White Lies :: ”Enkel over jezelf schrijven is ook maar narcistisch”

Op een drafje is White Lies een grote groep geworden. Een beetje in de schaduw — singles halen nooit meer het torenhoge niveau van “Death” of “Unfinished Business” — breidde de band rond de donkere stem van Harry McVeigh zijn publiek uit. Ook derde plaat Big TV sloeg afgelopen zomer weinig gensters, maar straks staat de band toch maar mooi twee keer voor een uitverkochte AB: “We hebben heel veel bullshit kunnen overslaan.”

enola: Big TV is een plaat met een verhaal?
Charles Cave (bas/tekstschrijver): “Tussen het maken van Ritual, onze vorige plaat, en deze is er veel gebeurd, en heb ik ook veel verhalen gehoord die me inspireerden. Ik heb wel wat vrienden die vanuit het buitenland naar Londen zijn verhuisd, en anderen zijn dan net vandaar verhuisd naar elders. Er waren een paar dingen die in hun verhalen bleven terugkomen, en het leek me niet onzinnig om die met elkaar te verbinden. Het is interessant om te horen hoe het hen is vergaan, hoe ze zich gesetteld hebben,… en dat is gekristalliseerd in het verhaal van een meisje dat haar familie, lief en provincienest verlaat om een beter leven te vinden in een grote Amerikaanse stad. Ze vindt er een appartement in een minder gezellige wijk, en probeert daar haar plaats te vinden en haar leven op te bouwen. Dat vallen en opstaan volgen we in de verschillende songs. Zie het allemaal als een groot verhaal over je aanpassen, het gevoel dat het gras altijd groener is aan de andere kant.”

enola: Was er één bepaald verhaal dat de trigger was om rond dat idee te beginnen schrijven?
Cave: “Neen. Ik heb een paar vrienden die proberen acteur te worden, en enkelen zijn effectief naar Los Angeles verhuisd. Gezien hun beroepskeuze hebben ze natuurlijk de neiging om alles nogal te dramatiseren. Elk verhaal dat ze vertellen dikken ze wel een beetje aan, en dat geeft je wel materiaal. Nu, op dit moment is geen van hen het echt erg goed aan het doen, op eentje na. Je zult hun namen dus niet kennen, dat is precies het punt.” (lacht)

enola: Was het nodig om een verhaal te zoeken dat buiten jullie eigen belevenissen lag? Uiteindelijk hebben jullie de laatste vijf jaar weinig meer gedaan dan getoerd, dus kan ik me voorstellen dat er weinig boeiends te melden is.
Charles: “Euh. Om eerlijk te zijn vind ik het gewoon veel interessanter om naar de verhalen van andere mensen te luisteren. We hebben zelf zeker genoeg boeiende verhalen verzameld om tegenover die van onze vrienden te zetten, maar over het algemeen hoor ik graag wat de anderen ondertussen hebben uitgestoken. Zeker omdat ik vrienden van overal heb, die veel gereisd hebben, en dus zwelgen in interessant wedervaren. Ik vind het eigenlijk nogal narcistisch om alleen maar te schrijven over jezelf. Dat maakt het ook zwaar.”

enola: Waarom moest je verhaal de titel Big TV krijgen?
Cave: “Omdat dat nummer de boel het beste samenvat. Natuurlijk hebben mensen altijd hun geluk gezocht, maar dit is van nu. Het is een modern verhaal. Die grote televisie die dat meisje in huis haalt is een symbool van de leegheid van het succes dat ze nastreeft. Zo’n toestel is duur, maar ook niet zo duur dat je het niet kunt betalen als je niet een beetje geld verdient. Ze eet gewoon niet veel, leeft in een goedkoop hok, dan kun je ’t je wel veroorloven, en dat doet ze.”

enola: Muzikaal moest er iets veranderen. Het moest eenvoudiger, in vergelijking met Ritual?
McVeigh (zang/gitaar): “Die plaat was erg beïnvloed door de muziek waar we toen naar luisterden. Nine Inch Nails, voornamelijk, een groep die zijn platen in de studio maakt, met veel productie en geluidjes. Daar waren we na Ritual wel klaar mee. Nu waren we eerder in een soort songwritersmood en dus is het bijna classic rock geworden. Eén van de uitgangspunten was dat we tien songs wilden schrijven die we de komende tien jaar met plezier zouden blijven spelen. Dat hadden we zeker in ons achterhoofd, en ik denk dat we daarin geslaagd zijn.”
“Het songschrijven kwam op de eerste plaats, vóór alle andere dingen. We zijn acht maanden lang aan het componeren geweest, van de eerste sessies tussen mij en Charles in een chaletje ergens in de natuur, tot midden in het afwerken van de plaat. Zelfs toen we al met Ed Buller (producer, mvs) aan het werken waren, bleven we de songs uit elkaar halen en opnieuw bewerken. Beetje frustrerend, maar die focus zorgde ervoor dat ze ook juist werden opgenomen. Natuurlijk klinken ze nog groots, maar er gebeurt minder dan op Ritual. Nu klinkt het weer als een band die in een kamer staat te spelen.”

enola: Zoals jullie er ook in de perstekst over praten klinkt het alsof jullie niet helemaal tevreden waren over die laatste plaat.
McVeigh: “Neen hoor. Ik vind dat die plaat geweldig klinkt; een goeie weergave van hoe het was om met Alan Moulder als producer te werken. Nu zijn we elders beland, maar je kunt daar geen spijt van hebben; dat was waar we toen van hielden. Als een foto van hoe we toen waren.”

