I Love Techno :: 10 november 2012, Flanders Expo

Wanneer de dagen gevoelig korter worden, is het ieder jaar opnieuw hoogmis van de elektronische muziek. Het immens geliefde Tomorrowland lijkt de populariteit van I Love Techno niet aan te tasten. Want ook dit jaar zijn de Gentse expohallen weer volgelopen met feestvierders van allerhande nationaliteiten.

In tegenstelling tot de voorbije edities, waarbij Kraftwerk, Underworld en Paul Kalkbrenner de afsluiters waren, stond de meest interessante artiest ditmaal helemaal in het begin van de avond geprogrammeerd. Stònd. Tot we amper drie dagen voor de aanvang van het festival in de kleine lettertjes van de nieuwsbrief moesten lezen dat Flying Lotus niét naar Gent zou afzakken. U kan zich niet half inbeelden hoe groot onze frustratie was. Deze editie was voor ons onthoofd, en het was met dreigementen van lijfstraffen dat onze hoofdredacteur ons alsnog naar Flanders Expo kreeg.

Spank Rock, het alter ego van rapper Naeem Juwan, vormt vanavond de vreemde eend in de bijt. En toch ook niet. Sinds kort vindt de Amerikaan immers onderdak bij het label van Boys Noize, die ook zijn laatste album Everything Is Boring & Everyone Is A F—ing Liar producete. De instrumentale versie van “#1 Hit” zou bijvoorbeeld ook gewoon een Boys Noize-nummer kunnen zijn. Juam zelf excelleert nog steeds met zijn weinig aan de verbeelding over latende, vuilbekkende raps. Een blik op de setlist zegt hier genoeg: “B-O-O-T-Y”, “Shake That”, “Nasty”, … Pittige opwarmer. Die streep “September” van Earth Wind and Fire te midden van de set konden wij trouwens wel smaken.

Sinds I Love Techno de grote dubstepnamen kan lokken, is de Orange Room voor de jongste hitgevoelige bezoekers de place to be. Om geduw en gedrum te vermijden, verhuisde de organisatie de populairste room naar de grootste zaal van Flanders Expo. Voor DJ Fresh is het niettemin aanschuiven geblazen. Twee uur voordien baadden we nog niet in het zweet tijdens Flux Pavilion. Wat wil je, als je de vorige edities van I Love Techno, Dour én Pukkelpop aandeed? Toch waagt Joshua Steele zich als volksmenner, voor een ontzagwekkende videowall en spectaculaire lichtinstallatie. “Bass Canon” , “I Can’t Stop” en enkele covers van collega-dubsteppers Katy B en Nero worden duchtig meegedanst, maar na een halfuurtje wobbels en kettingzagen valt een geeuw moeilijk te onderdrukken.

Benga is hier om zijn nieuwe album Chapter 2 voor te stellen en dat zal u geweten hebben. De plaat verschijnt pas begin volgend jaar, maar nu al staat de hele set in het teken van dat album. Verder passeert enkel klassieker “Night” heel even de revue. Op Chapter 2 lijkt Benga zich niet volledig aan de commercie over te geven. Lees: geen aaneenrijging van dubstepdrops op zijn Skrillex’, maar wel nog steeds die dodelijke combinatie van wobbelende bassen, scheurende synths en stevige beats. Afsluiter “Higher”, waarop Benga assistentie krijgt van een vrouwelijke rapper, neigt wel naar een muffe variant van Katy B. Verder hoort u ons niet klagen.

Het grootste contrast op I Love Techno is dat tussen de dubstep-megafuif in de Orange Room en het muzikaal minimalisme in de Red Room. Het is niet dat er niet gedanst wordt in de Red Room, de enige échte technozaal, maar wel op een andere manier. De set van de Nederlandse geluidsarchitect Joris Voorn is het beste bewijs. Je hoort geen hits of opruiende volksmennerij, wel minutieus uitgewerkte moderne techno. Niet verwonderlijk dat de zaal volgestampt is met vooral trippende dansfanaten. Het lijkt of iedereen in een eigen droomwereldje verkeert. Joris did it again.

