DIT WAS 2014: The Antlers :: ”We laten ons nu eenmaal niet graag beknotten”

De hele maand december blikt enola.be terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2014. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

Met Familiars leverde The Antlers een emotionele kopstoot van formaat af. Tussen het prachtig openbloeiende “Palace” en de bezinning van “Refuge” vertelt de groep een verhaal van vallen en opstaan, om je vervolgens uitgewrongen achter te laten. Hoog tijd dus dat wij Peter Silberman eens uithoorden over dit bescheiden meesterwerk uit 2014.

enola: Jullie tournee staat nu even op pauze. Jullie lijken mij een groep die het vooral fijn vindt in de studio te experimenteren?
Peter Silberman (zang, gitaar):”We zijn nu inderdaad even op adem aan het komen. Ik vind op tournee gaan overigens zeker even leuk als in de studio zitten en dan vooral het contact met fans, dat voor mij zeker even fijn is als het optreden zelf.”
enola: Jullie hebben opnieuw zelf de productie van het album gedaan. Is het dan niet verleidelijk oneindig te blijven experimenteren?
Silberman:”We vinden het wel leuk om zo zonder beperkingen te kunnen werken en te blijven doorgaan zonder dat iemand komt zeggen dat we nu toch echt wel te veel aan het wanken zijn. Als dat tot lange nummers leidt, so be it, we laten ons nu eenmaal niet graag beknotten.”

enola: Familiars heeft weer een heel andere sound dan jullie vorige plaat Burst Apart. Groeit die sound organisch tijdens het schrijfproces of beslissen jullie telkens bewust een andere weg uit te gaan?
Silberman:”We wisten zeker wel dat we een andere weg wilden inslaan met dit album. Meestal komt de sound voort uit waar we op dat moment zelf veel mee bezig zijn en waar we naar luisteren. Zowel ik als Derby (multi-instrumentalist van de groep, ml.) zaten een beetje op dezelfde lijn, hoewel er voor hem niet genoeg arrangementen op de plaat konden belanden. Ik heb hem af en toe een beetje moeten afremmen.”
enola: Alle songs op Familiars baden min of meer in eenzelfde sfeer. Hoe zou jij die be-schrijven?
Silberman:”Ik vind eigenlijk helemaal niet dat de plaat één sfeer heeft; er is eerder een evolutie doorheen het volledige album. Het start heel donker — zeker “Doppelgänger” is heel duister — waarna de luisteraar langzaam naar de catharsis in de laatste nummers wordt geleid. Maar je moet die catharsis als luisteraar ook verdienen: je moet moeite doen om je door dat donkere deel te worstelen, ook al zal de plaat je misschien niet meteen grijpen.”
enola: En denk je dat er in onze huidige muziekcultuur nog plaats is voor zo’n soort al-bum?
Silberman:”Het is zeker niet de makkelijkste weg van muziek maken in onze huidige shuffle-mode muziekcultuur, wat natuurlijk heel jammer is. Het doorgronden van een plaat vraagt tijd, net zoals in het eigenlijke leven zelfreflectie ook tijd vraagt. Zoiets gebeurt niet in een vingerknip, maar is een heel proces dat zich ontrolt. Als het dan jaren duurt om echt iets terug te krijgen van een plaat, dan is dat maar zo. Commercieel gezien is het misschien geen erg goede zet, maar veel van mijn favoriete albums zijn diegene waar ik misschien eerst oppervlakkig naar luisterde en van dacht ‘hier staan wel wat leuke nummers op’, maar doorheen de jaren ontdek je dat er veel meer aan de hand is dan je eerst dacht. Terwijl ik groeide met de plaat, groeide de plaat, omdat ze een soort van tijdloosheid bevat, met mij mee. Het is altijd een gok op lange termijn, maar het is het waard voor mij.”

