School Is Cool :: Good News

Je zou het een veilige keuze kunnen noemen. Een stick to what you know uit lijfsbehoud nadat voorganger Nature Fear vooral verwarring had gezaaid. Maar soms is bij je leest blijven niet erg. Op Good News laat School Is Cool horen nog altijd de beste en slimste pop van de klas te maken.

Dat School Is Cool het moeilijk heeft gehad, valt ongeveer af te lezen aan de lange tijd die het duurde voor er een nieuwe plaat kwam. Nature Fear, hoewel artistiek een voltreffer, had de groep van zijn fanbase vervreemd en ook de muzikanten zelf waren in een identiteitscrisis beland. Waren ze nog wel die olijke bende die ze wilden zijn? Had de wereld een boodschap aan conceptplaten over de kracht van de natuur? De tekentafel lonkte en dat het oordeel daar “terug naar af” zou zijn, bleek al snel. Single “If So” was in de lente van 2015 een op eightiesleest geschoeide frisse popsong, “AK47” ging enkele maanden later op dat elan door.

Schot voor de boeg? Toch niet. Geen van beiden haalden Good News, dat wel dezelfde weg bewandelt. Op zijn derde album houdt School Is Cool het midden tussen de Arcade Fire-invloeden van weleer en de jaren tachtig van Dire Straits en Bruce Springsteen. Dat beargumenteren, vraagt niet meer dan die klassieker dan Grieks-Latijnse saxsolo uit afsluiter “All Is Fair In Love And War” of de vintage gitaarsolo uit “I’m Not Fine”. Steek het op het Antwerps leidingwater –- te veel yuppencoke om goed te zijn, meneer — of iets anders, maar we zijn nog maar twee schoudervullingen verwijderd van Gordon Gecko. How did we get here? Vraag het deze veteraan van menig grunge-oorlog niet meer. We hebben het pleit duidelijk verloren.

Dat blijkt gelukkig nog zo erg niet. Greed is nog altijd niet good, deze heerlijke popmuziek is dat wel. En Johannes Genard en co mogen muzikaal dan wel zijn gegroeid, in geest en sfeer is dit nog steeds het groepje dat in 2010 zo overtuigend de Rock Rally won. Van bij de “ooh-ooh”s uit opener “Underrated/Underfed” hoor je hoe de band alles live inspeelde en beweegt als één lichaam. In “Fight Of The Century” komt de aanval als vanouds weer van alle kanten, de afwisseling tussen mannelijke call-and-response en de zachtere backings van toetseniste Hanne Torfs is delicieus slaan en zalven.

Iemand uit Nederland plakte daar ooit het mooie woord “barokpop” op en dat past. In de theatrale single “Trophy Wall” wordt dat zelfs rococo. Een nummer lang speelt Genard met een heerlijke jachtmetafoor om het vooral niet over de liefde te moeten hebben. Nochtans is dat waar het hier om gaat. Nu de concepten en filosofische beschouwingen achterwege zijn gelaten, gaat het om jij en ik, hier en nu. Hoogtepunt “Bad Behaviour” mag dan over een hond gaan, u kunt dat gerust negeren; pracht van een soulballade. Dat gaat ook op voor het kale “I’m Not Fine”, maar dan op een eerlijke, nachtelijke manier. Een ziel ligt open en bloot op tafel, en speelt zijn laatste troefkaart: de liefde moet het dan maar redden. De discrete vocale steun van Tofs zorgt voor pure gospel, het amechtige gitaartje knijpt het hart een beetje samen. Wie had ooit gedacht dat in Genard een balladeer zat?

Hijzelf ongetwijfeld niet en dus is het met “The Stone & The Timber” en “All Is Fair In Love And War” pop dat ook de eindspurt regeert. Tweemaal schetterende eightiessynths en de spitantste refreinen van de plaat. Probeer dat “Because we’re done going home for the weekend/We might be done going home at all” anders maar eens uit uw hoofd te krijgen.

En zo is hij er dus eindelijk, die derde School Is Cool. De beste popplaat uit de Lage Landen in jaren, de langspeler die hen een vaste plek op elk podium moet geven, een publiek vol beate tienermeisjes. En toch hopen we ergens dat Genard de Grote Ideeën niet helemaal heeft afgezworen. De wereld heeft nood aan meer dan liefdesliedjes, hoe goed die ook zijn.

School Is Cool stelt Good News op 3 november voor in Trix, maar passeert nadien ongetwijfeld ook nog in uw buurt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in