Julian Casablancas + The Voidz :: Tyranny

Fan van The Strokes? Eventueel fan van Phrazes for the Young, de eerste soloplaat van hun frontman Julian Casablancas? U zou het in ieder geval moeten zijn, of in het geval van dat laatste toch in ietwat groter getale, want het is een dijk van een plaat. Maar dat terzijde. Als het antwoord op minstens een van voorgaande vragen ‘ja’ is, geldt het volgende advies: bij het beluisteren van Tyranny, de eerste worp van Casablancas en zijn begeleidingsband The Voids dient u alles te vergeten dat u weet over ’s mans muzikale verleden.

Meer dan vage echo’s van wat hij vroeger uitgespookt heeft, laat Casablancas hier immers niet doorschemeren. “Crunch Punch” kan omschreven wordenals een kruising van zijn synth-solo-inspanningen met het catchy gevoel van The Strokes, maar dan doorvlochten met krakende gitaarpartijen. Want in vergelijking met zelfs het oudste, meest opwindende werk van The Strokes, levert Casablancas met The Voidz een hondsbrutale collectie songs af.Niet zelden voelen die aan als een vol overgave geplaatste stamp tussen de benen.

Concreet wil dat zeggen dat redelijk wat luisterbeurten nodig zijn om Tyranny in het hart te sluiten. Meer zelfs: aanvankelijk hadden we het ding gewoon terzijde geschoven. Met die jongen komt het ook niet meer goed, dat idee. Want zeg nu zelf: succesvol debuteren met The Strokes, vervolgens met die band wat aan het kwakkelen gaan, een super catchy en funky soloplaat uitbrengen, die zelf zowat dood negeren en nadien opnieuw met The Strokes verder sukkelen. Strategische zetten zijn dat niet, carrièrematig gezien. Dan met een redelijk ontoegankelijke lawaaiplaat komen aanzetten, lijkt het laatste duwtje dat nodig is om je muzikale loopbaan de nek om te wringen.

Maar neen hoor! Na wat aandringen werd Tyranny terug opgevist, en zowaar: onder de schijnbare chaos en lak-aan-alles-en-iedereen-attitude die over het kleinood hangt, blijkt een intrigerend album schuil te gaan. Eentje dat met “M.utually A.ssured D.estruction” een kopstoot van jewelste uitdeelt.Met het bijna elf minuten durende “Human Sadness” wordt kaleidoscopische track gebrachtdie niet had misstaan op … And Star Power, waarmee Foxygen zopas uitpakte.

Xerox kraakt en stompt als een Tom Waits uit de toekomst en Nintendo Blood zou een demo kunnen zijn van een nieuwe synth-popsong – ware het niet dat de makers het nummer door elkaar zijn blijven klutsen tot chaos aan de oppervlakte kwam drijven. “Father Electricity” geeft dan weer de indruk dat songschrijven alles is behàlve schrappen, terwijl “Johan Von Bronx” tussen irritante noise en minimalistische industrial slingert.

Het lijkt er geregeld op dat Casablancas en zijn Voidz zomaar iets doen, en mogelijk is dat het grootste deel van de tijd ook zo.Echter blijkt, ondanks de schijnbare achteloosheid waarmee gemusiceerd wordt, dat er enkele stevige songs opgebouwd worden. Dat andere nummers dan weer keihard staan te wankelen op hun poten, moeten we er dan maar bijnemen. Meer dan ooit hanteert Casablancas immers het motto: this is it. Dertienaar geleden sloeg dat op een verdomd catchy plaat – die trouwens vandaag nog staat als een huis – maar die ondanks de attitude die tentoon gespreid werd, zeer toegankelijk klonk. Vandaag is deze plaat echt te nemen of te laten. Love it. Hate it.

Julian Casablancas + The Voidz staan op 10 december in Trix.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in