Sleepmakeswaves + 65DaysOfStatic :: 27 september, Handelsbeurs

2007 (The Destruction Of Small Ideas), 2010 (We Were Exploding Anyway, 2013 (Wild Light); het kost 65DaysOfStatic toch elke keer opnieuw flink drie jaar voor er een nieuwe plaat is. Die lange verteringstijd zorgt echter ook telkens voor fikse muzikale evolutie. Wild Light is opnieuw een heel andere plaat in het oeuvre van de groep, en dat zorgde in de Handelsbeurs ook live voor het eerst voor een andere beleving.

Misschien is het dus geen toeval dat 65DaysOfStatic op zijn Wild Light-tour voor zo’n archetypisch voorprogramma koos. Meer dan in de begindagen, toen het viertal zonder nadenken als post-rock werd weggezet, past nieuwe plaat Wild Light in dat vakje. En dus mag ook het Australische Sleepmakeswaves zonder gêne archetypische instrumentals maken; onder luide kreten lanceert de groep zich meteen vol overgave in een woeste uitbarsting, om het een half uur lang niet meteen veel rustiger aan te gaan doen.

Toch is dit niet topzwaar. De post-rock van Sleepmakeswaves mag dan erg generisch aandoen, ze blijkt ook lichte voeten te hebben en houdt het vaak dansbaar. Veel daarvan is te danken aan de gitaarlijnen van Otto Wicks-Green, die, zelfs als de rest van de groep maar aan beuken-om-het-beuken doet, voortdurend uitpakt met prachtige melodieën, die eloquent en lyrisch zingen. Er schuilt wel talent in dit viertal, maar dan moet het zijn voorbeelden overstijgen, en zijn geluid een eigen richting weten uit te sturen.

“We hebben er lang over gediscussieerd wat we op deze tour willen spelen”, vertrouwen gitarist Joe Shrewsbury en toetsenman Paul Wolinski van 65DaysOfStatic ons voor het optreden toe: “Hoofdzakelijk de nieuwe plaat, of toch vooral de fans van het oude werk te vriend houden? Ach, het valt ons in Europa al gemakkelijker, nu we langer mogen spelen dan het uur waar we de afgelopen dagen in Groot-Brittannië vaak tot werden beperkt.” De tweespalt werd in de Handelsbeurs opgelost door véél — een kleine twee uur — te spelen, maar aan de opbouw van de set lijkt nog wat te haperen.

Zo hard als Sleepmakeswaves immers morste met energie, zo rustig begint 65DaysOfStatic aan zijn set met een langzaam openbloeiend “Heath Death Infinity Splitter”, dat in tegenstelling tot de versie op Wild Light niettemin van onrustige ritmische toevoegingen wordt voorzien. Het is een zeldzaam ingetogen begin voor een groep die bekend staat om haar verwoestende concerten, maar zo en niet anders is het tegenwoordig: 65DaysOfStatic heeft die periode met het erg dansbare We Were Exploding Anyway afgesloten, en zoekt naar een nieuwe taal waarbij minder meer moet zijn.

Het blijft voorlopig echter een vreemd zicht, een 65DaysOfStatic dat zichzelf aan de leiband houdt. Ook in de vele (soms erg) oude nummers die vanavond worden opgedolven overheerst de meer intieme aanpak. Het leidt halverwege tot een mid-set-dipje met een mooi smeulend maar kabbelend walsje “A.O.D.” en ook “Debutante” passeert iets te statig en lijkt zijn voeten maar niet van de grond te krijgen. “Rustig” is gelukkig niet de enige tint waarin de groep kleurt. Met “Crash Tactics” en een erg percussief “Dance Dance Dance”, waarin de groep als één man aan het drummen slaat, is een eerste hoogtepunt dan al gepasseerd. Nieuwe single “Prisms”, in theorie een half trance-anthem, viel echter dood voor een publiek dat niet weet hoe te dansen.

De pianopost-rock van het nieuwe “Undertow”, opgefleurd met een Sigur Rósachtige bas in de finale, zit de band nauwelijks een week ver in de tour dan al weer als gegoten. “Sleepwalk City” is aan de oppervlakte even klassiek, maar op de achtergrond waait er uit vage verten een clubdreun doorheen, die toch laat horen dat Wolinski zijn benen nog steeds stevig in de dancecultuur geworteld heeft.

In de finale mogen dan toch alle registers opengetrokken worden. Een onverslijtbaar “I Swallowed Hard, Like I Understood” mag niet ontbreken, schakelt naadloos over van uitbarsting naar lichtvoetig huppelen en weer terug, “Taipei” — nog een nieuweling, met een roadie als vijfde man op extra gitaar — laat misschien wel de mooiste gitaarmelodie horen die Shrewsbury al schreef. Het duo ‘hits’ “Retreat! Retreat!”/”Radio Protector” heeft maar af te werken. “Safe Passage”, de ‘aftiteling’ van de nieuwe plaat is een triomfantelijke afsluiter: vol monumentale synthklanken, die Wolinski en Shrewsbury blijven opwekken, lang nadat bassist Simon en drummer Rob het podium hebben verlaten.

Het is een laat orgelpunt aan een set die nooit helemaal wilde losbarsten. Dat lag voor een stuk aan een publiek dat zich nooit echt helemaal engageerde, maar ook 65DaysOfStatic lijkt nog niet helemaal te weten hoe het zich in deze nieuwe benadering moet presenteren. De vele, technisch noodzakelijke, stiltes tussen de songs zorgden voor ongemakkelijke momenten, die frontman Joe Shrewsbury met loze bindteksten probeert te vullen; geen goed idee voor een man die blijft volhouden dat hij instrumentale muziek maakt omdat het de enige manier is waarop hij zich goed kan uitdrukken. Het haalt de vaart uit een optreden dat zou moeten vloeien.

’Overgangsplaat’, schreven we over het zoekende Wild Light. ‘Overgangsoptreden’ zouden we daar nu aan willen toevoegen over vrijdagavond. Geen erg, we zijn nog steeds maar aan het begin van een tour die de groep nog maanden in het getouw zal houden. De tussenstand kan de komende maanden opgemaakt worden in Aarlen en Leuven, en we hebben zo’n gevoel dat ergens in het voorjaar alles wel op het punt zal staan. Ongetwijfeld zal ook dan België op de tourkalender staan. Komt wel goed, dus.

65DaysOfStatic speelt op 19 oktober in Entrepot in Aarlen en op 1 november in Het Depot in Leuven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in