Consouling Presents: Yodok III & Slumberland :: 24 januari 2019, Stuk

Double bills: vaak een schone geste naar bands en luisteraars, maar niet altijd evident als de hoofdbestanddelen sterk verschillen. Consouling Sounds week uit naar het oosten met twee bands met een nieuwe release onder de arm. De combinatie kon bezwaarlijk evident genoemd worden, daarvoor was de afstand tussen de twee werelden te groot.

Op zich is dat natuurlijk ook een verdienste voor het Gentse huis van vertrouwen dat er de voorbije jaren in geslaagd is om zich te ontdoen van zijn nauwe(re) focus zonder daarom in te boeten aan relevantie. De geïmproviseerde grandeur van Yodok III had echter zo weinig uitstaans met de relatief traditionele structuren van Slumberland, dat het tweede concert al aanvoelde als een soort anticlimax voor het goed en wel begonnen was. Nochtans zal het niet gelegen hebben aan het talent van de betrokken muzikanten. Jochem Baelus (voorheen vooral bekend via Echo Beatty) is een instrumentenbouwer die plaatsgenomen had achter een merkwaardige muur van DIY-bricolages. Een wat eigenaardige troon van waarachter hij met elektronica volgestouwde, stuwende rock-‘n-roll de zaal in pompte.

Songs met een kop en een start, terend op het simultane en/of complementaire spel van twee drummers die aan weerszijden van het podium opgesteld stonden. Baelus leek in het rommelkot van een bassisschooltje zonder budget te staan, met gitaar, elektronica en allerhande voorwerpen als een naaimachine en ander onduidelijk materiaal. De stijl was een in donkere misten gehulde elektrorock waar de geest van Nick Cave, Iggy Pop en Suicide regelmatig door waaide, met een sound die af en toe wat herinnerde aan Flying Horseman (misschien geen toeval, met o.a. Alfredo Bravo achter de vellen) of de kale voodoo van The Cramps. Krachtig spul, maar ondanks het eclectische instrumentarium ook verrassend conventioneel, soms op het monotone af. Het bleef wat onwennig, of afstandelijk, om Baelus van achter die muur z’n met effecten en loops bewerkte gescandeer te horen spuien en gitaar te zien spelen, maar het was natuurlijk ook nog maar een pre-release concert. Het kan nog alle kanten uit. Of het is gewoon wennen.

Bij Yodok III weet je intussen dat er vermoedelijk wordt toegewerkt naar een of meerdere climaxen, maar hoe je daar beland en hoe ze hun impact bereiken is elke keer weer een andere zaak. Ook nu waren er tweede forse bewegingen die het hele spectrum aanspraken, van zinderende ambient-klanken naar een woest wentelende muur van geluid vol loodzware akkoorden die meer hadden met het zware werk van Killing Joke dan de atmosferische referenties die vroeger al opdoken. Het was vooral ook een compacte set die uitblonk in variatie, want er ontspon zich een enorme rijkdom van motieven bij Kristoffer Lo (flugabone, tuba), die onderwatersirenes, digitaal gepruttel, glaciale kreten en Sigur Rós-achtige driften samensmeedde tot een mengelmoes van bijna symfonische proporties. Zeker in combinatie met de gitaargolven van Serries, die met strijkstok, EBow en zijn persoonlijke pedalenarsenaal zorgde voor een enorme verdieping.

En dan is er natuurlijk centraal opgestelde drummer Tomas Järmyr, in de weer met meditatieve accenten, dansend cimbaalgeruis en een gestaag toenemende massa van accenten en geluid. Voor je het goed en wel besefte werd gepiekt met een vermorzelende intensiteit, met Järmyr die er op los roffelde en kletterde met een manische furie. Na twintig minuten sloeg het boeltje ei zo na aan het leviteren, maar de mooiste beweging moest dan nog komen, met prachtig harmonieuze ambienttexturen die in de tweede beweging met elkaar in dialoog gingen en gezelschap kregen van een repetitief ritme dat steeds luider, krachtiger en dwingender werd, en de drummer die zich opnieuw ontpopte tot een onvermoeibare tempobepaler.

De relatief compacte set maakte van dit Yodok III-concert een toegankelijke, maar ook overrompelende ervaring, met een majestueuze grandeur die gekoppeld werd aan een fysieke, epische trance en een haast spirituele verhevenheid. Het soort concert dat je even ruimte en tijd deed vergeten en idealiter het laatste was voor je terug in de nacht verdween. Ook nu een vroeg hoogtepunt voor het concertseizoen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in