King Champion Sounds :: 4 mei 2014, Les Écuries de la Ferme du Biéreau (Louvain-la-Neuve)

Een band meepikken aan het einde van een tournee kan gevaarlijk zijn, want hij kan heimwee hebben, ten onder gaan aan conflicten en op z’n tandvlees zitten. Met een beetje geluk krijg je echter een eenheid te zien die door oefening z’n sterktes kon aanzwengelen en gretig voor een laatste keer alles uit de kast haalt. Dat was het geval bij King Champion Sounds, dat z’n steengoede album uit 2013 opvolgde met een al even bevlogen concert.

Daarvoor moesten we wel naar een muziekcentrum in Louvain-la-Neuve (zo zijn we daar ook eens geweest), waar Corps & Logis in een paar eeuwenoude stallen undergroundconcerten organiseert. De plaats ademt rebellie en naar anarchie ruikende vrijgevochtenheid uit. Nadeel is dat het soms lang wachten is tot je de eerste band te zien krijgt, voordeel dat er een sfeer hangt die je met wat goeie wil haast familiaal zou noemen. En een koelkast die gevuld is met Chimay en Rochefort die minder kost dan een pilsje in onze rocktempels. Al was het als zowat enige Nederlandstalige toch even wennen. Gelukkig sprak de muziek de taal die iedereen begreep.

De aftrap werd gegeven door het Doornikse trio Megamoto dat zich perfect op de scheidingslijn tussen noise- en mathrock lijkt te bevinden. De no nonsense punch en sound van die eerste, met de verfijning en hoekigheid van die tweede. Dat leidde vooral tot een aaneenschakeling van mid-tempo rocksongs met driestemmige zangpartijen, kronkelende wendingen en soms abrupte eindes. Die aanpak zat goed verankerd in de jaren negentig en verenigde Shellac met Karate, maar dan zonder de gortdroge precisie van die eerste en de souplesse van de tweede. Niettemin een fijn half uurtje dat allesbehalve slecht was.

Het podium was wat klein voor het zevenkoppige King Champion Sounds, maar gitarist/bandleider Ajay Sagger liet het niet aan z’n hart komen en sprong vanaf “Here We Go Again” in het rond als een verbeten jonge Turk die bezig is aan z’n eerste concert en nog alles te bewijzen heeft. De rest van de band hield het doorgaans iets rustiger (en had ook helemaal geen plaats om zotte dingen te doen), maar speelde met evenveel verve. De jonge Mees Siderius is een indrukwekkende, standvastige drummer die kan swingen, rocken én vrij kan spelen, en hier en daar uitpakte met wilde roffels, maar ook een erg knap verbond vormde met bassist Oli Heffernan, die de ene lekker rollende baslijn na de andere uit de mouw schudde. Alsof het niets was.

Tweede gitariste Danielle Eden Johnson was aan de zijkant van het podium iets minder prominent te horen in de volle groepssound, maar haar snedige partijen droegen alleen bij aan de urgentie van de eclectische postpunk met surf- en space-invloeden. Intussen debiteerde spreekbuis G.W. Sok onderkoeld en schijnbaar onbewogen, starend naar een punt in de verte, maar met de timing van een volleerde poëet. Kers op de taart was het blazersduo Ditmer Weertman (altsax) en Chris Moerland (trombone), die het geheel die uitbundige en kleurrijke schwung geven.

De band speelde eerst alle niet-instrumentale songs van Different Drummer. Die versies verschilden niet zo erg sterk van de albumuitvoeringen – hier en daar werd een stukje intro verdubbeld of kreeg “Orbit Macht Frei” een opwindend, tegen de freejazz aanschurkende chaos mee –, maar vielen vooral op door hun directe kracht en energie. Het maakte meteen ook duidelijk dat dit zo’n band is die live pas écht tot z’n recht komt. Na het reeds genoemde “Orbit Macht Frei” zorgde “Shouting At The Moon” (dromerige muziek met golvende blazersuithalen, maar tekstueel even poëtisch en scherp) voor een kalmere fase, al was het strak stuiterende “World Of Confusion” vervolgens een kleine energiebom.

Afsluiten en bissen gebeurde met binnenkort te verschijnen nieuw materiaal dat opnieuw uitpakte met die combinatie van meeslepende gitaarpartijen, een aanstekelijke blazerssectie en lekker krachtig dansende ritmes. En dan, na een klein uurtje, zat het er al op, want alle songs waren er immers door gejaagd. Het smaakte naar meer, maar het besef dat je net een set gezien had zonder inzinkingen en met bakken stijl van rasmuzikanten, maakte veel goed. De belofte van Different Drummer werd met bravoure ingelost. Indrukwekkende plaat, te gekke band, geweldige toekomstperspectieven.

King Champion Sounds staat in juli terug in Belgie: 13/7 in de Kinky Star (Gent) en daags erna in de 4AD (Diksmuide). Doen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in