Balak, Sanlaville & Vivès :: Lastman 9

De vertaling stopte al na drie delen. Wij gaven de Franse editie van Lastman dan maar eens een kans. Whoppaa, wij gooien nu nog bezweringen naar onze spiegel ’s ochtends.

In april 2013 besteedden we bij enola aandacht aan het eerste deel van Lastman. Het betrof het nieuwe project van Bastien Vivès, het Franse wonderkind van de strip. Vivès broedde samen met kompanen Michael Sanlaville en Balak de idee uit voor een fantasyreeks die gestoeld was op de mangatraditie van langere albums met een hoog vertel- en verschijningsritme. De auteurs wilden in twaalf albums (verdeeld over twee seizoenen) het verhaal vertellen van Richard Aldana en Adrian Velba. Rondom deze centrale figuren creëerden ze al van bij de start een scala aan kleurrijke nevenpersonages. Helaas was het verhaal voor de vertaalde editie van Lastman al na drie delen afgelopen. Nadien waren de liefhebbers aangewezen op de originele editie, of de Engelse vertaling die vanaf 2015 ook via First Second verscheen. In Frankrijk was de reeks ondertussen uitgegroeid tot een fenomeen, zowel commercieel als kritisch. Het gaf de auteurs de kans om hun droom verder te verwezenlijken en ook aan een animatieserie en een game over de wereld van Lastman te werken.

Bij het zevende deel, de start van het tweede seizoen, maakt de reeks een sprong in de tijd. Beetje bij beetje worden de puzzelstukjes samengevoegd en komen we te weten wat er in tussentijd allemaal gebeurd is. Tegelijk stuwen de makers het verhaal ook vooruit in de richting van het afsluitende twaalfde deel. Richard Aldana wordt door iedereen uitgespuwd en elke ordedienst zoekt naar hem. Tegelijk is Adrian na de dood van zijn moeder weggedeemsterd door loodzwaar werk in de mijnen. Toch is de lokroep van het heldendom onmogelijk te weerstaan en lijken beide helden opnieuw de wereld te gaan redden.

Nu de reeks al ruim 1800 pagina’s telt, kunnen we zonder schroom stellen dat Lastman een uniek stripproject is. Hoewel de plot eenvoudig en helder is, slagen de auteurs er telkens weer in om spannende wendingen te verzinnen en tegelijk de wereld van Lastman als een sluitend geheel te blijven verrijken met extra personages en nieuwe feiten. Er is een lange periode van voorbereiding aan Lastman voorafgegaan, en dat toont zich in de details. Tegelijk is dat een van de grootste verschillen tussen Lastman en het genre waar deze strip de mosterd deels haalde: de manga. In vele Japanse reeksen ontbreekt het toch al te vaak aan een stevige basis. De auteurs lijken een goed idee wat te snel te hebben uitgewerkt tot een langlopende reeks, die al vlug gaat vervelen. Niets van dat alles in Lastman. De reeks blijft verrassen.

Tegelijk houden de drie auteurs het slopende ritme van drie albums per jaar aan zonder aan kwaliteit in te boeten. Nu ook de game Last Fight recent gelanceerd werd, komt dat deel van de Lastman-franchise er nog maar eens bij. Het is een titanenproject van drie getalenteerde creatieve geesten die de taken in deze strip perfect verdeeld hebben. Ze maken strips alsof ze eenzelfde auteur waren, wat in veel andere gevallen al een huzarenstuk zou zijn voor auteurs die in duo werken.

Waarom Lastman dan toch geflopt is in het Nederlands? Misschien oogt de reeks te veel als een manga (vertaalde Japanse strips hebben hier nooit voet aan de grond gekregen)? Terechte redenen kunnen er volgens ons alleszins niet gevonden worden. Daarvoor is Lastman te creatief, verfrissend en compleet entertainend. Voor wie van oordeel is dat Bastien Vivès alleen maar praatstrips met kriebellijntjes kan maken, is Lastman het perfecte tegengif.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in