We Are Open 2015: Wallace Vanborn :: ”Ik denk niet dat ik alleen met muziek de wereld kan veranderen”

Van Gent naar TRIX in Antwerpen en terug: Wallace Vanborn zal (opmerkelijk genoeg) op

Valentijnsdag voor de eerste keer de rit maken naar de concertclub langs de Noordersingel. Hun

derde album The Orb We Obsorb is een moker van een plaat waarvoor de band naar de

Rancho De La Luna-studio in Joshua Tree trok en waar Chris Goss achter de knoppen zat.

De plaat is intussen drie maanden uit, maar gelukkig is de rad van tong zijnde Ian Clement nog

lang niet uitgepraat.

We worden ontvangen in het appartement van Clement, spitsbroeder van bassist Dries

Hoof en drummer Sylvester Vanborm én vlotte babbelaar. Instrumenten als decoratiestukken

zorgen voor een warme gezelligheid. Terwijl bij de dikke riffs, moddervette bassen en

pulserende drums van Wallace Vanborn een ferme scheut whisky zou passen, houden we het

tijdens het gesprek bij Ice Tea. Clement is dan wel een podiumbeest, face-to-face komt hij

nuchter en heel relaxed over en af en toe snedig uit de hoek. Op de achtergrond weerklinkt de

perfecte achtergrondmuziek: Imitations van Mark Lanegan, een plaat met herwerkingen van

nummers van onder meer John Cale, Frank Sinatra en Greg Dulli. Dat is wat Wallace Vanborn met

zes eigen nummers in petto heeft voor een nieuwe release die voorzien is rond Record Store Day

(18 april, n.v.d.r.).

“Andere bands zouden meteen nieuwe kleren kopen, maar het was echt de bedoeling om

nummers uit te kleden. Dat is een beetje oncomfortabel — niemand vindt het gemakkelijk om

naakt te zijn —, maar het is altijd leuk om nieuwe hoekjes te ontdekken”, steekt Clement van wal.

“Zo is één nummer omgezet naar een bizarre pianoballade. De mensen van de Handelsbeurs

waren zo vriendelijk om ons daarvoor uit te nodigen. Dankzij een van de medewerkers konden

we in de grote zaal een vleugelpiano gebruiken. Een ander nummer heeft dan weer een gekke

hiphop-touch meegekregen. Ik ben benieuwd wat het publiek ervan gaat vinden.”

Het was geen evidentie om een bezige bij als Clement te strikken voor een langverwacht

gesprek. “Ik ben nu wel even door het oog van de storm heen. Maar ik ben ook zelf een band aan

het begeleiden: VON DETTA, met ex-leden van Cloon en Fenndango. Ik moet nu repetities volgen

en nummers herstructureren. Het is tof om binnen muziek verschillende dingen te doen: ik ben

actief in een heavy rockformatie en heb ondertussen ook alweer achttien nieuwe solonummers

klaar (Clement bracht in april 2013 zijn eerste soloplaat Drawing Daggers uit).”

De lange, trage weg

Sinds zijn oprichting in 2006 bouwt Pletwallace aan een live reputatie om u tegen te

zeggen. We zetten enkele hoogtepunten op een rijtje. In 2009 ondernamen de Gentenaren een

veertiendaagse tour langs zo maar eventjes de westkust van de USA. Wallace Vanborn werd

in 2011 uitgeroepen tot een van de beste bands op Eurosonic, het grootste showcasestival van

Europa. En een blik op de tourdata bewijst dat Wallace Vanborn heel graag gezien wordt in

Nederland en Duitsland.

enola: Vorig jaar openden jullie nog Pukkelpop met verve en Wallace Vanborn bleek ook

een waardige afsluiter op Boomtown. Zijn jullie ook zo tevreden over de eerste maanden na de

release van The Orb We Absorb?

