Echo Lake :: Wild Peace

De formule der dreampoppers is stilaan bekend. Een jongen en een meisje maken slaapkamermuziekjes die het midden houden tussen romantisch en droef, gestoken in een hoes die flirt met psychedelica. En toch blijkt zo nu en dan een plaatje het licht te zien dat, ondanks dat het zich aan hierboven beschreven regels houdt, aangenaam weet te verrassen.

Thom Hill en Linda Jarvis, zo heten de breinen achter het uit Londen afkomstige Echo Lake. Het duo doet wat je van hen mag verwachten: mysterieus klinkende gitaartokkels overgieten met zweverige vrouwelijke vocalen die ondersteund worden door ijle synthesizerklanken en sporadische wall of sound-drums. Daarmee is ook Echo Lake een band die zich begeeft in de driehoek Beach House — My Bloody Valentine — M83, het muzikale terrein waar recent ook Still Corners zijn opwachting maakte.

Het resultaat is, na enkele singles en EP’s, een debuut dat doet verlangen naar de melancholie van de herfst, naar die dagen dat het zonlicht zich mogelijk voor het laatst van zijn krachtige kant laat voelen. Wanneer een kleurentapijt van boomblaadjes je met de neus op het feit drukt dat dat vakantielief echt met de noorderzon verdwenen is en wanneer de verrassend vroeg invallende duisternis de hoop de grond inboort dat er de komende maanden van dromerige vrolijkheid sprake kan zijn, zoals dat alleen kan tijdens die acht wilde weken in de zomer.

De urgentie die dat met zich meebrengt, vat Echo Lake perfect in “Young Silence”, een Spectoriaans werkstukje dat een aanslag op je gehoor pleegt, maar dan op een lieflijke manier. “Last Song Of The Year” van zijn kant, komt aanzetten als een mysterieuze ochtendnevel, die zowel onbehagen als vertrouwelijk comfort in zich draagt.

Die tweespalt vormt de rode draad door Wild Peace, een plaat die warmte uitstraalt, maar tegelijk een laag droefheid over zich heeft die je vreemd genoeg nog meer richting euforie stuwt dan je logischerwijze voor mogelijk acht. Echo Lake zit dan ook zelf in de vreemde situatie dat het werkelijkheid worden van een lang gekoesterde muzikale droom overschaduwd wordt door het overlijden van hun 25-jarige drummer Peter Hayes bij het begin van de zomer.

Hoewel Echo Lake op die manier ongewild in een uiterst bizarre situatie verzeild is geraakt, staat de muziek als een huis. Het feit dat voor het najaar een tournee in het thuisland aangekondigd werd, wijst er bovendien op dat de droom niet aan diggelen ligt. “In Dreams”, dat heerlijk met elektronische klanken aan het experimenteren slaat, is daarvan zowat het beste muzikale bewijs. De sfeer in deze song mag dan in de lijn van de rest van de plaat liggen, muzikaal blijkt hiermee dat Echo Lake klankgewijs nog behoorlijk wat kanten uit kan.

Alleen: de variatie die op Wild Peace te vinden is, is bij momenten zo subtiel dat je er doorgaans over luistert, wat tot de voorbarige conclusie zou kunnen leiden dat dit een dertien-in-een-dozijn-geval is. Zet je echter even neer en wat voorheen een banale achtergronddeun was, is plots een fascinerend werkstuk, zoals het afsluitende “Just Kids” met zijn meeslepende opbouw en climax duidelijk maakt. Neen, dit is geen Beach House, maar dat hoeft ook niet. Op zijn eigen gezapige manier heeft Echo Lake op dit debuut een aanzet gegeven tot een hopelijk fascinerende carrière die eventuele tijdelijke hypes en modes weet te overstijgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in