Jack Lawrence-Brown (drummer): “”Streetlights” op die plaat staat nog altijd in mijn absolute top drie van White Lies-nummers. Soms luister ik enkel naar dat nummer.”
McVeigh: “Ik heb hetzelfde met “The Power & The Glory”.”
Charles: “Er staan een paar goeie tracks op die plaat! Toegegeven: ’t is een album met hoogte- en dieptepunten, maar dat gebeurt met alle songs die je moet blijven spelen. Sommige ga je haten, andere niet. En echt: drie of vier nummers van die plaat behoren tot het beste wat we al gedaan hebben.”

enola: Welke nummers zou je liever vergeten?
Cave: “”Holy Ghost”. Ik weet dat er mensen zijn die er erg veel van houden, maar ik haat dat nummer. Het is gewoon geen song, maar alleen een basriff en wat industrial shit erbovenop. Ik wou dat we dat niet geschreven hadden. Of neen, dat is niet helemaal waar, want het heeft ongetwijfeld een paar platen helpen verkopen. Van ons debuut betreur ik niets. Daar staan songs op waar we niet echt meer van houden en die we niet meer spelen, maar spijt hebben we niet.”

“Nu ja, wij zien onszelf toch eerder als een band die zijn carrière hoofdzakelijk rond zijn optredens heeft opgebouwd. We zijn gemakkelijk achttien maanden onderweg nadat we een plaat uitbrengen, en dan spelen we véél. We hebben drie zomers op rij tussen de vijfentwintig en de veertig festivals gespeeld, en volgende zomer wordt het weer van dat.”
“Natuurlijk maken we graag platen, maar het grootste voordeel eraan is toch dat we weten dat we een aantal van de nieuwe songs in onze shows gaan gebruiken. Je kunt de dingen laten vallen die je in de studio wilde proberen, maar die niet echt goed uitdraaiden. Ondertussen hebben we drie platen, waaruit we telkens ongeveer vijf of zes nummers kunnen spelen; dat is ongeveer een uur en een kwart muziek die we graag spelen. Dat anderen daar ook zo gek op zijn maakt ons heel erg trots. En met elke nieuwe plaat kunnen we onze setlist weer wat verbeteren. Wacht dus maar af tegen onze vijfde plaat!”

enola: Het album als artistiek statement maakt jullie dus niet zoveel uit?
Cave: “Hmm, ik denk dat Big TV onze eerste plaat is die dat schoentje nochtans wel past: er is een tekstueel thema, de manier waarop we het schreven met muzikale motieven, interludia en thema’s die in verschillende songs terugkomen,… Zo is “Heaven Wait” een combinatie van een paar andere nummers waarvan we de toonaard verschoven. Niet om arrogant te klinken, maar dat doen niet veel bands meer vandaag. It’s a very seventies thing. Natuurlijk maakte je in die tijd een trage versie van een snel nummer, en liet je stukjes terugkomen. Vind ik geweldig, moeten we meer doen in de toekomst. Ik zou verdomd graag het punt bereiken waarop we ofwel zo weinig succes hebben ofwel succesvol zijn dat we kunnen doen wat we willen, en onszelf helemaal kunnen verliezen in een progrockplaat die we met Dave Fridmann kunnen opnemen in upstate New York. Ach, weet je wat? Misschien moeten we dat maar doen, wat kan het ons schelen?”
McVeigh: “Ik denk dat we daar zeker verder in kunnen gaan; een paar muzikale thema’s bedenken, en die op een slimme manier laten terugkeren in elke song. Ik denk dat we dat wel kunnen. Op Dark Side Of The Moon doet Pink Floyd dat constant. Heel cool.”

enola: De laatste keer dat ik met jullie sprak moest alles nog beginnen. Jullie debuut To Lose My Life… was net uit en jullie waren meteen al één van de heetste bands van 2009. Eigenlijk is het snel gegaan voor jullie, hé?
McVeigh: “Ik denk dat we heel wat bullshit, die andere bands wel moeten doorstaan, hebben kunnen overslaan. We hebben daar veel geluk gehad. We hebben vier jaar hard kunnen werken aan onze eerste twee platen, en een punt bereikt waarop we wisten waar we met onze derde naartoe wilden.”
enola: Kun je je nog herinneren hoe het was om voor de eerste keer voor 60.000 man op te treden?
McVeigh: “Ik denk dat dat in een voorprogramma moet geweest zijn. Coldplay of Snow Patrol. Mja, dan gieren de zenuwen je natuurlijk door de keel. Maar om eerlijk te zijn: dat doen ze voor elk optreden. Op het vlak van grote shows was mijn eerste keer Bruce Springsteen zien wel een openbaring: die gast is zeventig jaar en loopt meer en harder dan ik tijdens een uur fitness. (lacht) Ik zou het niet kunnen. Dàt en zingen? Onmogelijk.” (lacht)
Cave: “Je mag niet vergeten dat je niet van de ene dag op de andere van 2000 man naar 60.000 gaat. Er zitten stappen tussen die je voorbereiden. Maar het blijft spannend. Eigenlijk zijn de grote festivals als Glastonbury, die je nadien opnieuw kunt bekijken op televisie, het coolst. Dan pas besef je wat voor publiek je eigenlijk net hebt gehad. Ja, dat we daarmee op de iplayer van BBC zijn geraakt beschouw ik toch als een verwezenlijking: dan ben je een echte band.”

White Lies speelt op 29 en 30 november in een uitverkochte AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in