Babeshadow + No Ceremony + Crystal Fighters :: 22 mei 2013, AB

Beginnende bands moeten elkaar steunen. Dat dachten de leden van Crystal Fighters vast toen ze arm in arm met Babeshadow en No Ceremony naar het Europese vasteland trokken. Samen stonden de drie garant voor een avond met veel ups en downs in een uiterst koude Ancienne Belgique.

Veel sneller dan verwacht werden de lichten van de Brusselse zaal voor een eerste keer gedoofd en mocht Babeshadow het podium bestijgen. Zelf leek de groep erg blij met de geringe fans die al aanwezig waren; getuige de vele en enthousiaste dankbetuigingen die de zanger de zaal in stuurde. De hipsterlook en bijhorende zomerse deuntjes van de jonkies gingen al snel vervelen en het eerste concert van Babeshadow op Belgische bodem zal vooral herdacht worden met dank aan de bassist –in trenchoat en dandy hoed – die tot twee keer toe zijn eigen verlengsnoer uittrok. Altijd lachen, die hipsters. Van een heel ander kaliber was de epileptische lichtshow van No Ceremony. De duistere sfeer die door de minimal techno werd opgeroepen bleek ondanks de zichtbaar lage verwachtingen van het publiek enorm dansbaar. Naar het einde van de set toe kreeg het optreden zowaar een hint van tanzmetal mee, maar toch; vreemd hoe ondanks de astronomisch hoge beats per minute de groepsleden zo apathisch voor zich uit konden blijven staren.

Apathie en Crystal Fighters; die combinatie blijkt een klein halfuurtje later schier onmogelijk. De tonnen joie de vivre die de groepsleden aan de dag leggen, zou zelfs de meest ervaren muurbloem aan het dansen krijgen. Na een lang uitgesponnen muzikale intro positioneert het Brits-Spaanse collectief zich in de ideale aanvalspositie om de zaal te veroveren en barst de blitzkrieg los. Het offensief wordt geleid door drie overjaarse pubers die amper twee generaties geleden nog bestempeld zouden worden als langharig werkschuw tuig. De flair waarmee de groep het publiek inpakt, is werkelijk ongezien en — tot op zekere hoogte — karikaturaal. Zonder enig besef van schaamte stort de band zich in een anderhalf uur durende pastiche waarin de grenzen van het moderne en het oude worden weggewist.

“Solar System”, de eerste kanonskogel die op het publiek wordt afgevuurd, raakt vakkundig het doel. Op het podium springt de zanger, voor de gelegenheid gekleed in een glittervest dat zelfs voor Jani Kazaltzis te gay zou zijn, wild en onophoudelijk in het rond. Het elektronische hart van het eerste wapenfeit maakt plaats voor een vrolijk onderonsje met de natuur in “Wave”. De drumcomputer wordt ingeruild voor een vreemde constructie gemaakt uit drie doorkliefde boomstammen; een bevreemdend anachronistisch beeld dat regelrecht lijkt te verwijzen naar de “cave rave”, het basisconcept van het tweede album. Het publiek zal het allemaal worst wezen; na weken van regen is de zomer eindelijk in het land. De tempoversnellingen in het nummer zijn als heerlijke golven waarop de zon weerspiegelt en de zangeressen aan de rand van het podium veranderen spontaan in meerminnen; klaar om menig man in hun armen te sluiten. Nooit was de verdrinkingsdood zo mooi.

De unieke combinatie van pure elektronica en folklore waarop Crystal Fighters een patent heeft, is een streling voor het oor; maar in Brussel werd dat geheel toch duchtig op de proef gesteld. Terwijl het Duracellkonijn dankzij het dotje op zijn hoofd transformeerde in een springende ananas, nam een verschroeiende bas langzaam maar zeker de controle over. Pareltjes als “I Will Follow”, “LA Calling” of “Love, Natural” gaan verloren in bombastisch gedreun waarin iedere vorm van muzikaliteit ontbreekt. Terwijl de micro van de ananas een aantal keer dienst weigert, krijsen de meerminnen boven alles en iedereen uit. Op de koop toe lijken de instrumenten op het podium niets meer dan een goedkope gimmick om de aandacht van het publiek vast te houden. Zelfs de zo geroemde authentieke Baskische instrumenten zijn zelden te horen; laat staan te zien. Of we zouden zweren dat de zanger hoorbaar is terwijl zijn lippen niet bewegen? Zo ver zouden we niet durven gaan… Laten we stellen dat er nog wat werk aan de winkel is.

Met “Plage” en “Xtatic Truth” wordt het feestje in een hogere versnelling geschakeld. Gehypnotiseerd door het kleurenpallet van de spots verliest de band alle controle en krijgt het optreden het karakter van een inzending voor Eurovision. De vakjury trekt een bedenkelijke blik, maar het publiek geeft zich nu helemaal over. Verschillende jongedames wagen hun kans en trekken het podium op om zich te warmen aan de gloed van de ananas, die nu als sekteleider een verwarrende hedonistische boodschap over het publiek sproeit. Alles voor de show, zoveel is ondertussen wel duidelijk. Na het optreden wacht een exclusieve afterparty; een kelk die wij graag aan ons laten voorbij gaan. In een wereld waarin televoting de dienst uitmaakt, mag de micro, wat ons betreft, erg vaak uitvallen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in