Jaga Jazzist :: Live With Britten Sinfonia

Jaga Jazzist is eerlijk gezegd niet meteen de eerste naam waar we aan denken als men ons zou vragen welke band gediend zou zijn met orkestrale backing. Op zichzelf is de groep immers al negen man sterk, waar voor opnames vaak nog een resem gastmuzikanten bij komt, zodat ze sowieso compleet originele muziek maken met een volle sound die nauwelijks moet onderdoen voor die van een symfonisch orkest.

Maar kijk, ze hebben het toch maar gedaan, optreden met zo’n symfonisch orkest. Ondertussen zelfs al verschillende keren met verschillende orkesten (steeds onder leiding van dirigent Erik Johannessen), waaronder een concert in de Ancienne Belgique onlangs, en nu brengt Ninja Tune er ook nog een liveregistratie van uit. Daarop worden ze ondersteund door het zevenentwintig man sterke Britten Sinfonietta, waarmee de band optrad in Londen in de befaamde Barbican en in thuisstad Oslo. Werd op het concert in de AB echter al duidelijk dat dit een interessant uitstapje was — maar ook niet veel meer dan dat — dan bevestigt deze liveregistratie dat grotendeels, hoe loepzuiver het allemaal ook gespeeld mag zijn.

Voor sommige van de nummers komt het er op deze plaat namelijk gewoon op neer dat ze wat werden aangedikt met extra partijen die weinig bijdragen aan de originele nummers. Zo is “Toccata” quasi identiek aan de albumversie uit One-Armed Bandit, zij het dan met nog een hoop extra instrumenten die de geluidsgolven versterken en die overweldigende geluidsgolven extra in de verf zetten. Ook “Oslo Skyline” is, hoewel indrukwekkend bombastisch in de climax, weinig verschillend van het origineel uit magnum opus What We Must.

Geef dan maar liever de inventieve bewerking van “One-Armed Bandit”, dat in lengte meer dan verdubbeld wordt door middel van een lange orkestrale ouverture en zelfs een uitgestrekte tubasolo. Of in de prelude van “Bananfluer Overalt”, waar Matthias Eick een geïnspireerde trompetsolo laat horen die intelligent speelt met het soort texturen dat Miles Davis ook gebruikte bij zijn bekende orkestuitstapjes met Gil Evans. Ruimte laten voor solo’s is iets wat bandleider Lars Horntveth hier overigens bewust heeft gedaan, omdat dat binnen het normale kader van Jaga Jazzist veel minder aan bod komt. Nu en dan mag de individuele muzikale stem hier primeren op het centrale bandidee, en dat levert best wel een meerwaarde op die op volgende platen gerust meer mag worden verkend.

De uitschieter op Live With Britten Sinfonia is ongetwijfeld de nieuwe track “Prungen”, die specifiek voor de concerten werd geschreven en waarin we een orkest horen dat bijna op hetzelfde niveau meespeelt met de band en evenveel bijdraagt aan de muziek. De breakdown in het midden waarin de houtblazerssectie het complexe gesyncopeerde thema stukje voor stukje weer in elkaar puzzelt is ronduit indrukwekkend en weet de dynamische mogelijkheden van een dergelijk kamerorkest perfect aan te wenden.

Het is spijtig dat er niet wat meer nieuwe nummers te horen zijn, of dat er niet meer gedaan werd met de arrangementen van sommige van de composities, bijvoorbeeld door nog meer met die potentiële dynamiek te werken. Ook is het wat spijtig dat de nadruk erg sterk op One-Armed Bandit ligt met vier van de acht composities, en dat uit het werk uit de periode voor doorbraakplaat The Stix zelfs helemaal niet werd geput. Dat is op zich wel begrijpelijk gezien One-Armed Bandit de recentste Jaga Jazzist-plaat is, maar voor een project zoals dit was een meer carrière-overspannende selectie wellicht interessanter geweest. Dat nog los van het feit dat we uit zowel The Stix als What We Must in feite wel composities kunnen bedenken die nog beter zouden werken in deze context dan “Kitty Wu” en “For All You Happy People” (“Suomi Finland” en “All I Know Is Tonight” bijvoorbeeld).

Live With Britten Sinfonia wordt door Ninja Tune aangekondigd als een speciale liveplaat, die niet zomaar kan worden gelijkgeschakeld met andere liveplaten. Dat is het ook gedeeltelijk, doordat er een orkest werd bijgehaald en doordat er redelijk wat aan de songs werd gesleuteld, wat voor het merendeel van de plaat op zijn minst boeiende uitvoeringen oplevert. Toch had er wellicht meer in deze samenwerking gezeten dan wat er nu te horen valt, en lijkt het tot op zekere hoogte zelfs meer een zoethoudertje te zijn alvorens de Noren met nieuw werk komen aanzetten. Als “Prungen” een indicatie kan zijn, dan is dat gelukkig wel iets om reikhalzend naar uit te kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in