Men in Black 3

Net als met Tron: Legacy een tijdje geleden was de promocampagne van Men in Black 3 op één ding gericht: het publiek ervan overtuigen dat dit een franchise was die zij gemist hadden. Wij geloven niet dat er na Men in Black 2 (tien jáár na Men in Black 2 nog wel) nog mensen rondlopen die zeggen: “weet je nog, die film met die beatboxende aliens? Dáár zou ik nu eens graag een vervolg op zien!” Maar wie zijn wij? MiB3 doet het dik oké aan de internationale kassa’s. En weet u? Da’s eigenlijk best goed nieuws, want de derde boreling in Barry Sonnenfelds komische sf-franchise is écht een leuke, bijwijlen zelfs slimme film geworden. Say what?!

De praatgrage J (Will Smith, die het typetje van de fast-talking negro tot de laatste druppel probeert uit te melken en er nog net mee wegkomt ook) en zuurpruim K (Tommy Lee Jones staat op automatische piloot en doet hooguit een derde van de film mee) zijn nog steeds partners bij het ultrageheime Men in Black: de overheidsinstelling die buitenaardse activiteiten op aarde opvolgt en in goede banen leidt. Eén en ander loopt fout wanneer de boosaardige Boglodiet Boris The Animal uit zijn gevangenis op de maan ontsnapt. De intergalactische crimineel vindt een manier om in de tijd te reizen en verdwijnt. Dan wordt J wakker in een veranderde wereld: K blijkt enkele decennia terug vermoord te zijn geweest, het defensienetwerk rond de aardbol bestaat niet en een pissig Boglodietenleger dringt de atmosfeer binnen. Het is aan J om terug te reizen naar de jaren 60 en de moord op K te verhinderen. Brain freeze!

Het is altijd tricky om te beginnen met scenario’s over tijdreizen: voor je het weet zitten je hersenkronkels in een driedubbele zeemansknoop en struikel je om de haverklap over de los slingerende plotdraden of ingewikkelde paradoxen. Niet zo in MiB3: het scenario is (uiteraard) nog niet van het niveau van Back to the Future, maar slaagt er wel in om het verhaaltje simpel te houden – niemand moet er om de twee scènes een krijtbord bijhalen om even uit te leggen wat er net gebeurd is – en op het einde alles netjes in mekaar te laten klikken. Géén evidente klus, en als je dan ook nog eens weet dat Etan Cohen zijn script vol stak met slimme grapjes en culturele verwijzingen, dan weet je dat de man méér dan zijn job heeft gedaan. Sterker nog: ’t is één van de betere blockbusterscenario’s die wij de laatste jaren gezien hebben.

Verder is de film niet alleen gebaat bij de mooie, heldere retrolook met fijne 3D-effectjes, maar vooral ook met de goeie ensemblecast. MiB3, ensemblecast? Jep, Emma Thompson doet mee als MiB-bazin, Alice Eve is haar jongere versie en Michael Stuhlbarg speelt een aan Fringe ontleend wezen dat in meerdere dimensies en tijdslijnen tegelijk kan kijken, én maakt daar naar goede gewoonte een sympathiek, amusant personage van. Jemaine Conchord Clement is bovendien een verrassende slechterik, als Andy Warhol zet Bill Hader één van de leukste gastrolletjes neer en Josh Brolin mag de show stelen als de jonge versie van Tommy Lee Jones: hij heeft alle gebaartjes en het typische Southern accent van Jones perfect onder de knie en doet er leuke dingen mee. Hij stopt zelfs zowaar een hart in de film! Will Smith, tot slot – in een comebackrol – is overwegend plezierig.

Ook de moppen zijn vaak erg raak; Smith die in de jaren 60 enkele flikken terechtwijst wanneer ze hem tegenhouden omdat hij als kleurling met een mooie (maar effectief gestolen) wagen rijdt: heel amusant. Het design van de aliens is al even leuk (vooral Boris is een coole creatie, met een pijlen afvurend beest dat voortdurend in en uit zijn handpalm kruipt) en vangt terug die bescheiden magie van deel één, de set pieces zijn behoorlijk spectaculair (de finale is een soort CGI/sf-variant op Hitchcock) en de nostalgische snaren worden op de juiste momenten beroerd. Wanneer we op het eind van de film Tommy Lee Jones terugzagen werden we zelfs overmand door een gevoel dat we bij gebrek aan betere omschrijving maar “ontroering” zullen noemen. Verwarring alom!

Verwacht nu niet té veel, hoor: Men in Black 3 is geen grensverleggende blockbuster en de kans dat u ‘m binnen tien jaar nog in uw dvd- dan wel hologramschijfkast hebt staan is klein. Maar wij hebben ons gedurende meer dan anderhalf uur wel uitstékend vermaakt met een vlekkeloos in elkaar gestoken sf-komedietje dat wij binnenkort graag eens zouden herbekijken. ’t Is een filmpje dat precies weet waarmee het bezig is, en along the way weinig tot geen steken laat vallen. Voorwaar een aangename verrassing!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in