Old 97’s :: Most Messed Up

Het is weinig bands gegeven om iets meer dan 20 jaar na hun debuutplaat nog essentiële, voor hun oeuvre althans, albums uit te brengen (ga maar eens na van hoeveel artiesten u dat kan zeggen). Ook voor Old ‘97s is dat – jammer genoeg – niet het geval.

Exact 20 jaar na hun debuutplaat Hitchhike To Rhome brengen ze nu hun nieuwe album (nummer 10) Most Messed Up uit. In de begindagen was Old ’97s een van de groepen die mee aan de wieg stonden van de alt.country-scene. Samen met bands als Uncle Tupelo, Jayhawks en Drive-by Truckers wisten ze een evenwicht te vinden tussen country en rock. In de loop der tijd zijn de Old ’97s, net zoals bijvoorbeeld de Uncle Tupelo spin-off Wilco, steeds verder opgeschoven richting pure rock. Met deze nieuwe plaat Most Messed Up komt daar geen verandering in. Schoon volk kwam er wel op bezoek met een gastrol voor Tommy Stinson, de bassist van de legendarische The Replacements.

Voor dit album lijken frontman en songschrijver Rhett Miller en zijn kompanen songs geschreven te hebben met als enige doel ze te spelen tijdens een arena-concert. Het gevolg is dat er een blik van onderling inwisselbare middle-of-the-road rocksongs wordt opengetrokken. Als je de ogen sluit, zie je het spookbeeld van een wijdbeens spelende gitarist, met een hemd waarvan de twee bovenste knoppen open zijn, met groteske armbewegingen gitaar spelend, vervaarlijk dicht opduiken. Ook tekstueel schroomt hij er zich niet voor om een hoop clichés boven te halen, of wat te denken van een songtitel als “Let’s Get Drunk & Get it On”? En als hij in het titelnummer “I’m the most messed up motherfucker in this town” zingt, dan klinkt dat allesbehalve geloofwaardig .

Is het dan allemaal kommer en kwel ? Nee, want gelukkig zijn er een aantal nummers die er wel bovenuit springen. Opener “As Long As You’ve Been Alive” is een geweldige rocksong, met een lichtjes schizofrene tekst over de geschiedenis van de band (“I’m not crazy about songs that get self-referential / And most of this stuff should be kept confidential”). Al moet je het vooral ook niet al te ernstig nemen, getuige zijn verklaring met een knipoog dat hij soms tijdens een optreden ook gewoon de klok in het oog houdt (“Most of our shows were a triumph of rock / Although some nights I might have been checking the clock “). Het is trouwens opvallend dat het muziekmilieu en het touren een terugkerend onderwerp zijn op Most Messed Up.

Zijn er nog andere sterke songs op Most Messed Up? Jazeker. “Guadalajara”, met z’n Mexicaans gitaarmotiefje, dendert lekker voort . “The Disconnect”, het liedje met de meeste country-invloeden op het album, zorgt voor wat welgekomen afwisseling en “The Ex of All You See” is gewoon een simpele, maar sterke en compacte rocksong.

Maar voor het overige wordt deze plaat vooral gekenmerkt door dertien-in-een-dozijn potige rocknummers, waarvan je een vermoeden hebt dat de heren van Old ‘97s ze in hun slaap kunnen schrijven, dromend van een volle voetbalarena. Most Messed Up kan zeker niet in de schaduw van hun eigen vroegere werk staan. Te veel net iets te banale rock, die er weliswaar de sfeer in kan houden, maar die evenveel blijven hangen als een geheelonthouder in een brouwerij. Conclusie : leg in de plaats van dit werkstuk, hun eigen Too Far Too Care nog maar eens op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in