The Smashing Pumpkins :: Monuments To An Elegy

Dat Billy Corgan nooit meer hetzelfde soort potten zal breken als aan begin van de jaren negentig, staat vast. Stellen dat de post-2006 “reïncarnatie” van “zijn” Smashing Pumpkins (zonder James Iha, D’arcy Wretzky en – sinds 2009 – Jimmy Chamberlin) niet meer dan een excuus is om op het succes van weleer te teren is echter wat te kort door de bocht. Dat bewijst de man met het nieuwe Monuments To An Elegy, al heeft zijn stijl inmiddels stevig aan relevantie ingeboet.

Als Corgan de Pumpkins echt enkel omwille van nostalgische of commerciële redenen nieuw leven had ingeblazen, was hij immers nooit met een project als Teargarden By Kaleidyscope naar buiten gekomen. Daarmee wilde hij 44 nieuwe nummers, die samen een “conceptalbumcyclus” zouden vormen, in verschillende golven beschikbaar maken. Na de EP’s Songs For A Sailor en The Solstice Bare en langspeler Oceania is de groep inmiddels toe aan het vierde en voorlaatste luik van het project: het negen tracks tellende Monuments To An Elegy, en dat is een degelijke plaat geworden.

Daar waar Corgan zijn songs vroeger wel eens stevig durfde uitspinnen, zijn de nummers op Monuments To An Elegy allemaal behoorlijk kort. Opener “Tiberius” is van het soort semi-progressieve walsrock dat ook al op Oceania te horen was; denk “Panopticon”, maar dan iets minder beklijvend. Het eerder als single naar voren geschoven “Being Beige” neigt dan weer naar het werk van Zwan, de supergroep die Corgan in 2001 samen met David Pajo, Paz Lenchantin, Matt Sweeney en Pumpkins-drummer Chamberlin oprichtte. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van “Run2me” en “Drum + Fife”, songs waarop de poppy melodieën welig tieren en goed in het gehoor liggen, maar net zo goed vrijblijvend.

Op “One And All” toont de kale reus uit Chicago dan weer dat hij op 47-jarige leeftijd wel nog steeds een degelijke gitaarriff achter de hand heeft, al zal ook dat niemand echt verbazen. Verrassender is “Anaise!”, waarop een pompende bas de metalige synths ondersteunt terwijl Corgan iets roept dat eerder als “unease!” klinkt. Het drumwerk van Mötley Crüe-coryfee Tommy Lee komt de algehele sound van Monuments To An Elegy overigens ook ten goede. Dat geldt des te meer voor het catchy “Monuments”, de tussen licht ontvlambare grunge en bevreemdende synthpop schipperende titeltrack. Met “Dorian” lijken de Pumpkins even op een knoert van een valse noot te zullen eindigen: zelfs de fans van het eerste uur zitten niet te wachten op dergelijk kunstmatig klinkend geneuzel. Gelukkig weet afsluiter “Anti-Hero” enigszins uit het dal te klimmen met zelfverzekerde, zij het ietwat goedkope gitaren en dito lyrics (“I’m so alive with a girl like you”). Corgan klinkt als een bevrijd man, en dat moet men toejuichen.

De Aarde heeft er opnieuw een paar toertjes rond de zon opzitten, en Billy Corgan draait nog altijd mee. “I will bang this drum ‘till my dying days” zingt hij op “Drum + Fife”, en we zijn geneigd hem volledig te geloven. De jeugd van tegenwoordig zal hem ongetwijfeld links laten liggen, en we kunnen hen niet geheel ongelijk geven. Met Monuments To An Elegy zullen The Smashing Pumpkins de bereidwillige luisteraar wel enkele ogenblikken kunnen boeien. Maar daar blijft het dan ook bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in