Sin City :: A Dame To Kill For

Een docent filmstijl en -techniek zou in principe de mogelijkheden van montage kunnen uitleggen aan de hand van de betere graphic novel. De verschillende plaatjes moeten immers net als filmshots met elkaar verbonden worden, en wie de eerste pagina’s van Alan Moores klassieker Watchmen al eens heeft gelezen, heeft net daarom het gevoel dat hij een film zit te bekijken (en dan nog een veel betere dan de uiteindelijke verfilming van Zack Snyder, for that matter). Hetzelfde geldt voor de Batman-comic The Killing Joke, en nog een resem andere graphic novels van het betere allooi.

Cinema en comics: het lijkt dus een match made in heaven, maar dat is het vaak niet. De grootste uitzondering op die regel was Robert Rodriguez’ Sin City, gebaseerd op de gelijknamige graphic novels van co-regisseur Frank Miller. Voor die film werden de originele comics als storyboard gebruikt, en Rodriguez en Miller ontwikkelden een nieuwe, digitale filmstijl om de look van het bronmateriaal zo accuraat mogelijk naar het grote scherm te vertalen. Het resultaat was niet alleen vernieuwend, maar ook een dijk van een actie-film noir (jawel, dat bestaat), en één van de beste comicverfilmingen – in de meest letterlijke betekenis – ooit.

Nu is er eindelijk het vervolg waarover al zo vaak gesproken werd. Dat Sin City: A Dame To Kill For zo lang op zich heeft laten wachten, heeft de sensatie rond de film geen goed gedaan. De eerste jaren na Sin City hing er nog een grote buzz rond een mogelijk vervolg, terwijl dat vandaag, negen jaar later, nauwelijks het geval is. Bovendien is de impact van Rodriguez’ en Millers graphic style vandaag ook al een pak minder: films als The Spirit en Twixt hebben de combinatie van donkere zwart-witcontrasten, aangelengd met toefjes felle kleuren, geen goed gedaan.

En toch wérkt Sin City: A Dame To Kill For. Dat komt grotendeels doordat de makers op veilig spelen: if it ain’t broke, don’t fix it. De tweede film uit het ultragewelddadige noir-universum van Miller lijmt opnieuw drie korte verhalen aaneen, waarvoor er ditmaal twee speciaal voor de film geschreven werden. Die worden meer dan ooit gekenmerkt door erg brutaal (en vaak ook erg grafisch) geweld en al even brutale seks. Marv (Mickey Rourke) is nog steeds iemand die ander uitschot uit verveling tot moes slaat, Ava (Eva Green) is het type femme fatale dat klaarblijkelijk geen kleren kan verdragen, en Senator Roark (Powers Boothe) weet nog minder dan de andere personages hoe je het woord ‘moraliteit’ spelt. In Old Town, ten slotte, worden de wetten nog steeds bepaald door de hoeren van Gail (Rosario Dawson), die niet bang zijn om hun handen vuil te maken.

De centrale plot draait rond de origin story van Dwight McCarthy (Clive Owen in de eerste film, Josh Brolin in de nieuwe prent) en diens ambivalente relatie tot Ava, een stoeipoes wiens verleidingskunsten minstens even dodelijk zijn als de vuisten van Marv. In één van de twee nieuwe plots daagt de jonge gokker Johnny (Joseph Gordon-Levitt) de corrupte Senator Roark uit, die daar vanzelfsprekend niet mee kan lachten. In de laatste verhaallijn tracht Nancy Callahan (Jessica Alba, nog steeds in de rol van haar leven) wraak te nemen op diezelfde Roark, voor de dood van haar beschermengel Joe Hartigan (Bruce Willis).

De grote kracht van Sin City ligt niet enkel in de toon van Frank Millers bronmateriaal, maar vooral in de dynamische regie van Robert Rodriguez. Niet elke film van diens hand is even sterk, maar het bizarre universum van Basin City blijkt ook nu het perfecte decor voor de vreemde mélange aan invloeden die Rodriguez in zijn werk giet. Er zit een fikse geut film noir in, van de rokerige kroegen tot de duivelse femmes fatales, maar evengoed body horror – wie vies is van een oog dat in close-up wordt uitgetrokken, moet ergens anders heen – en een stevige dosis martial arts, vooral in de gedaante van de dodelijke prostituee Miho (Devon Aoki in de eerste film, Jaime Chung in deze versie), wiens favoriete wapens nog steeds samoeraizwaarden zijn.

Wil dat zeggen dat Sin City: A Dame To Kill For ons op dezelfde manier deed kirren van vreugde als zijn voorganger? Nee, helemaal niet. Al was het maar omdat het wauw-effect een stuk minder is: Rodriguez en Miller slagen er ditmaal niet meer in om je dezelfde krachtige uppercut te bezorgen als negen jaar geleden, ook al komt dat grotendeels omdat je nu weet wat je van Sin City kan verwachten. Bovendien heeft de digitale revolutie niet enkel stilistische voordelen: de technologische mogelijkheden zorgen ervoor dat Rodriguez zich wel eens durft vergalopperen als het op snel monteren aankomt, een euvel dat de film maar zelden goed doet.

De stevige cast zorgt er echter voor dat je zo’n kleine mankementen gauw over het hoofd ziet. Dwight is het minst sterke personage: net als Clive Owen in deel één, kan ook Josh Brolin zich maar met moeite meester maken van de hard-boiled toon van Millers verhalen. Mickey Rourke voelt zich daarentegen zelden beter in z’n vel dan wanneer hij de leren Barnini-jas van Marv aantrekt, en voor Jessica Alba zullen de Sin City-films altijd het pronkstuk van haar cv zijn. Joseph Gordon-Levitt zet, zoals steeds, een uitmuntende prestatie neer, terwijl Powers Boothe dan weer voor een karikaturale, maar geweldige slechterik zorgt. Wie echter de show steelt is Christopher ‘Doc’ Lloyd, die een kleine bijrol krijgt als een heroïneverslaafde chirurg.

Net als deel één zal ook A Dame To Kill For de meningen verdelen, en wie zich niet thuis voelt in Millers zwart-witte universum, blijft er maar beter weg. Wij hebben echter opnieuw genoten van ons ritje richting Basin City, ook al waren we de eerste keer meer onder de indruk. Het gezelschap van Eva Green, Joseph-Gordon Levitt en Mickey Rourke maakt echter veel goed, en Frank Miller en Robert Rodriguez zijn nog steeds de gedroomde burgemeesters van dit hellegat. Uitkijken naar een derde termijn, dan maar?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in