Clement: “Zeker! De show in de Handelsbeurs was de max. Die was uiteindelijk net niet

uitverkocht, maar dat vond onze manager vooral spijtig. (lacht) In Duitsland spelen, was opnieuw

ook heel leuk. Maar daar zijn we in sommige steden echt vooruit gegaan, in andere minder. Het is

niet zo dat we over de hele lijn een stapje verder zitten. Op sommige plaatsen gaat het eerder steil

omhoog, op andere plaatsen stagneren we of gaan we achteruit. Maar Berlijn bijvoorbeeld blijft

the shit. Hamburg viel, in tegenstelling tot wat we verwachtten, tegen. In Herne gaat het ook

heel goed. Maar veel heeft te maken met speeldata. Als je grootsteden aandoet, moet je op vrijdag

of zaterdag spelen, tenzij je een gigantische band bent natuurlijk.”

enola: Onlangs herlas ik op onze website een interview uit 2010 met jullie. Daarin zei je dat

je in de toekomst hoopte voet aan wal te zetten in Europa. Ben je tevreden waar Wallace Vanborn

vandaag staat?

Clement: “In de eerste plaats zijn we in België en Nederland enorm gegroeid, in Duitsland

gaat het dus traag maar gestaag. Maar we zijn altijd wel een band geweest die steentjes legt,

dan een laagje cement, dan weer een steentje legt en vervolgens weer een laagje cement. Even

wachten en eens blazen tot het droog is en vervolgens een nieuw laagje. De lange, trage weg: dat

is wat wij doen. Sylvester en Dries zijn sinds kort gestopt met werken, dus we kunnen nu echt altijd

doen wat we willen.”

enola: Was het voor Sylvester en Dries een moeilijke beslissing om te stoppen met

werken?

Clement: “Het is niet zo eenvoudig op financieel vlak, maar moeilijk gaat ook zeker? En

uiteindelijk proberen we afstand te nemen van het idee dat veel geld gelukkig maakt. Maar

misschien is het naïef om het zo uit te drukken? Ze zijn alleszins heel tevreden dat ze nu alles op

hun passie kunnen zetten. We hoeven ook niet die gigantische mainstreamsensatie te zijn. Af en

toe moet er nog eens echte rock-’n-roll gemaakt worden, vinden we. Enfin, dat is wat we proberen

te doen.”

enola: Ik bewonder jullie omdat jullie zo goed stand hielden in De Afrekening, tussen al die

indie, singer-songwriters en hiphop. Jullie zijn de redders van de authentieke rock!

Clement: “Af en toe komt er een band aandraven en dan zetten ze er die stempel op. Het

is aan iedereen om de goede smaak in stand te houden, ook niet alleen in muziekland. Maar het is

tegenwoordig armoe troef. Al heb ik mezelf aangeleerd om daar iets meer zen over te zijn. Anders

wordt het mentaal te belastend. Vorige zomer, net voor we de studio in gingen, zat ik met een

zeer slecht gevoel over de toekomst. Maar ik moest mezelf neerleggen bij het idee dat ik doe wat

ìk wil doen.”

enola: Je hebt toch nooit gedacht: wat voor nut heeft het nog om met die band bezig te

zijn?

Clement: “Ik denk dat elke muzikant vroeg of laat in zijn carrière in een negatieve spiraal

belandt. Trixie Whitley, Blood Red Shoes of Chris Goss: iedereen heeft zijn eigen verhaal. Dat

is eigen aan de mens en heeft niets te maken met de carrière. Gelukkig zijn, staat echt los van

succes.”

Het is maar Rock Werchter

enola: Wat helpt je er dan wel bovenop als je een optreden op Pukkelpop kan relativeren?

Clement: “Eens goed poepen! (lacht) Nee, serieus, wijsheid is overal te vinden. Zelfs in

een malandaboek. Ken je dat? Het idee achter mandala’s — dat zijn zandtekeningen die minutieus

worden vervaardigd en later weer vernietigd worden — is dat het maken van een werk belangrijker

is dan het eindresultaat. Bij een show is het allerbelangrijkste dat de vlam overslaat naar het

publiek of dat nu op Pukkelpop is in het hol van Pluto in Duitsland.”

enola: Ik moest trouwens van mijn baas vragen of dit nu de plaat van de grote doorbraak

was?

