Frozen

De Walt Disney Animation Studio’s hebben ondertussen 53 animatiefilms op hun palmares staan, en pakken nu uit met een onder sneeuw bedolven, maar hartverwarmende kerstfilm die je hart ongetwijfeld zal doen smelten. Na de komst van Pixar midden jaren 2000 en hun films die het klassieke Disneymodel doorbraken (Toy Story, Monsters Inc.) is Disney op zoek naar iets pittiger verhalen dan de traditionele sprookjes van voorheen. Na de release van Tangled (2010) kondigde de studio dan ook aan dat de adaptatie van Rapunzel hun laatste “prinsessenfilm” zou zijn. Op zoek naar een breder publiek willen ze hun films moderniseren, en met de release van Frozen slagen ze de nagel op de kop.

Frozen is losjes gebaseerd op “De IJskoningin” van Hans Christian Andersen en de bewerking ervan stond in 1990 al jarenlang on hold op de planning van de animatiestudio. Het verhaal draait rond Elsa en Anna, twee prinsessen en erfgenamen van de troon van Arendell, een Scandinavisch koninkrijk omgeven door berglandschappen en fjorden. De oudste – Elsa – is sinds haar geboorte gezegend met een gave waarmee ze de controle heeft over ijs en sneeuw. Als de meisjes nog klein zijn, maken ze gretig gebruik van dit talent tijdens het spelen, tot Elsa per ongeluk het hoofd van haar zusje raakt met een magische ijsstraal. Anna houdt er gelukkig enkel een witte haarlok aan over, maar het koningspaar Arendell vreest voor de veiligheid van hun dochters en laat de deuren van het paleis sluiten voor de buitenwereld. Elsa probeert – tevergeefs – haar krachten te controleren terwijl Anna pogingen onderneemt om het contact met haar zus te herstellen. Als Elsa jaren later door een akkefietje de controle verliest over haar gave, vlucht ze weg in de oneindige sneeuwoppervlaktes rond Arendell, om zich terug te trekken in haar eigen ijskasteel.

Ik hoor het u al denken: “Het verhaal draait dus alsnog om twee prinsessen?”. Dat klopt, maar niet gevreesd. Regisseuse Jennifer Lee slaagt erin om – met een dikke knipoog naar de klassieke Disney-conventies – toch op allerlei vlakken vernieuwend uit de hoek te komen. Disneyprinsessen krijgen de laatste jaren sowieso steeds meer pit. De assertieve Merida uit Brave en de ondernemende Rapunzel uit Tangled nemen het heft in eigen handen, in plaats van te zitten wachten tot hun prins hen komt redden. Ook Anna en Elsa zijn twee jonge vrouwen die niet op hun mondje gevallen zijn, en verdrijven de traditionele Disneyprinsessen voorgoed naar het verleden. Elsa – ingesproken door broadwayveteraan Idina Menzel – bedekt Arendell in een dik pak sneeuw en bezingt haar vrijheid met het epische “Let it Go” (een nummer dat trouwens een dikke knipoog is naar de musical Wicked, waarin Menzel wicked witch Elphaba vertolkte). Zus Anna twijfelt geen seconde en gaat meteen achter haar zus aan, terwijl ze haar verloofde achterlaat in het koninkrijk om het te besturen. Hierbij wordt ze geholpen door ijshandelaar Kristoff en olijke sneeuwman Olaf, die zorgt voor de welkome dosis humor. Kortom: het zijn deze keer de vrouwen die de problemen oplossen, terwijl de mannen tweede viool mogen spelen.

De typische, zeemzoete Disneynummers en Anna die haar droomprins ontmoet op het kroningsbal en meteen met hem wil trouwen: we herkennen het allemaal uit vorige Disneyfilms zoals Doornroosje, Belle en het Beest en zelfs uit het meer feministische Mulan. Maar schijn bedriegt. De filmmakers misleiden de kijker met een ontzettend clichématig begin, om daarna alle registers open te trekken en tegen hun eigen conventies in te gaan. De kern van de film blijft de liefde tussen zussen, zonder teveel af te dwalen naar romantische escapades. De prinsessen zijn niet meer alleen mooi, maar hebben pit en karakter gekregen. Anna is allesbehalve een perfecte prinses, iets wat haar komische onhandigheid en temperament keer op keer bewijzen. Kortom: een film die de feministische Bechdeltest met vlag en wimpel doorstaat.

De animatie is adembenemend. De tekenaars bestudeerden de effecten en reflectie van licht in ijs en sneeuw tijdens een bezoek aan een ijshotel in Quebec en baseerden zich op Noorse fjorden, om een realistisch beeld te schetsen van de uitgestrekte sneeuwlandschappen van Arendell. Maar het Scandinavische vloeit ook verder in de architectuur, de ornamenten, decoratie en kostuums van de film.

Een klassiek verhaal met vernieuwende elementen dus, maar waar het Frozen aan ontbreekt – in tegenstelling tot de klassiekere verhalen – is een échte slechterik. Een complex personage dat dermate slecht is, dat het een diepe indruk nalaat. Het lijkt alsof de makers van de film veel verder wilden gaan, en Frozen een soort bemiddelingsvoorstel was, een middenweg. Het had dus nog nét dat ietsje meer kunnen zijn: uitdagender, stouter.
De humor in Frozen is alomtegenwoorig maar blijft keurig. De film mist de verfrissende hilariteit en snedige opmerkingen die in Tangled wel ruimschoots aan bod kwamen (de immer droge ironie van Flynn Rider en zijn paard Maximus).

Maar Frozen is wel een verfrissende kijk op de klassieke Disneyfilm, waarin de beste elementen bewaard zijn gebleven en de ouderwetse elementen een moderne draai hebben gekregen en die genietbaar is voor zowel jong als oud: een nieuwe Disneyklassieker met het hart op de juiste plaats. Moraal van het verhaal? Someday, your prince will come – maar ondertussen valt er nog zoveel te beleven…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in