Conor Oberst :: 30 januari 2017, AB

Here today, here tomorrow maar dan met iets minder volk. Conor Oberst mag dan de interessantste stem van zijn generatie zijn, de dagen dat hij op een vloek en een zucht de AB uitverkocht zijn voorbij. Lege gaten zagen we desondanks niet maandagavond, tijdens een concert dat nooit vergat in welke bijzondere tijden we leven.

“Hij zit daar en ik zit hier”: dat is ongeveer hoe Conor Oberst zich voelt in de AB. Maar wat hij daar echt van moet denken, dat weet hij niet. Dat hij blij is dat hij nog niet te veel is blootgesteld aan de Helmboswuivende Hater, aangezien hij al van voor diens intrek in het Witte Huis in Europa vertoeft, merkt hij aanvankelijk op. Toch blijft de oranje schaduw van de Nieuwe Nazi omineus boven elke bindtekst hangen. En hij praat veel, de voormalige Bright Eyesbard. Hij ziet er wel een stuk beter en gezonder uit dan in de promofilmpjes die de uitgebeende soloplaat Ruminations afgelopen herfst moesten promoten. Alsof zijn rusteloze ziel eindelijk terug thuis is — samen met twee gelijkgezinden on the road.

Want Miwi La Lupa en Phoebe Bridgers zijn meer dan zomaar voorprogramma’s. Het zijn vrienden die hem ook in zijn eigen set komen helpen. In het geval van La Lupa is dat van begin tot einde. Hij is het die in “Gossamer Thin” met zijn bas een klein beetje vlees brengt in dat elegant walsend pianootje, en meteen ook een aardige tweede stem. Het maakt de ijzige versie van op Ruminations een stuk warmer.

Straks komt een versie van die plaat uit waarop de songs door Felice Brothers — nog zo’n stel vrienden — worden ingekleurd, maar dit is hoe ze echt moeten gehoord worden: uitgekleed, spaarzaam, met alle focus op de teksten. Misschien is dit zelfs de beste Conor Oberst die we al hoorden, een rauwe singersongwriter die het hart op de tong draagt en geen mystificatie meer nodig heeft. “Something dies when a star is born” zal hij in “Next Of Kin” zingen, en het lijkt alsof dat besef zijn bestaan nu inkleurt. Alle pose is afgelegd, puberale tegendraadsheid niet langer relevant. Voor het eerst bedankt hij het publiek uit de grond van zijn hart, en er is geen spoor van ironie te bekennen.

Sarcasme? Dat moet nog kunnen, wanneer hij het bijtende “You All Loved Him Once” aankondigt als “dit gaat over je helden vermoorden — gebeurt elke dag”. Wie ooit onterecht beschuldigd is van verkrachting, heeft de waarde van publieke liefde al lang leren relativeren. De wonde lijkt geheeld; echt kwaad klinkt het niet meer. Misschien ietwat teleurgesteld, maar nog meer als het vaststellen van een feit. “You scattered with the rats”. Een snijdende mondharmonica rijt het nummer aan stukken.

Twee spaarzame covers vinden hun weg naar de set. Een sterk “Here Comes A Regular” van The Replacements, maar ook “Jack At The Asylum” van Felice Brothers. Die hadden vanavond in de AB Club moeten staan, maar gezondheidsproblemen staken een stokje voor die Europese tour. “En dus spelen wij elke avond een nummer van hen.” En daar is de Oranje Overlord weer: “Het gaat ook over het Amerika van vandaag.” “From the bottom of my heart: I’m so sorry”, hebben we al eerder gekregen. En een sprankelend “Till St. Dymphna Kicks Us Out” — een carrière als Randy Newman is voor Oberst een goeie pensioenoptie — wordt opgedragen aan al zijn New Yorkse vrienden “die de boel daar nu op stelten aan het zetten zijn.” Als je land brandt, wil je daar zijn.

Neen, de wereld valt dus niet te negeren, hoogstens even tot stilstand te brengen. Dat gebeurt achtereenvolgens met “Next Of Kin” en nog meer met “Lua” waarvoor Phoebe Bridgers opnieuw het podium op mag. Oberst hertimmert de sterkhouder van zijn klassieke plaat I’m Wide Awake It’s Morning tot een adembenemend duet met haar, waarna maar weinig past. Zeker het oude, meanderende en rammelende Bright Eyesnummer “The Big Picture” niet.

Het laatste woord is — het overkoepelende thema van de avond indachtig — opruiend. “In the caverns of tomorrow with just our flashlights and our love / We must plunge, we must plunge, we must plunge” raast “At The Bottom Of Everything”. Optimisme is nodig, maar vuisten gaan helaas de lucht niet in, de revolutie is weer niet voor vanavond. Geef het aan dit tempo nog een paar weken en het komt wel. Conor Oberst is er alvast klaar voor.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in