Rick De Leeuw :: Beter als

Rick De Leeuw speelt in het pantheon der groten. Daar hoefde hij, na elf studioalbums en honderden energieke liveshows met de onvolprezen Tröckener Kecks, elf jaar geleden al helemaal niks meer voor te doen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus voegde De Leeuw er nog een stuk of wat dichtbundels, voorstellingen, romans en collaboraties met andere vaandeldragers van de Nederlandse taal aan toe. Beter als is zijn eerste echte soloalbum, want ook de muziek heeft De Leeuw nooit losgelaten.

Beter als gaat verder waar Waar, de met Jan Hautekiet opgenomen cd uit 2008 stopte, en ook dat album paste perfect in de lijn die Tröckener Kecks op het eind hadden uitgetekend. De scheurende gitaren werden, deels al op Dichterbij dan ooit, en helemaal op het poëtische >tk ingeruild voor de taal, de zang en de tekst. De punker De Leeuw was toen al troubadour geworden. Hij is het vandaag nog dat tikkeltje meer.

Want Beter als is in de eerste plaats een luisteralbum, dat het woord, veel meer dan de instrumenten, het onblusbare verlangen dat De Leeuw altijd in zich gedragen heeft, laat veruitwendigen. Zelfs de hem zo kenmerkende pathos heeft plaats moeten ruimen voor de taal pur sang.

Dat is al bij aanvang merkbaar op “Onze wilde wereld” dat, hoewel geschreven met Keckskameraden Philip Tilli en Rob van Zandvoort, toch heel erg De Leeuws aandoet, met zijn associatieve gedachtesprongen en heimwee naar wat geweest is. Die melancholie, gekoppeld aan het perspectief dat elke nieuwe avond in zich draagt, is de rode draad doorheen het album. Ook “Ik weet dat jij er bent” is de hoop in de wanhoop, of wat gezegd van “Mijn liefste”, waarin de zanger op zoek gaat naar dat onzichtbare dat de liefde echt nog wel in petto moet hebben. Eenzelfde dichotomie in “Is het de regen”, dat als een update van Kecksklassieker “Tango aan zee” leest. De klappen die het leven geeft, loeren over de schouder van het hedonisme mee, maar het verlangen staat sterk.

Af en toe hebben we heimwee naar Tröckener Kecks, wanneer De Leeuw iets te nadrukkelijk sleept. “Beter als” is tekstueel verbluffend (”vrijheid past het best in een iets te kleine tas”) maar wel erg traag, een manco waaraan ook Leonard Cohen zich al eens durft verbranden, en ook de van alle tempo ontdane cover van Monza’s ”Van God los” had niet gehoeven. Niet omdat het een cover is – “Venus is Furs” is, na “Karolien zegt” op Waar het tweede bewijs dat De Leeuw tegenwoordig een betere Reed is dan Reed zelf – maar omdat De Leeuws versie weinig bijbrengt aan het nummer en het ook niet helemaal op Beter als thuishoort. Nee, dan liever het door Wim Opbrouck ondersteunde “Vrienden”, dat schaamteloos richting Caves ”O Children” knipoogt en op geen moment moet onderdoen voor het nummer van de bard.

De sterkste nummers op Beter als staan helemaal aan het begin en helemaal aan het eind van het album. “Hou me stevig vast” is melancholie en haar oneindige droefheid verwoord zoals enkel de dichter het kan (“ik wil muziek als het sneeuwt, ook al sneeuwt het nu even niet”) en kan naast het meest poëtische dat De Leeuw als tekstschrijver geproduceerd heeft staan, en “Mijn vriend” is de ballade van de troubadour, dat vriendschap bezingt, dat andere levenselixir waar De Leeuw zich zo dorstig aan laaft. Het is, ondersteund door de piano van Hautekiet, een ode aan de laatste pint wanneer die meer soelaas brengt dan woorden.

Elk jaar rond kerst vraag ik al wie het horen wil of een reünie van de Kecks, die band die me als kind leerde wat passie, hart en ziel zijn, erin zit. Laat het voorlopige uitblijven daarvan je niet tegenhouden om met Rick De Leeuw, wanneer het donker licht wordt, je laatste sigaret te delen. De rest is verlangen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in