David Byrne & St. Vincent :: 24 augustus 2013, Bozar

David Byrne, muzikaal duizendpoot in hoofdberoep, en Annie Clarke, beter bekend als St. Vincent, toeren samen de wereld rond in navolging van Love This Giant, de plaat die ze vorig jaar samen uitbrachten. Concertzalen kunnen zich maar beter goed verzekeren, want het dak gaat er geheid af.

De twee hebben het zichzelf nochtans niet makkelijk gemaakt. De setlist springt fluks heen en weer tussen Love This Giant, het oeuvre van Annie Clarke, en de monumentale back catalogue van Byrne – Talking Heads, solowerk, samenwerkingen met Brian Eno, er was allemaal ruim plaats voor. In de handen van mindere goden levert zo’n diversiteit makkelijk een show op zonder tempo en met des te meer podiumwissels, en vervalt het geheel al snel in een obligaat aandoende afwisseling in plaats van een homogeen geheel.

Niets daarvan in de Bozar. Byrne en Clarke traden aan met tien bedreven en getalenteerde muzikanten achter zich, waarvan de acht koperblazers de hele set nadrukkelijk werden uitgespeeld. Slimme zet, want het zorgde voor een muzikale samenhang die mooi de brug kon maken tussen het werk van beide artiesten, die overigens de hele tijd in elkanders nummers meezongen en –speelden. Ook goed gezien: voortdurend dansten en stoeiden de muzikanten, Byrne en Clarke met elkaar, waardoor er op werkelijk ieder moment beweging was op het podium. Allemaal op voorhand strak ingeoefend uiteraard, maar Byrnes hilarische dansbewegingen en het feit dat ook de band een integraal deel van de show werd, maakten wel dat het spelplezier van de scene afspatte.

De muziek, tja, daar was amper iets op af te dingen. Als we echt kritisch zijn, kunnen we misschien even opmerken dat de nummers van St Vincent af en toe een beetje verbleekten tegenover het werk van Byrne of de plaat die ze samen maakten, en dat het tempo halverwege de set een beetje inzakte. Niet meer dan kanttekeningen, want voordat dat tempo even omlaag ging, hadden Byrne en Clarke – beide trouwens opvallend goed bij stem – al enkele mokerslagen uitgedeeld: opener “Who” en “I Am An Ape”’allebei vanop Love This Giant), “This Must Be The Place” (de eerste uit een reeks Talking Heads covers) waren niet minder dan uitstekend, en “Strange Overtones” – een prachtsong die Byrne in 2008 schreef met Brian Eno, en waarbij ook Mauro Refosco (Atoms For Peace) destijds een handje toestak – was moeiteloos een van de hoogtepunten van de avond.

In het tweede uur was Annie Clarke – er liep in de recente geschiedenis van de Bozar geen knappere verschijning over de bühne – beter op dreef: we kregen een doorleefd en beklijvend “Cheerleader” voor de voeten geworpen, en even later greep ze naar de keel met “Northern Lights”. Byrne counterde met het heerlijke “Wild Wild Life”, waarin de muzikanten om beurt een stukje zang overnamen, en een opzwepende en verpletterende versie van “Lazy” – nog zo’n mokerslag. Meteen daarna: “I Should Watch TV”, waarin Byrne in volle overgave ging en Clarke dan ook maar lijf en leden in de strijd gooide. Indrukwekkend spul.

De moeite waard? Absoluut; maar het allerbeste, dat hadden de twee opgespaard voor de bissen. Eerst mocht Clarke al haar charmes bovenhalen – we zagen vooraan twee venten zwijmelen – in het superbe “Cruel”. Het was evenwel haar tegenspeler die met de prijzen ging lopen: met de klassieker “Burning Down The House” kreeg hij op drie tellen de hele zaal uit de fauteuils. Weinig woorden voor wat het genie David Byrne, overigens flink bijgestaan door een strak spelende en zingende Clarke, daar even klaarspeelde – laten we het voor het gemak een masterclass in muzikaal vernuft noemen. In de tweede bisstonde kregen we een bijzonder straf “The Party”, van St. Vincents 2e album Actor, en daarna mocht Byrne ook nog een laatste keer uithalen – ’t kwam hard aan – met het formidabele “Road To Nowhere”. Onverwoestbare song, en een verbluffende afsluiter.

St. Vincent mag dan wel vooralsnog een paar trapjes lager staan dan levende legende David Byrne, met deze tour breien ze samen wel een geweldig vervolg aan hun samenwerking in de studio. Strakke setlist, strakke show, strakke avond. Zij content, wij content.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in