enola: Heb je hetzelfde met lyrics? Hou je meer van teksten die wat abstracter zijn? Of hou je van teksten waarbij je meteen weet wat de schrijver bedoelt?
Silberman:”Ik vind het ene niet per se beter dan het andere. Mijn schrijfstijl hangt sterk van het moment af. Op Burst Apart was ik minder bezig met het creëren van zo’n atmosfeer, ik wou toen eerder directe teksten. Bij Familiars mochten de teksten meer een eigen leven leiden. Om mijn waarheid in deze tekst te gieten, wilde ik ze niet te veel herkauwen en in refreinen of vaste structuren gevangen zetten. Veel van de nieuwe songs bevinden zich een beetje op de vage grens tussen dromen en wakker zijn. In de meer dromerige nummers moet ik op sfeer spelen, een sfeer die niet dezelfde zal zijn als die van de reële wereld. Daardoor hebben sommige nummers een zekere ambiguïteit en werken ze wat desoriënterend.“
enola: Hou je er dan van je lyrics uit te leggen of wil je dat ze die ambiguïteit blijven behou-den?
Silberma:”Ik vind het altijd fijn teksten uit te leggen, maar het moet over iets specifieks gaan. Ik vind het moeilijker uit te leggen waar de plaat over gaat dan een zin te verklaren. Een song is een grote puzzel en elke zin verklaart de zinnen er rond. Het wordt pas echt tricky als mensen parallellen proberen trekken tussen wat ik schrijf en wat mijn echte leven is, omdat die lijn niet direct is. Doorheen het schrijfproces zijn er te veel verdraaiingen, wat natuurlijk ook bijdraagt aan die ambiguïteit.”

enola: “It’s a feeling outside it/When everyone’s gone but we leave all the lights on anyway” uit “Refuge” is zo’n zin die enorm intrigeert.
Silberman:”Die zin heeft een lange weg afgelegd. De regel ervoor is natuurlijk zeer belang-rijk, “It’s not our house that we remember”. Een belangrijke thema op de plaat is een thuis hebben en wat dat betekent voor ons. Thuis kan immers veraf of juist dichtbij voelen. Soms hangt dat van een locatie af, soms van mensen waar je bij bent. Uiteindelijk wou ik met het album vooral iets zeggen over thuis in jezelf en hoe moeilijk het kan zijn je overal thuis te voelen, iets waar ik natuurlijk ook mee worstel tijdens tournees. Hoe je je, als je ergens bent, toch een voorstelling van een concrete plaats ‘thuis’ kan maken, bijvoorbeeld het huis waarin je opgroeide en de nostalgie die daarbij hoort. Ik wou niet zozeer het herinneren van die thuis oproepen, maar eerder het gevoel van er net niet te zijn. De herinnering aan jouw thuis is immers niet hetzelfde als jouw thuis. Dat is een van de moeilijkheden van ouder worden: een nieuw gevoel van thuis proberen te scheppen in de wetenschap dat je het vertrouwde thuis van je kindertijd niet terug kan brengen.”
enola: Ga je thuis dan niet automatisch idealiseren?
Silberman:”Absoluut, en daar verwijst die zin in “Refuge” ook naar: jouw herinnering van thuis is als kijken naar iets heel vredig, het licht is aan en het is er warm, maar daarbij vergeet je de complexiteit van dat huis. Het inaccurate van een herinnering is heel belangrijk op Familiars. Nostalgie doet je naar dingen kijken met een gekleurde bril waarmee je de dingen kan herinneren als vol vreugde, maar waarbij je het negatieve vergeet. Dat hangt af van hoe jij je wil voelen: als je je slecht wilt voelen, dan kan je brein zich makkelijker focussen op wat je mist en niet op wat je niet mist. Deze plaat was een poging voor mij om een meer accuraat idee van mijn eigen verhaal te krijgen.”
enola: Is het niet anders voor jou als artiest omdat jij op je langspelers een soort bewijs hebt van wat er in verleden is gebeurd?
Silberman:”Ik denk dat wanneer je iets schept wat op een bepaalde manier op je leven gebaseerd is, de fictie die je creëert na een tijdje je waarheid wordt en het verhaal het overneemt van de realiteit. Je plukt uit je verleden een realiteit bij elkaar en dat wordt het meest accurate beeld dat je hebt.”

