Feiffer :: Vermoord mijn moeder

Op 85 jaar een ambitieuze graphic novel afleveren. We moeten het Jules Feiffer nageven. Toch is Vermoord mijn moeder geen echte home run.

Jules Feiffer is een van de meest bepalende figuren in de Amerikaanse cultuur van na 1950. Hij werkte jarenlang als een vooraanstaand cartoonist voor de pers (vooral The Village Voice, maar ook The New Yorker of The Los Angeles Times). Zijn cartoons werden met veel succes gebundeld vanaf 1958. Feiffer was een van de eerste auteurs die met zijn tekenwerk in verschillende genres experimenteerde. Hij publiceerde verschillende kinderboeken en zocht als een van de eerste het langere verhaal op in zijn strips. Zo bracht hij in 1979 Tantrum uit, wat samen met A Contract with God van Will Eisner (uit 1978) als een van de eerste graphic novels beschouwd wordt. Hij werkte ook al in het theater en de filmwereld en er staan bovendien enkele romans op zijn palmares. Vorig jaar pakte hij dan op 85-jarige leeftijd uit met Vermoord mijn moeder, met als expliciete ondertitel ‘Een graphic novel’.

Feiffer gaat voluit voor het noir-gevoel in dit verhaal. Iedereen heeft wel iets te verbergen en het initiële mysterie gaat na verloop van tijd zelfs wat verloren tussen alle elders opduikende intriges. Annie Hannigan is een rebelse puber die haar moeder hartsgrondig verafschuwt sinds de dood van haar vader. Nochtans werkt moeder Elsie zich de ziel uit het lijf bij privédetective Neil Hammond, én tracht ze daar bovendien de mysterieuze dood van haar man op te helderen. Wanneer Hammond de zaak op zijn bord krijgt om Patricia Hughes terug te vinden, zal ook het leven van de Hannigans overhoop gegooid worden.

Wat het scenario betreft, haalt Jules Feiffer in deze strip alles uit de kast. Hij overstijgt met gemak de clichés van de misdaadverhalen en verbindt met brio tal van verhaallijnen doorheen elkaar. Zo blijft Vermoord mijn moeder boeiend van begin tot einde. Wel vermoeden we dat de auteur niet zo’n goed beeld heeft van vrouwen, want zijn vrouwelijke personages zijn bijna zonder uitzondering irritante en opvliegende types.

Daar wringt ook het schoentje op grafisch vlak. De figuren van Feiffer zijn niet zo eenvoudig uit elkaar te halen. Op den duur komen er permanent vier of vijf verschillende vrouwen in beeld, die er visueel eigenlijk allemaal hetzelfde uit zien. Dit maakt het lezen tot een hele klus. Feiffer behoudt ook zijn losse lijnen zoals hij die al jaren gebruikt in zijn ander grafische werk. Hij puurt de beweging volledig uit zodat de dynamiek in zijn scenario behouden blijft. Jammer genoeg heeft hij het aantal personages in zijn verhaal niet ingeperkt zodat de moeilijke herkenbaarheid van de figuren niet zo’n probleem zou zijn.

Vermoord mijn moeder van Jules Feiffer lijkt geruisloos verschenen te zijn. Grafisch is het zeker geen evident boek, maar het sterke scenario heeft wat ons betreft voldoende te bieden om de liefhebbers van meeslepende misdaadverhalen te kunnen boeien. Het is een ambitieus boek van een auteur die in zijn carrière niets meer te bewijzen heeft. Dat hij toch hoge ambities blijft koesteren, is op zich al indrukwekkend.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in