Les Nuits Sonores: Monolithe Noir + Raime :: 14 september 2017, AB Club

Ieder land zijn nachten. Terwijl in Brussel eind mei Les Nuits Botanique volop aan de gang zijn, maakt de Franse stad Lyon zich al vijftien jaar lang klaar voor Les Nuits Sonores, een meerdaags festival met de focus op elektronische muziek. Dit weekend maakt Les Nuits Sonores de oversteek naar ons land, met een prelude vanavond in de AB Club.

In 2010 brachten wij een bezoekje aan Les Nuits Sonores in Lyon, gelokt door de interessante affiche die gevestigde waarden als New Order koppelde aan interessante acts als Flying Lotus en Four Tet en bovendien een aantal exclusieve namen telde als rapper Kool Keith. We hadden een fijne tijd, maar wat betreft de organisatie was er nog een ruime marge voor verbetering. Het armzalige geluid overschreed niet alleen ruimschoots de 100 dB, maar liep via de verschillende zalen in elkaar over, zodat het geheel uitmondde in een kleverige drek. Vanavond schrijven we gelukkig een ander verhaal, want de kleine AB Club maakt zijn uitstekende reputatie op vlak van geluid eens te meer waar.

Monolithe Noir is het alter ego van Antoine Pasqualini, die overdag een platenwinkel uitbaat in het Brusselse en ’s avonds met zijn modulaire synthesizer de baan op trekt. Meermaals zwaait Pasqualini molenwiekend met zijn armen naar de geluidsman, om aan te geven dat de klank een pak luider mag. We begrijpen hem wel, zijn muziek moet je immers vooral ondergaan. Monolithe Noir verminkt donkere drones met even giftige als driftige synthtonen, en versteekt voortdurend de kabeltjes van zijn modulaire synthesizer, alsof hij de stroompanne in Gent vanop een afstand aan het uitklaren is. Naar het einde van zijn set toe maakt Pasqualini nog een uitstap richting wave en electropunk uit de jaren 1980, wanneer hij zijn modulaire arpeggio’s stut met kloeke EBM-beats.

De Londense groep Raime had hier enkele maanden geleden al moeten aantreden, in het kader van het door de band Wire gecureerde DRILL-festival. Dat feest ging toen helaas niet door, maar gelukkig volgt vanavond een herkansing. Raime in een muzikaal hokje duwen, is onbegonnen werk: zo vertoont het DNA van de band sporen van zowel post-rock, post-dubstep als post-techno. Het is wat post-alles, en dan schiet er niet veel meer over dan de essentie. Bij Raime bestaat die essentie uit kale, aardedonkere klanklandschappen waar de uit volle grond gesculpteerde bas de hoofdtoon voert. Die bas doet de bierbekertjes van de luidsprekers aftrillen, zaait angst en raakt het publiek midscheeps.

De grote troef van de liveopstelling van Raime is drumster Valentina Magaletti. Zij vervoegt de twee stichtende leden — gitarist Tom Halstead en Joe Andrews achter de elektronica — na opener “Coax” en zorgt voor extra dreiging met haar rake drumslagen. Wij dachten dat Victoria Smith, die momenteel met Soulwax tourt, de listigste drumster is. Maar daar hebben we het bij het foute eind: Magaletti mept op haar eentje meer in de vernieling dan de drie drummers van Soulwax samen. Er is een voortdurende interactie tussen haar en Joe Andrews, terwijl gitarist Halstead zich wat meer afzondert, als medeplichtige van deze hold-up, die buiten aan de deur de wacht houdt. Na nog geen veertig minuten zit de brutale gijzeling erop, en vertrekt het trio als dieven de nacht in. The damage is done.

Waar Frankrijk na tien jaar nog met groeipijnen kampte, staat Brussel met zijn allereerste avond Les Nuits Sonores meteen paraat. Monolithe Noir en Raime zorgden op de openingsavond tweemaal voor gitzwarte claustrofobie. Dit weekend zijn de grote kanonnen als Modeselektor en Laurent Garnier aan zet, maar met een intens voorspel als dit kunnen zij niet anders dan raak schieten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in