Triggerfinger :: By Absence Of The Sun

Die ochtend in de radiostudio: Triggerfinger flanst op een kwartier tijd een cover van “I Follow Rivers” in elkaar. Wat nadien verandert, is vooral de perceptie van buitenaf. Triggerfinger speelt in steeds meer landen in grotere zalen, staat hoger op affiches. Maar op By Absence Of The Sun doet het beest met drie ruggen zelf alsof er niks gebeurd is.

Hier wordt niet op koffietassen gepingeld, maar op vaten benzeen geramd. Want By Absence Of The Sun is vooral rauw, vuil, luid en begint waar All This Dancing Around ophield. Het sleurt de blues vanop die plaat bij het nekvel en smeert hem hier uit. “My Baby’s Got A Gun” en “I’m Coming For You” zijn de referenties. Hier geen truken van de foor om dat stevig aangedikte publiek aan boord te houden. De enige invloed van “I Follow Rivers”: de hogere status die voor een groter budget heeft gezorgd, zodat Triggerfinger eindelijk de plaat kon maken die ze altijd hebben willen maken. Het resultaat is dan ook hun beste album tot dusver.

Bovendien maakt By Absence Of The Sun finaal komaf met de grootste kritiek op de albums van Triggerfinger: nooit werd die verschroeiende livesound beter op een plaat vastgelegd. Het dampende, gierende exorcisme aan het einde van “Black Panic” lijkt een festivalherinnering van vorige zomer te zijn. Het fantastische “Game” kan in deze versie evengoed de volgende liveplaat aftrappen. Al vanaf de eerste minuten wordt duidelijk dat Triggerfinger door die rollercoaster van de afgelopen vijf jaar een andere, nog betere band geworden is. What Grabs Ya mag dan voor velen de publieksfavoriet blijven, dit is hoe Triggerfinger moet klinken. Block raast en tiert, gitaren gieren, drums kloppen de songs beurs, Goossens voegt samen met Van Bruystegem, middels een moordende groove, seks toe aan het geweld.

Grote verdienste daaraan heeft producer Greg Gordon, ondertussen zowat de Nigel Godrich van deze band. Gordon vindt de perfecte balans tussen het maniakaal bezig zijn met details en de songs ongedwongen, naturel laten klinken. Het ene werkt het andere in de hand. Door dat alles is “Perfect Match” een wat misleidende single: de band klinkt verrassend smooth, de groove primeert op de rauwe sound. Een groeiertje en geheide festivalfavoriet, dat wel. Dat laatste wordt titelnummer “By Absence Of The Sun” ongetwijfeld ook. Het vuur aan de lont, en ongetwijfeld een van de beste songs die Triggerfinger ooit geschreven heeft, met een riff en drums die elkaar opruien.

Het was echter niet al euforie wat de klok sloeg de afgelopen jaren. Op “Off The Rack” klinkt Triggerfinger zowaar weemoedig, wat tot hun mooiste nummer tot dusver leidt. Want ook dat heeft de band goed begrepen: de sound mag niet ten koste gaan van de song, de rock niet ten koste van de roll. Nog voorbeelden: “Splendor In The Grass” en “Trail Of Love”, nummers die in de vooravond op een festivalweide geen gensters zullen slaan, maar er moet ook iets verteld worden. Een houdbaarheidsdatum primeert op effectbejag, een plaat is meer dan een alibi voor een nieuwe tour. Denk aan wat Queens Of The Stone Age op … Like Clockwork deed. “Halfway There”, dat nog dateert van hun soundtrack voor Offline, klinkt als “Stranger Than Kindness” van Cave: het trio is up to no good. Vier minuten sinistere spanning zijn uw deel, maar hou uw dochters binnen.

Daar speelt Triggerfinger de hele plaat lang mee: dreiging en humor (zie ook de cover) verrijken het rauwe geluid dat vuiger klinkt dan ooit, maar songs primeren op riffs. By Absence Of The Sun is de beste, rijkste plaat van Triggerfinger tot nu, en laat de band horen zoals ze echt wil en moet klinken. Een plaat die verbreedt en verdiept. Nog zo’n tour als de afgelopen jaren, en ook het volgende glazen plafond gaat eraan. Triggerfinger zal ook de komende jaren weer een spoor van gensters en scherven nalaten. De bands die met hen op de affiche staan, mogen hun pan al uitkuisen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in