Eerder dit jaar bracht hij al overvolle tenten op Dour en Pukkelpop in extase met keiharde electro, in Gent mag hij het nog eens overdoen. We hebben het uiteraard over de Parijse artiest Gesaffelstein. Dankzij twee sublieme e.p.’tjes Variations en Conspiracy Pt. 1 werd Mike Levy op slag wereldberoemd. Deze platen kwamen dan ook ruim aanbod. Levy werd beïnvloed door zowel new wave, minimal als Detroit-techno. Zijn eclecticisme kan opnieuw van begin tot einde begeesteren. Nu kijken we nog meer uit zijn eerste plaat, die begin 2013 zal verschijnen.

Jamie xx, in zijn vrije tijd producer van The xx, brengt een smaakvolle dj-set die de Green Room transformeert van een Caribische beachparty — die steeldrums in zijn eigen “Far Nearer”! –, naar een disco ballroom, om te eindigen bij pounding, pounding techno music. Zoals dat vanavond hoort, niet? Tussenin is er ook plaats voor “NY Is Killing Me” en “I’ll Take Care Of U”, de twee singles van op We’re New Here, het album waarop Jamie nummers van de inmiddels betreurde Gil Scott-Heron herwerkte. Net als bij The xx slaagt Jamie er ook tijdens zijn zijn DJ-sets in om een warme, huiselijke sfeer op te roepen, of het nu op een festivalweide of in een expohal is. Chapeau.

Minder overtuigend in de Red Room is de Duitse oude rot Chris Liebing, een van de legendarische dj’s met een abonnement op I Love Techno. We hebben het gevoel dat hij al veel boeiendere sets geprogrammeerd heeft. Zijn industriële techno wekt weinig sfeer op en is minder dansbaar dan de andere sets in de zaal. De stampende beats en beatsalvo’s, die als oorlogswapens lijken te komen, blijven eentonig weergalmen. Dat een deel van het publiek andere oorden opzoekt, is dan ook niet zo verrassend.

Wat Thom Yorke zo geweldig vindt aan Modeselektor, zullen wij nooit begrijpen. Pas bij de slepende afsluiter “Riding Slow” dachten wij voor het eerst “hé, interessant”. Voorafgaand hoorden we vooral elektro die anno 2012 lichtjes passé is. Allesbehalve achterhaald is TNGHT, het hobbyproject van de gelauwerde producers Lunice en Hudson Mohawke. Met hun slechts vier nummers tellend ep’tje werd dit duo gebombardeerd tot voortrekkers van de trap-muziek. Denk: diepe bassen, smerige handclaps, digitale hiphop en Amerikaanse crunksynths. Na zijn dj-set eerder op de avond tweette Hudson Mohawke nog dat het moeilijk was om al zijn beste nummers op te sparen voor de TNGHT-set. Maar dan ontploft de bom. Trap is aan een steile opmars bezig, want zowel “Easy Easy”, “Bugg’n”, en een uitgesponnen “Higher Ground” worden onthaald als ware hymnes. Tonight is de night van TNGHT. Laat die debuutplaat maar snel komen.

Elk jaar denken we opnieuw: slimme zet van de organisatie om met vertrouwde technonamen en hitlijsters de festivalconcurrenten te bekampen. Op die manier is er voor elk wat wils: voor de hitgevoelige StuBru-luisteraar, de old school technofanaat en de dronken partyfreak. Alleen wie eens zin heeft in experiment blijft weer op zijn honger zitten. Huoratron en Andy Stott: het zijn maar twee voorbeelden van toekomstgerichte electronamen. Als I Love Techno dubstep programmeert onder het mom ‘je moet meegaan met de tijd’, moeten meer verrassende dj’s ook kunnen, en daarvoor moeten de Boys Noizen en A-Traks niet van de affiche verdwijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in