Röyksopp + New Order :: 10 augustus 2012, Lokerse Feesten

Op papier heeft Lokeren met Röyksopp en New Order een heel interessante line-up vanavond: een van de pioniers en een van de recente exponenten van de elektronische muziek. Terwijl de Noren zichzelf bij elke plaat opnieuw proberen uit te vinden, putten de Mancunians vooral uit hun roemrijke verleden. In dat opzicht zou je zelfs kunnen stellen dat New Order misschien beter een dag eerder in Lokeren had gespeeld, en het podium had gedeeld met generatie- en landgenoten als Echo and the Bunnymen en PiL.

Probeer de carrière van Röyksopp maar eens te begrijpen. Het Noorse duo gooide goed tien jaar geleden hoge ogen met singles “Eple” en “Poor Leno”, leek vervolgens van de radar verdwenen, kwam terug met Karin Dreijer Andersson en Lykke Li aan de arm en dook op jongste plaat Senior, ondertussen ook alweer twee jaar oud, het diepe duister in.

Op de Lokerse Feesten levert dat een concert met vreemde uitersten op. Er zijn de kitsch, de verkleedpartijen, de plastic beats, maar evengoed het onbehaaglijk sfeertje waar ook Fever Ray zo hard in uitblinkt. En soms is het dat allemaal nagenoeg tegelijk, zoals al vroeg in de set, wanneer “This Must Be It” helemaal uit elkaar gehaald wordt en op fascinerende wijze herwerkt wordt tot een nieuwe song, eentje die drijft op trage, bezwerende synths die plots plaats ruimen voor keiharde beats, alsof het duo, voor de gelegenheid versterkt door Robyn, ter plekke wil uitzoeken of het mogelijk is Air en Regi te verzoenen.

Ook “What Else Is There” klinkt bijzonder heftig, alsof Röyksopp besloten heeft New Order naar huis te spelen. Net zoals Underworld zet de band bij momenten immers in op beats die genadeloos knallen, maar waarbij telkens net op tijd een melodie zijn intrede doet om songs als “Only This Moment” tot hun recht te laten komen. Doordat er echter geen flow in de setlist zit, is het moeilijk grip te krijgen op wat Röyksopp nu eigenlijk aan het doen is, maar misschien is dat gewoon een deel van het rookgordijn dat de band rond zich optrekt. Of, zoals het aan het einde klonk in “The Girl And The Robot”: You don’t know what it’s all about.

Een jaar geleden leek New Order nog dood en begraven. Er waren ook geen aanwijzingen dat de groep snel weer nieuw leven zou ingeblazen worden. Daarvoor leek het water veel te diep tussen bassist Peter Hook, die de groep in 2007 had verlaten, en zanger-gitarist Bernard Sumner. Maar dan werden er plots twee exclusieve concerten aangekondigd — één in de Brusselse AB en één in Parijs — om de medische kosten te drukken van de zieke Amerikaanse cineast Michael Shamberg, tevens een goede vriend van de band.

We telden zonder dralen meer dan veertig euro neer voor een kaartje, om al snel vast te stellen dat ‘exclusief’ soms erg relatief kan zijn. Sinds die twee benefietavonden in oktober vorig jaar volgden immers concerten in eigen land, in Zuid-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. Dit najaar staat er ook nog een tour in de Verenigde Staten op het programma. Heeft de groep misschien nog andere, echte, rekeningen te vereffenen?

De doortocht op de Lokerse Feesten is een onderdeel van een uitgebreide tour op het vasteland. De setlist is nagenoeg dezelfde als in de AB, alleen “Love Vigilantes” en “1963” zijn er vanavond niet bij. In de plaats daarvan krijgen we “Here to Stay”, een nummer dat werd geschreven voor de soundtrack van de film 24 Hour Party People. Die song waait haast onopgemerkt voorbij, maar we vermelden hem toch omdat hij illustreert waar een New Order op z’n best voor staat: een perfect samengaan van elektronica, beats en rockinstrumenten.

Voor de rest is dit dus — op papier althans — een kopie van de set van vorig jaar. In tegenstelling tot in de AB zijn de Britse fans vanavond in verhouding veel minder talrijk. Toen speelde de band als het ware op verplaatsing voor eigen publiek. Vandaag zijn heel wat mensen vooral voor “dat ene nummer” afgezakt naar de Grote Kaai. Het publiek zal dan ook pas echt wakker schieten wanneer tegen het einde van de set de intro van “Blue Monday” weerklinkt.

De afgelopen tien maanden speelde de groep net geen veertig concerten, met telkens nagenoeg dezelfde nummers. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat New Order de indruk geeft die songs vanavond op routineuze wijze af te haspelen. Vreemd genoeg is dat in hun geval zelfs een beetje uit noodzaak. In het verleden durfde de band zichzelf live wel eens de das omdoen, zodat het er alle schijn van heeft dat tijdens deze tour vooral op veilig wordt gespeeld en zo weinig mogelijk aan het toeval wordt overgelaten.

Ook nu weer is duidelijk dat een podium niet bepaald Sumners favoriete biotoop is. Optreden is voor hem duidelijk werken. Zijn stem klinkt dan iets toonvaster dan in de AB, de perfectionistische studiofreak loopt zich wel de hele tijd door — en terecht — te ergeren aan de klank. Waar we na de doortocht van Suede, twee dagen eerder, voor vreesden, wordt bewaarheid: ook nu weer slagen de mensen van het geluid erin hele stukken van het optreden naar de verdoemenis te helpen.

Soms staat de muziek veel te luid en worden songs herschapen in een sonische brij, in andere nummers is de verhouding tussen de verschillende instrumenten en de vocals dan weer zodanig uit balans dat het pijn doet aan de oren. Het levert verminkte versies op van onder meer “The Perfect Kiss” en “Blue Monday’” Maar ook de groep zelf pleiten we niet helemaal vrij: die versie van “Isolation”, die lijkt toch echt nergens naar?

Is het dan echt allemaal zo dramatisch? Nee, verre van. De groep is veel beter ingespeeld dan tien maand geleden, en dat levert echt wel sterke momenten op. Op “Ceremony” en “Age of Consent” valt weinig aan te merken, maar ook “Krafty” en “Here to Stay” staan als een huis. Toch is het pas tijdens “Bizarre Love Triangle”, “586” en “True Faith” dat alles in de juiste plooi valt.

”Blue Monday” had hét hoogtepunt moeten worden, maar die eer is weggelegd voor afsluiter “Temptation”, destijds een van de eerste songs waarin de groep van grauwe postpunk opschoof naar dance. Maar omdat ook de volgepakte Grote Kaai recht heeft op een meezingmoment, keert de groep nog één keer terug voor een weinig geïnspireerd “Love Will Tear Us Apart”. Waar is de tijd dat deze groep weigerde toegevingen te doen aan het publiek, en gewoon een vooraf ingespeelde tape draaide als bisronde?

Als fan hebben we ons — ondanks alles — best geamuseerd. Toch vinden wij dat de groep stilaan klare wijn mag gaan schenken: is het de bedoeling van op deze manier nog wat te toeren (lees: poen te pakken), op het gevaar af te eindigen als een nostalgie-act? Of vindt Sumner dat New Order — met of zonder Hook — nog een toekomst heeft met nieuw werk? In dat laatste geval kunnen we alleen hopen dat hij niet te lang talmt, want de huidige situatie komt de (ooit) mythische status van de band zeker niet ten goede.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in