Foo Fighters :: Sonic Highways

De 20ste verjaardag van de Foo Fighters moet in stijl gevierd worden en hoe kan dat beter dan met een album vol gastoptredens? Op Sonic Highways mogen rockers als Rick Nielsen (Cheap Trick) en Joe Walsh (The Eagles) komen opdraven, maar daarnaast leverde ook Ben Gibbard van Death Cab For Cutie een bijdrage. Wie dacht dat die samenwerking interessante kruisbestuivingen zou opleveren, is eraan voor de moeite: Dave Grohl en de zijnen blijven doorheen de acht tracks tellende plaat steeds als de Foo Fighters klinken. Trouw blijven aan jezelf, heet dat. Maar ook: vastgeroest zijn in een bepaald stramien.

Het zou nochtans zonde zijn om Sonic Highways af te doen als “de nieuwe Foo Fighters”, want het album is meer dan dat. De plaat vormt het muzikale luik van Grohls reis doorheen de Amerikaanse rockgeschiedenis, die hij documenteerde in de gelijknamige HBO-serie. In de achtdelige docureeks beperkt Grohl zich niet tot interviews met de usual suspects, maar heeft hij ook aandacht voor minder bekende pioniers die niettemin hun stempel wisten te drukken op het hedendaagse muzieklandschap (Bad Brains, The Runaways, Fugazi, enz.).

Met zijn reis wou Grohl inspiratie opdoen voor de nieuwe plaat van zijn band, maar bij de eerste luisterbeurt van het eindresultaat valt onmiddellijk op dat de invloed van Grohls muzikale helden eerder beperkt is gebleven: we horen de Foo Fighters die we ook op hun vorige albums hoorden. Het grote probleem is dat Sonic Highways bedoeld is als een ode aan het creatieve proces, zonder dat de plaat echter de essentie van creativiteit weet aan te boren. Grohl zou (als ex-drummer van Nirvana) toch als geen ander ervan kunnen getuigen dat echte inspiratie vaak op zeer donkere plaatsen ontspringt, dat de constante drang naar vernieuwing voortkomt uit een soort rusteloosheid waaraan veel artiesten lijden?

Maar de oppervlakkigheid van Grohls songs verraadt dat de man zelf geen last heeft van dergelijke kwelduivels. Tekenend is bijvoorbeeld dat hij zijn lyrics voor dit album samenstelde met fragmenten uit de interviews die hij afnam. Zo rijgt hij in “What Did I Do?/God As My Witness” op potsierlijke wijze een aantal catchy slagzinnen aan elkaar, met tenenkrullende gevolgen: “There you go again putting words into my mouth / This one’s for you to know, and for me to find out” of “Your name, your fame / I can see the writing on the wall / Come on, flip a coin / Bet it’s gonna tell you to save yourself”. Op andere plaatsen verheft Grohl “namedropping” tot kunst (nu ja) aan de hand van tekstuele verwijzingen naar Muddy Waters, The 13th Floor Elevators, Earthlings? en andere oude rotten.

De openingstrack (en tevens de eerste single) “Something From Nothing” sluit nog het nauwst aan bij de opzet van de band: het is een boeiend opgebouwde hymne die met verschillende variaties rond hetzelfde thema durft te spelen. “I’m something / From nothing / You are my fuse” brult Grohl in een stevig rockende finale, nadat het nummer enkele leuke uitstapjes richting funk heeft gemaakt. En ook het vooral qua productie uitblinkende “Outside” valt best te pruimen. Halverwege het nummer lassen Grohl & co een welgekomen rustpunt in, waarna Joe Walsh (o.a. ex-The Eagles) zich mag uitleven in een broeierige gitaarsolo. Op andere momenten laat de band zich echter tot overdreven pathos verleiden, zoals in de tweede helft van het eerder vermelde “What Did I Do?/God As My Witness”, dat ontsierd wordt door Bon Jovi-achtig gekweel: “God as my witness / Yeah He’s gonna heal my soul tonight”. Oermannelijk en oer-Amerikaans is dergelijke stadionrock wel. Maar of het ook de essentie van grote rock ’n roll vat? Daar zijn we toch niet zo zeker van.

“Commercieel” is een lelijk woord in muziekland, maar hoeft dat niet per se te zijn. Met dit ambitieuze project toont Dave Grohl zich een ware entrepreneur die perfect weet hoe hij een momentum moet creëren. Hij slaagt erin zijn groep op een nieuwe manier op de kaart te zetten, zonder evenwel de boeg op muzikaal vlak om te gooien. Tegelijkertijd roept dit project jammer genoeg ook de vraag op waarom de weinig innovatieve Foo Fighters een plaats zouden verdienen tussen de grootheden van de rock ’n roll. Het antwoord op die vraag zullen wij u helaas schuldig moeten blijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in