Patrick Wolf :: 31 oktober 2012, Ancienne Belgique

“Met Sundark And Riverlight wil ik een grafsteen plaatsen op mijn eerste tien jaar”, liet Patrick Wolf onlangs optekenen over zijn recentste plaat. Geen betere dag dan om die voor te stellen dan deze Halloween. Trick or treat? Het werd een verwennerij van de eerste orde voor de fans.

Tien jaar lang heeft Patrick Wolf gezocht en gewroet. Steeds vooruit, zonder omkijken; altijd op zoek naar iets nieuws, of het nu kamerfolk was of exuberante motownpop. Nu hij tien jaar in ’t vak zit en de meeste groeipijnen achter de rug heeft, mag die terugblik dan toch. Niet alleen gaf hij voor Sundark And Riverlight oude nummers een nieuw akoestisch kleedje, ook live doet hij het even ingetogen en sober. “Ik moest opnieuw een band vinden met mijn instrumenten”, vertelt hij ons daar voor het concert over. “Met mijn laatste twee platen, die nogal theatraal waren, was ik mijn roots als singersongwriter wat uit het oog verloren”.

Dat wordt bij deze rechtgetrokken, want voor een zittende AB leverde Wolf een proeve van zijn meesterschap als het op songs aan komt. “London” is wat dat betreft al meteen een aardige binnenkomer. Gezeten achter zijn vleugel, is de toon meteen gezet: dit wordt meer recital dan optreden. We krijgen nog net niet het gevoel dat we ondertussen eigenlijk van een steak zouden moeten zitten genieten. Het is in elk geval iets anders dan het uitzinnige van eerdere concerten, al kan het ook foutlopen. Het normaal pakkende “The Sun Is Often Out” wordt hier teveel geacteerd, en verliest zo elke emotionele lading.

“Hard Times” is er echter wel op, met versterking van een hoboïst en een Nederlandse accordeonist die enkele optredens meereist. Het resultaat is een klezmer-achtig jasje dat het nummer niet misstaat, terwijl Wolf met evenveel overgave voor “resolution” pleit, waar dat vroeger nog “revolution” was. Te gewelddadig, vindt hij nu, en dus werd de tekst voor Sundark And Riverlight met de hulp van sixtieslegende Buffy St.-Marie een beetje aangepast. Als Wolf zijn verleden herbekijkt, is hij streng.

Zo’n quasi-soloshow geeft Wolf ook de kans om uitgebreid herinneringen op te halen. Aan een eerste passage in de AB, bijvoorbeeld, toen hij moederziel alleen stond tussen een line-up van rockers. Hij diept erna een obscuur b-kantje uit die tijd op; “Penzance”, een charmante pianoballad. En hij blijft niet achter zijn piano zitten. Regelmatig gordt hij de ukulele om, of betokkelt hij de harp, als voor “Teignmouth”, waarvoor ook voorprogramma Abi Wade op cello mag opdagen.

Een rondje verzoekjes kan niet ontbreken, en natuurlijk leidt dat tot “Pumpkin Soup”, alweer een b-kantje, maar altijd een publiekslieveling geweest. De aanvraagster voegt de daad meteen bij het woord, en plaatst een kleine halloweenpompoen mét kaarsje op de rand van het podium. Wolf merkt het niet eens op. Waarna nog maar eens een verhaal over Brussel volgt. “Altijd pech gehad hier”, grapt hij, en hij zet “The City” in. “Won’t let this city destroy our love”, kreunt hij, om aan te vullen “Brussels, don’t look so sad about that day we kissed by the Manneken Piss”. Het is frivoliteit die nieuw is. De getormenteerde Wolf van vroeger lijkt hier ver weg.

Ja, Wolf is gelukkig. Dat blijkt ook uit de bisnummers. Eerst een Elviscover met “I Can’t Help Falling In Love With You”, dat vervolgens naadloos uitbarst in een euforisch “Magic Position”; altijd al één van zijn beste popsongs, en na een avond inhouden een welkome ontlading voor het publiek dat gretig meeklapt, zelfs als Wolf besluit om het, samen met accordeonist Willem, al buskend te doen.

Het was duidelijk nodig dat Patrick Wolf deze terugblik even deed, maar je voelt net zo goed dat hij ook niet meer is dan dat: een rustpauze voor het weer razend hard vooruit mag. “Ik ben altijd ontevreden met wat ik heb gemaakt”, liet hij daarover weten. De honger blijft, en na een avond als deze is hij ook bij fans aangescherpt. Laat die volgende plaat maar komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in