enola: En hoe speelt herinnering een rol in “Palace”?
Silberman:“”Palace” is echt specifiek verbonden met mijn eigen herinneringen. Ik wou het gevoel uitdrukken van vervreemd te zijn van jezelf, het gevoel dat je hebt wanneer je een bepaalde onschuld, die je als kind wel nog had, kwijt bent. Ik wou beschrijven wat het zou zijn als iemand je van die vervreemding zou komen redden en je zou komen terughalen. Het idee waardoor ik me heb laten leiden, is alsof er een persoon verantwoordelijk is voor die afstand tussen jou en je jongere zelf die je beroofd heeft en controleert. In “Palace” probeer ik diegene te zijn die zegt: ‘waar je ook bent, ik zal je vinden en bevrijden van je gevangenschap’.”
enola: Is dat ook waar “Director” over gaat?
Silberman:”Ja, “Palace” en “Director” zijn vanuit hetzelfde perspectief geschreven. De redder vindt uiteindelijk de gevangene en zegt hem dat hij hem zal terugbrengen. De manier om dat vervolgens te doen, is je terugbrengen naar je verleden, een beetje als in Chrismas Ca-rol.(lacht) Door te tonen hoe de dingen echt gebeurd zijn, kan je je demonen overwinnen, je verleden achter je laten en zo hopelijk terug vrede vinden.”

enola: Is “Revisited” dat overwinnen van die demonen?
Silberman:”In “Revisited” toont de redder de gevangene dat hij de sleutels tot zijn eigen gevangenis heeft, dat zijn herinnering waar hij in vastzit ook maar één bepaalde manier is om naar het verleden te kijken en dat deze nooit af zijn. Alsof je je verleden zou verlichten en zou zeggen: ‘dit is hoe jij naar het verleden kijkt, maar dit is hoe het écht was.’ Als je vrij wilt zijn, moet je durven afscheid nemen van die herinneringen en, in dit geval, je schuldgevoelens overwinnen. Schuld is waarschijnlijk datgene wat “Revisited” het meeste samenvat: hoe beklemmend het kan zijn als je je aan schuldgevoelens vasthoudt. Het is een soort aanmoediging om jezelf te bevrijden van die schuldgevoelens.”
enola: En op het einde kan je dan terugkeren naar die thuis van “Refuge”?
Silberman: ”Ja, dat loslaten van die schuldgevoelens is een eerste stap om terug te keren naar die kamer die er altijd al was. In “Revisited” wordt dat schuldgevoel losgelaten, “Parade” gaat dan over het loslaten van geïdealiseerde herinneringen en beseffen dat ook mooie herinneringen slechte kanten hebben. Die polarisatie moet je ook kunnen loslaten. “Surrender” is dan het punt waar je door het loslaten van die herinneringen een persoon zonder identiteit wordt, zonder verle-den of toekomst. En op dat moment kan je je misschien meer thuis voelen in jezelf omdat je niet meer gebonden bent aan je verleden en je identiteit. We komen nu precies echt wel op mystiek terrein. (lacht) Uiteindelijk is het een soort van onbeschrijfelijk gevoel en deze plaat is mijn moeizame poging dat gevoel te vangen. In “Refuge” probeer ik ten slotte troost te bieden aan het einde, een soort terugkeer naar vrede met jezelf. Je probeert een thuis te vinden en uiteindelijk besef je dat je er al die tijd al was, maar het gewoon niet besefte.”

enola: Iets anders nu: je stem klinkt veel warmer op dit album dan op het vorige.
Silberman:”Ik heb voor deze plaat veel gewerkt op mijn stem om me echt comfortabel te kunnen voelen met wat ik zing. In het verleden nam ik mijn zang niet lang na schrijven van mijn teksten op en dat werkte voor sommige nummers. Maar voor deze plaat moest ik die verschillende personages zingen, dus moest ik mijn stem meer beheersen. Ik heb echt mijn natuurlijke stem leren kennen, mijn mid-range stem, die waarschijnlijk het beste aansluit bij mijn spreekstem. Ik spreek niet in falsetto of bas.”(lacht)

< b>enola: Nog als afsluiter: er zit veel soulmuziek in Familiars en je houdt ook van het genre. Als je één soulsong zou mogen kiezen om te coveren, welke zou dat dan worden?
Silberman: ”Misschien “Pain in my Heart” van Otis Redding. Dat is wel een vrij perfecte soulsong.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in