Leon Bridges :: Coming Home

Even een open deur intrappen bij wijze van binnenkomer: Leon Bridges klinkt héél erg als Sam Cooke. Nu dat uit de weg is, kan er op de essentie worden gefocust, namelijk het beantwoorden van de vraag of de man met Coming Home een degelijke plaat heeft afgeleverd.

Het beknopte antwoord op die vraag is: eigenlijk wel. Maar dat antwoord gaat gepaard met een gevoel van twijfel. Dat het Bridges ontbreekt aan originaliteit, is één ding. Ook Charles Bradley en Lee Fields spelen zonder al te veel ophef de troefkaarten van James Brown uit.

Maar zit er geen reukje aan hoe een 25-jarige muzikant schijnbaar uit het niets opduikt? In de lente waren ze daar immers plots, enkele YouTube-filmpjes van een jongeman die nummers bracht die sterk aan Otis Redding en Cooke deden denken. Niet alleen klonk “Coming Home”, dat zich toen liet opmerken als indrukwekkend visitekaartje, heerlijk old school ; de afgebeelde hoes was prachtig gestileerd en hielp mee om het juiste sfeertje op te roepen.

Uitgekiende marketing of een waar talent? De tijd zal het uitwijzen, maar voorlopig lijkt het er sterk op dat de waarheid ergens in het midden ligt. Van de tien songs op dit debuut, is er immers geen enkele die echt als minderwaardig te omschrijven valt, maar evenmin zit er een nummer tussen dat eeuwigheidswaarde kan worden toegedicht. Na enkele maanden luisteren, blijft de titel- en openingstrack bijvoorbeeld stevig overeind, maar is de aanvankelijke magie al enigszins verbleekt.

“Smooth Sailin’” kabbelt net iets te veel om te overtuigen en van “Brown Skin Girl” kan, dankzij de korte uithalen van de blazers waarop de song drijft, vermoed worden dat het live mogelijk een klepper is, maar de studioversie klinkt iets te vrijblijvend. “Twistin’ and Groovin’” belandt dankzij de overdreven aanwezigheid van solo’s dan weer in de categorie nonkelrock.

Daar staat tegenover dat Bridges met “Lisa Sawyer” een even klassieke als indrukwekkende ballad aflevert en “Pull Away” een heerlijk fladderend stukje muziek is, voortgedreven door onweerstaanbare achtergrondvocalen. Met “River” wordt bovendien gezorgd voor een afsluiter die dankzij zijn gospel-karakter de luisteraar in de Mississippi-delta achterlaat.

Daarmee zorgt Bridges voor een aangename achtergrondplaat om een landerige zomerdag uit te zitten, boek in de hand, ijsblokjes in het rond tollend in het glas. Maar om er écht voor te gaan zitten, de songs in je opnemend, nee dat nu nog niet.

Het verder zetten van een traditie, of althans daartoe een meer dan verdienstelijke poging wagen, is wat Bridges doet op Coming Home. Deze eerste plaat is uiteraard nog maar het begin: kan de nog jonge muzikant de komende jaren de restjes twijfel wegvagen door met een echte klepper op de proppen te komen of blijft hij de man die de zomer van 2015 van een complexloze soundtrack voorzag?

Leon Bridges staat op 6 september in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in