The Flaming Lips :: 3 februari 2017, De Roma

Is dat? Neen, dat kan niet. En toch! HIJ ZIT OP EEN EENHOORN! Bij Wayne Coyne mag het altijd wat gekker, op deze tour doen zijn Flaming Lips er nog een schep je bovenop. Dat kan ook niet anders als je het warme, maar dwarse Oczy Mlody te promoten hebt. De Roma zag een mooi maar bij momenten hermetisch concert. Business as usual voor deze Fearless Freaks.

Oczy wat? Oczy Mlody, meneer; een Poolse term die Coyne in een boekje vond, en zo veel betekent als “jonge ogen”. En dat kon de grijzende frontman wel gebruiken. Na de treurnis en claustrofobie van echtscheidingsplaat The Terror mocht het daglicht weer binnen, en de speelsheid. De zon staat al na één nummer op het podium, die eenhoorn en een regenboog zullen nog volgen.

Thematisch is de hemel dan wel opgeklaard, muzikaal spelen The Flaming Lips nog steeds in het psychedelische ploeterbad waar ze sinds Embryonic uit 2009 niet meer zijn uitgekomen. Ook in De Roma wordt gemeanderd, uitgesponnen en gejamd. En dat vergt soms wat van een mens, zelfs al hoor je de mooiste melodieën van de groep sinds lang. Dan moet je wel iets buitenissigs doen om de aandacht gevat te houden, en laat The Flaming Lips net daar meesters in zijn. In “There Should Be Unicorns” lost Coyne zijn eigen stelling dus op door op dat beest door de zaal te paraderen, voor “Pompeii Am Götterdämmerung” wordt het podium vol rook geblazen (maakte iemand daar werkelijk een opmerking over de nieuwe Lage Emissiezone?) zodat de lichtende gong vooraan des te meer de aandacht kan trekken.

De verplichte nummertjes zijn dan ook al geweest. “Race For The Prize” mag opnieuw aftrappen, deze keer langzaam opgebouwd onder leiding van een Coyne die zich als dirigent van zijn orkest opstelt, uiteindelijk toch in vol ornaat, met synths die alle registers opentrekken en dubbele drums die beuken. De confettikanonnen spuiten tot de rand van de oververhitting, reusachtige ballonnen dansen een luchtballet, een lichtgordijn dat de band maskeert flikkert euforisch in alle kleuren. Dit zijn The Flaming Lips in troostmodus. Veel woorden worden er niet aan vuilgemaakt, maar iedereen weet dat het beter kan en moet in deze wereld, en Coyne weet alvast even hoe dat te doen; met muziek die voelt als een lange, stevige knuffel waar je blij van wordt.

“Fuck Yeah Antwerp”, lezen de zilveren opblaasletters die voor “Yoshimi Battles The Pink Robots Pt. 1” bovengehaald worden. Staaltje publieksvriendelijkheid, want dat gebeurt elke avond, overal. Bedankt toch, Wayne, net als voor dat meezingmoment over die dappere karateka die onze stad wel even tegen die roze robotten zal beschermen. Het is onzin, maar juiste onzin, die vandaag zelfs betekenisvol lijkt.

Tussen dat begin en een even vriendelijk einde met een diepe greep uit doorbraakplaat The Soft Bulletin worden we het wormgat ingezogen dat The Flaming Lips vandaag zijn. Halverwege het oneindige universum komen we Coyne tegen, eenzaam over het publiek zwevend in zijn plastieken bal. De Bowiecover “Space Oddity” heeft nog nooit zo eenzaam en verlaten gevoeld. “Feeling Yourself Disintegrate” dat er aan vastgeplakt wordt mag op plaat dan een zwart gat vol tristesse zijn, vandaag is het vooral een bloedmooi nummer dat in het publiek enige romantiek losmaakt. Wij zagen ooit een Flaming Lipsconcert met maar liefst twee huwelijksaanzoeken, we kijken nergens meer van op. Stephen Drozd, muzikale roerganger van de groep, plakt er een epische gitaarsolo achteraan die Pink Floyd een goedkeurend varkensballonnen lossen had ontlokt.

Jammer dus dat “The Castle”, de nogal ingetogen single die Oczy Mlody moest gangmaken, vandaag niet tot leven komt. We hebben The Flaming Lips op winderige heuveltoppen zien spelen waar hun muziek beter tot zijn recht kwam dan dit nummer vanavond. Maar dat soort twijfels vervagen snel met een finale die eindelijk weer vaste grond onder de voeten brengt. Genoeg gezweefd, met de stroboscoop op de buik en die diepe baslijn gidst Coyne ons in “The W.A.N.D.” opnieuw naar aarde, waar we onszelf altijd een beetje verloren voelen, maar nooit helemaal alleen. Dat vertelt toch “A Spoonful Weighs A Ton”, het verhaal hoe vriendschap zelfs een uitvaart licht kan maken, en dat wel moet eindigen in dat eeuwig herhaald “Love” waarmee de set wordt afgesloten.

Cadeautjes volgen in de bissen. Eerst een vriendelijk “Happy Birthday” voor jarig voorprogramma Georgia, maar belangrijker: een ingetogen “Waiting For Superman” dat met enkel piano wordt uitgekleed tot zijn naakte essentie. Zelden zagen we Coyne met zijn iele stem pakkender zingen, en een “Do You Realize??” dat niet mag ontploffen – de confetti is op, vermoeden we – kan er niet meer bovenop. Het is ook niet meer nodig. The Flaming Lips hebben zich opnieuw laten zien als een unieke band die zijn eigenzinnige ding desnoods nog twintig jaar langer kan doen. Fuck Yeah Antwerp? Fuck Yeah The Flaming Lips.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in