Rouffa :: Berlin Avenue. Op het ritme van het trommelvuur

De gruwel van de loopgraven wegwerken met Brits flegma. Geloofwaardig is het allemaal niet. Maar het kan wel een interessant verhaal opleveren.

In het midden van de herdenking van 100 jaar Eerste Wereldoorlog, worden we nog steeds om de oren geslagen met uitgaven rond dit thema. Rouffa probeert het met de typische Britse tongue in cheek. Het zorgt ervoor dat we de horror van de Groote Oorlog vanop een afstand kunnen bekijken. Maar dat is net wat ons inlevingsvermogen danig op de proef stelt

Rouffa baseerde het hoofdpersonage, onderluitenant Blunt, op de Engelse soldaat/dichter Edmond Blunden. Zijn gedichten komen ook af en toe terug in deze strip. Blunden beschreef ook nauwkeurig hoe de Tommies schedels inwerkten in de wanden van de loopgraven en die namen gaven van al dan niet gesneuvelde officieren. Ze hadden zich hiervoor op de catacomben van Parijs gebaseerd. Deze schedelmuur is ook het eerste waarmee Blunt geconfronteerd wordt. Het is het eerste van vele afleidingen die het gruwelijke leven in de loopgraven met humor moet bestrijden. Zo krijgen de loopgraven namen van bekende Londense straten. Volgens de soldaten gaat dit het heimweegevoel tegen. De verbazing is dan ook groot als later blijkt dat de Duitsers aan de overkant net hetzelfde deden, maar dan met Berlijnse straatnamen.

Het verhaal van Blunt geeft geen nieuwe inzichten in wat we al weten over deze oorlog. De modderige loopgraven, soldaten die als kanonnenvlees moeten oprukken voor enkele centimeter winst, de te korte verloven die de te lange ontberingen afwisselen, … het zit er allemaal in. Voor de tekeningen heeft hij duidelijk naar Tardi gekeken. Die werkt ook met doorgedreven gedocumenteerde kennis, maar verwerkt dit eerder in de details van zijn tekeningen dan in de tekst zoals Rouffa in dit geval. Ook in zijn kleuren en lijnen zit verdacht veel Tardi verwerkt. Maar dan slordiger. Haarkleuren en snorren verschillen soms in aangrenzende plaatjes en de gezichtsuitdrukkingen zijn te leeg. Misschien wilde hij de Pythonesque Britse stiff upperlip uitdrukken. Maar in het kader van het leven in de loopgraven werkt het niet.

Rouffa is geen groentje als het op oorlogsliteratuur komt. Hij leverde al scenario en tekeningen voor Schimmen een aantal kortverhalen uit de Eerste Wereldoorlog voor het tijdschrift Kuifje. Samen met Marvano schreef en illustreerde hij Ver van Ieper. Momenteel werkt hij met Rik Dewulf aan Spit, een vliegtuigreeks die tijdens de Tweede Wereldoorlog speelt. Zijn documentatiedrang doet het verhaal echter af en toe de das om. De strip bulkt van de weetjes en details. Vaak tof om te weten, maar het zorgt er ook wel voor dat de verhaallijn soms wat spankracht verliest. Tot slot krijg je zelfs nog een paar extra pagina’s met schetsen en informatie over de informatie.

Maar er zitten ook heel wat goede vondsten in dit verhaal. De bominslagen op net ontloken paasbloemen, het kleurenpalet dat de seizoenen volgt en de afwisseling van ijzige stilte naar de complete chaos van een mosterdgasaanval werken echt wel. Hier krijgt het beeld de overhand op de tekst en dat zegt in dit geval heel wat meer. Het zijn deze zaken die het werk van Rouffa naar een hoger niveau tillen en hem onderscheidt van de collega’s.

Berlin Avenue is een van de eerste uitgaven van uitgeverij Gorilla, deze imprint van het Nederlandse Strip2000 zag het levenslicht begin 2015. Waar Strip2000 zich vooral baseert op meer humorgerichte uitgaven, zal Gorilla zich meer richten op avonturenstrips. Ze begonnen met Nederlandse vertalingen van uitgeverij Paquet maar zijn met onder andere deze Berlin Avenue ook met eigen Nederlandse stripauteurs op weg. En het moet gezegd, als Rouffa het niveau bepaalt, ziet de toekomst van Gorilla er veelbelovend uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in