Lina Allemano Four :: 5 april 2014, Lokerse JazzKlub

Anderhalf jaar geleden bracht het vaste kwartet van de Canadese trompettiste Lina Allemano een knappe plaat uit die liet horen dat er een halve eeuw na het klassieke kwartet van Ornette Coleman nog altijd plaats was voor een dergelijke bezetting die zich waagde aan freejazz. Nu staat de band in Europa voor een reeks van tien concerten. Derde stop: Lokeren.

Na een kort verblijf in Berlijn, waar Allemano o.m. was gaan studeren bij trompetmeester Axel Dörner, hebben de vier muzikanten elkaar gevonden in Kopenhagen, om via Duitsland in België te belanden. Hier en daar was het wat te voelen dat het kwartet aan het begin van de tour zat, maar er werd niettemin mooi uit de doeken gedaan waarom Live At The Tranzac in 2012 mocht rekenen op een resem enthousiaste recensies op meerdere continenten.

De band pakt immers uit met een vrij franjeloze soort freejazz die een heel geslaagd evenwicht vindt tussen compositie en improvisatie, avontuur en houvast. Of zoals we het destijds formuleerden: “Deze vier moeten het niet hebben van eclectische collages, virtuoze racewedstrijden of vervreemdende passages, maar wel van stukken die soms ronddraaien op een vierkante meter, die ze dan wel volledig benutten.” Dat was ook nu het geval. De ongedwongen en gedoseerde stijl van het kwartet is een verademing.

Met hechte blaaspartijen die gaandeweg een eigen koers konden uitstippelen, catchy melodieflarden en een lichtvoetige ritmesectie (bassist Andrew Downing en drummer Nick Fraser) die voortdurend bezig was met subtiele inkleuring, stabiele ondersteuning en versnellingen en vertragingen zonder ook maar één keer terug te vallen op woeste energie of voor de hand liggende ritmes, kreeg je vooral een beeld gepresenteerd van een band die de muziek voor zich wilde laten spreken. De stukken werden niettemin uitvoerig ingeleid door een verkouden Allemano, een frêle verschijning die het instrument met verrassend gemak bespeelde.

Nochtans is ze ook geen muzikante die het moet hebben van ultrasnelle of complexe solo’s, of opvallende grootspraak. Integendeel. Zonder dat het geforceerd klinkt, maakt ze veel gebruik van wrijvende en ruisklanken en soms aangehouden golven die met circulaire ademhaling aangehouden werden. Altsaxofonist Brodie West (nu en dan ook terug te vinden in de buurt van The Ex) hanteerde een complementaire stijl die al even wars van het grote gebaar was, met repetitieve figuren in het hoge register, secure harmonieën en enkel in de tweede set een paar expressieve, knetterende solo’s.

Zoals gezegd putte de band vooral uit zijn vorige album, met als meest memorabele composities “Jack” en “Flummox”, maar ook een vuriger “Middle Finger”, geïnspireerd door en opgedragen aan Rob Ford, de veelbesproken burgemeester van hun thuisstad Toronto (“He says he doesn’t smoke crack…anymore”). Die werden naadloos vervlochten met nieuwe composities “Sometimes ÿ” (“a ‘y’ with an umlaut”) en “Cowlick”. De tweede set werd dan weer op gang gebracht met een lichte koerswijziging, een medley die eerst een stukje voor Dörner bevatte (en het was ook net daar dat Allemano haar speeltechnieken demonstreerde) en vervolgens vurigere oorden opzocht.

Daarna werd opnieuw teruggekeerd naar Live At The Tranzac, met het filmische thema van “Atomic #22”, dat nog eens de schijnbaar moeiteloze collectieve focus van het kwartet mooi in de verf zette. “Hush” was dan weer een ingetogen en elegante afsluiter, die dan toch opgevolgd werd door een bisnummer, een bruisend stukje van Ornette Coleman, waarmee de band zich even ophield in gedrevener terrein en daarmee nog eens zijn eigenheid onderstreepte.

Deze Lina Allemano Four is geen band die je achterover blaast met de wilde energie of hypercomplexe capriolen die vaak geassocieerd worden met de vrijere jazz, maar subtieler charmeert met een genuanceerde variant die gaandeweg onder de huid kruipt. De muzikanten spelen al bijna een decennium samen en dat voel je. Ze staan er stuk voor stuk en het kwartet heeft een leider die net genoeg leidt om als dusdanig beschouwd te worden, maar het is vooral een demonstratie van vernuftige en intelligente groepsdynamiek die moeiteloos twee sets kon boeien met stijl en creativiteit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in