Clement: “Ik vind The Orb We Absorb muzikaal gezien de plaat van de grote

doorbraak. Ik vind dat we compleet ongegeneerd ons instinct hebben laten spreken. De plaat

kabbelt, beweegt en botst. Dat is vooral te danken aan Sylvester. Hij heeft enorm veel geluisterd

naar John Bonham, die meester was in het duw- en trekwerk. Love it or hate it: muzikaal

hebben we een stap vooruit gezet. Of dat zich gaat vertalen naar succes: I don’t know. Het

is niet dat we malcontent gaan zijn als we de AB niet uitverkopen. Ook op Rock Werchter spelen,

zou de max zijn, want het is Werchter. Maar anderzijds is het ook maar Werchter. Ik laat

mijn geluk daarvan niet meer afhangen.”

enola: Geef toe dat je na de release van je soloplaat — die ik heel indrukwekkend vond —

wel wat teleurgesteld was?

Clement: “Ik was gedesillusioneerd omdat de plaat in mijn ogen heel veel te bieden had.

Ik heb zeer goeie respons gekregen uit de muziekwereld, maar de radio moest ze niet hebben.

Mijn vader was twee maanden voor de release gestorven en ik keek er echter naar uit om mezelf

uit een moeilijke periode te trekken. Peter Obbels (de producer, n.v.d.r.) en ik geloofden echt in

wat we gemaakt hadden. Ik heb met hem in de Ardennen zeven maanden aan die plaat gewerkt,

samen met muzikanten die voor een appel en ei hun bijdrage leverden. Maar het gaat zoals met

Wallace Vanborn: de trage, lange weg. Het is niet omdat de plaat niet meteen een schot in de

roos was dat het niet is wat ik wil doen. Ik heb mijn plaat ook aan Chris Goss laten horen en die

begreep niet dat mijn solocarrière niet van de grond raakte.”

Tegendraads zijn

“Maar ik trek mij ook op aan de Gentse scene hier; die beïnvloed mij nog meer dan naar

andere platen. Door bijvoorbeeld Raketkanon live te zien, krijg ik ook goesting om te spelen”,

begint Clement spontaan te vertellen. “Je ziet mij hier in mijn ivoren toren, maar er komt hier veel

volk over de vloer om een film te kijken of muziek spelen, ik ga wel eens uit of loop eens door ’t

stad. Al die dingen geven mij zuurstof, daarna kan ik mij weer uren opsluiten om te musiceren.”

enola: Bij Devil In A Box (het managementkantoor van Thomas Van Dingenen) vormen

bands als Raketkanon, Steak Number Eight en Wallace Vanborn echt een hechte familie.

Clement: “We zijn allemaal een beetje tegendraads, denk ik. We doen ons eigen ding

en dat is blijkbaar wat steviger dan wat anderen maken. (lacht) Maar het allerbelangrijkste blijft

eerlijkheid. Met Radiohead heb ik het bijvoorbeeld al heel mijn leven moeilijk. Ik hoor dat het

schitterende en pure muziek is, maar toch komt dat hier niet binnen. Op de radio hoor ik dan weer

veel groepen met een zanger die in een rolletje kruipt. Dat voelt als een leugen aan. Het begint

met winst maken en het eindigt daarmee.”

“Ook het gebrek aan nuance in de maatschappij vind ik gevaarlijk. Ik merk dat ook soms in

recensies of kijk naar die mars voor Charlie Hebdo (het interview vond plaats op de donderdag

na de mars, n.v.d.r.). Plots willen alle politici die aanslag gebruiken om zichzelf in de spotlights te

zetten en het marcheert nog ook! (windt zich op en slaat met vuist op hand) De hypocrisie van die

mars is een mooi voorbeeld van hoe afschuwelijk de mens soms in elkaar zit.”

enola: Mag ik Wallace Vanborn een ‘politiek geëngageerde band’ noemen?

Clement: “Enerzijds wel, anderzijds niet. Onlangs wilde een Wallace Vanborn-fan op

Facebook zijn levensverhaal doen. Hij zit al z’n hele leven in een rolstoel en wilde gewoon

zeggen: ‘uw muziek is echt een troost voor mij’. Daar put ik echt energie uit. Dan mag je van mijn

part die politieke boodschap negeren. Als ik zo’n mens bezig zie, kan ik mij niet anders dan blij

voelen. Dan voel ik mij waardevol, al is het maar voor een paar mensen. Maar ik denk niet dat ik

alleen met muziek de wereld kan veranderen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in