Marty & Thirault/Bergting & Runberg :: Agency Interpol: 1. Mexico, la Muerte/Agency Interpol: 2. Stockholm, De grootmeester van de Orde

De titel doet bij sommigen misschien een belletje rinkelen. In 2010 verscheen immers deel 1 van de serie Interpol: Brussel, waarbij als tekenaar Steven Dupré werd aangetrokken. Men beloofde toen volgende delen die zich in Madrid en Bangkok zouden afspelen. Toen werd het echter stil. Tot nu: Dupuis brengt meteen de 2 eerste delen uit van een nieuwe reeks: Agency Interpol. Een vervolg?

Het concept blijft wel hetzelfde: een reeks die zich telkens in een andere stad afspeelt op onze wereldkloot, gebaseerd op waargebeurde feiten. De Brusselaflevering, De zaak Patrice Hellers, was losjes gebaseerd op de ontvoering van VDB door de bende Haemers. Maar nu wordt met grote trom Agence Interpol als reeks voorgesteld. De Brusselaflevering blijkt niet meer te bestaan als eerste deel, maar toch wordt het concept behouden. Elk deel wordt door een andere scenarist en tekenaar gemaakt. Daarom behandelen we de twee delen apart. Ook door het feit dat er een sterk kwaliteitsverschil is.

Deel 1. Mexico, la Muerte. Op verschillende plaatsen in het ongure Mexico City worden de onthoofde lijken van vrouwen gevonden. Van het hoofd is geen spoor. De politie, corrupt tot op het bot, ziet geen prioriteit in het oplossen van deze moorden. In de eerste plaats omdat ze veel overeenkomsten vertonen met afrekeningen in het drugsmilieu, anderzijds omdat er absoluut geen interesse is van de politie om in actie te schieten. De enige die belang bij de zaak lijkt te hebben is privédetective Tikal, die door de man van een van de slachtoffers gevraagd wordt om de moordenaar te vinden. Hij verwacht niet veel hulp van de politie, maar wordt van dichtbij gevolgd door de Amerikaanse Interpolagente Clare Burnell. Zij wordt op de zaak gezet omdat er nu een Amerikaanse staatsburger slachtoffer is van de vermeende seriemoordenaar.

Vanaf dan begint voor dit totaal incompatibele duo een onderzoek vol gewelddadige voorvallen, afrekeningen in de schaduwzone en valse voorwendselen, te midden van terreurdaden en bloedvergieten, georkestreerd door het drugmilieu. Gaandeweg lijken de motieven van Tikal complexer dan ze oorspronkelijk leken.

Deel 2. Stockholm, De grootmeester van de Orde. Twee kinderen, Melanie en Bruno, zijn spoorloos verdwenen. Alles leidt naar hun vader die hen ontvoerd heeft naar een sekte, waar hij lid van was en die ook de aanleiding was van zijn scheiding van hun moeder. De sekte, onder leiding van Stephane Mezzona, blijkt zich nabij Stockholm gevestigd te hebben en alle sporen wijzen op de planning van een collectieve zelfmoord, waarbij Mezzona met het kapitaal van zijn volgelingen aan de haal zal gaan.
Ook hier komt door het internationale karakter een Interpolagent op het toneel die mag samenwerken met een plaatselijke agente.

Maar nu, hoe zit het met de kwaliteit van deze op papier interessante reeks? Jammer genoeg is het geheel vrij teleurstellend. In de eerste plaats is het Stockholmdeel zeer ondermaats. Het scenario rammelt aan alle kanten. Een verhaal dat zich op 21 juli in Stockholm in volledige duisternis afspeelt? Een drugstraficant die ongezien met een lading drugs op een cruiseschip raakt en dit afdoet als een goocheltruc die hij niet mag verklaren? Het doet allemaal vrij amateuristisch aan. Neem daarbij het geringe tekentalent van Peter Bergting die blijkbaar, gezien de kwaliteit, een zeer krappe deadline had. Er zijn zelfs personages die er twee prentjes later volledig anders uitzien.
Dan is het eerste deel, Mexico, van een iets hogere kwaliteit. Het scenario klopt en de tekeningen, hoewel ook niet echt toegankelijk, geven wel een juist gevoel mee. Toch is het geheel ook niet echt een hoogvlieger. Het volgende deel, dat zich zal afspelen in Rome, zal toch overtuigender moeten zijn om een fanbase op te bouwen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in