Bert Dockx (Flying Horseman) :: “Ik probeer meer licht toe te laten in mijn muziek”

Met de nieuwe Isbells, The Hickey Underworld
en Creature with the Atom Brain hebben we alweer een bijzonder fijn
Belgisch voorjaar achter de rug, maar toch kan geen enkel van de
voorafgaande platen tippen aan wat het Antwerpse Flying Horseman
ons enkele weken geleden voor de neus schotelde. Het was net die
tweede telg ‘Twist‘, een
veelgelaagde parel van duistere post-folk en introverte bluesrock,
die de band op 26 april integraal en sequentieel kwam voorstellen
in de balzaal van de Gentse Vooruit. Maar allereerst had emola de
bezieler van de band, gitarist en zanger Bert Dockx, uitgenodigd
voor een interview. Naar goeie gewoonte zat het café van het
kunstencentrum rond acht uur eivol, en dus begaf ik me
heuvelafwaarts naar De Ploeg voor een uitgebreid gesprek met
wellicht één van de meest interessante Vlaamse artiesten van het
moment. En ook een sympathieke en maatschappelijk geëngageerde,
maar immer bedachtzame getormenteerde ziel, zo bleek.

Spontane evolutie

enola: Laten we starten met een kleine schets van de
geschiedenis van de groep: Flying Horseman is begonnen als jouw
soloproject, maar is doorheen de jaren uitgegroeid tot een
volwaardige, veelkoppige band. Had je het gevoel dat enkel stem en
gitaar te beperkend was voor de muziek die je wou maken of was er
een andere reden?

In zekere zin wel, want bepaalde dingen die ik wou doen kon ik niet
alleen, hoewel solo-optredens voor mij iets speciaals zijn, dat ook
in de toekomst zeker zal blijven terugkomen. Maar ik wou meer, en
dat is heel natuurlijk gegroeid. Ik had destijds een nieuwe
vriendin Loesje – ondertussen zijn we al niet meer samen, dat was
jaren geleden – en wij zijn met haar zus Martha beginnen
samenspelen.

enola: Voor alle duidelijkheid, we hebben het over de zusjes
Maieu van Blackie & the Oohoos?

Inderdaad. Ik ben een tijd alleen geweest, toen zijn zij erbij
gekomen en nog een paar jaar later ook bas, drum en tweede gitaar.
En nu is er dus de groep die, vooral sinds deze plaat en de
voorbereiding ervoor, een echte band is geworden waarbij iedereen
een belangrijke functie heeft. Daar draait Flying Horseman voor mij
nu ook om. Het merendeel van de nummers die op ‘Twist’ staan zou ik
nooit solo spelen omdat ze de groep gewoon nodig hebben. Dat is wel
een grote verandering, want op de eerste plaat stonden nog veel
meer nummers die ik ervoor alleen had gemaakt en daarna met de band
zijn uitgewerkt.

enola: Jullie klinken voor mij al een stuk voller en coherenter
dan op jullie debuut ‘Wild
Eyes
. Dat is dan spontaan gegroeid en geen
bewuste stijlkeuze geweest?

Zeker niet. Het is vooral een kwestie van het wederzijds vertrouwen
dat is gegroeid. Toen we in het begin optraden met zes, waren er
nog nummers waarbij sommige mensen niet mee deden, vaak de meisjes.
Nu zouden we dat nooit meer doen, en heeft iedereen belangrijke
partijen in de nummers.

enola: Die evolutie is duidelijk hoorbaar: er is meer ruimte
voor de andere bandleden, zoals bijvoorbeeld de achtergrondzang van
de zusjes Maieu, terwijl jouw gitaaruitbarstingen meer
gekanaliseerd zijn.

Absoluut, maar dat heeft ook gedeeltelijk met de productie te
maken. Ik had van in het begin gezegd tegen Koen (Gisen, tevens
ook producer van Kiss the Anus of a Black Cat en The Bony King of
Nowhere, red)
dat alle kleine details ten volle tot hun recht
moesten komen. We hebben samen geprobeerd om een plaat te maken met
een redelijk rauw livegevoel, maar tegelijk ook wel een echte
koptelefoonplaat.

enola: Had je dan toch geen schrik op voorhand dat ‘Twist’ op
het podium teveel van haar complexiteit zou kunnen
verliezen?

Nee, want er staat niets op de plaat dat we live niet spelen.
Nogmaals: Koen heeft een fantastische job gedaan, zijn bijdrage
mogen we zeker niet minimaliseren, maar de arrangementen komen
volledig van ons. We zijn naar de studio getrokken toen alles al
volledig af was, elk geluid was voorbereid. Met die nuance dat er
wel nog ruimte was voor improvisatie, zowel live als in de studio.
Zeker Milan (Warmoeskerken, red) op tweede gitaar maar ook
ik … (denkt na) Er wordt gewoon steeds gevarieerd.

enola: Dus vooral de spontane wisselwerking live was belangrijk
bij de opnames?

Zeker en vast. Er is ook maar één klein stukje op de plaat van
amper anderhalve minuut waarvoor ik een gitaaroverdub heb gedaan,
om een bepaalde partij wat vetter te maken. Voor de rest zijn drum,
synths en gitaren allemaal live ingespeeld, en dat was op drie à
vier dagen beklonken. Het is ook allemaal opgenomen in eenzelfde
ruimte, met redelijk wat klanken die door de andere micro’s werden
opgenomen: achteraf de geluiden scheiden ging dus gewoon niet.
Enkel de stemmen zijn nadien toegevoegd en ook, vreemd genoeg, de
bas.

enola: Hoezo?
Onze bassist is ongeveer een maand voor we de plaat opnamen
gestopt, maar de arrangementen waren wel al bijna af, dus ik heb
die gewoon achteraf opgenomen in overdub. Een beetje de omgekeerde
manier van werken, want bas vormt normaal gezien de basis. Nu
hebben we een nieuwe bassist (Mathias Cré, red) met ander
geluid dan zijn voorganger, waardoor de sound live ook al is
veranderd.
Maar om terug te komen op die schrik om teveel details te
verliezen: dat was geen probleem, want we speelden daarvoor live
ook al zo complex. Ik vind dat belangrijk, want te weinig bands
besteden aandacht aan fijne livearrangementen. Vaak zijn platen
supergoed geproducet met veel overdubs, maar live moeten ze dan een
bepaalde sound kiezen met weinig variatie. Dat is ook echt één van
onze pluspunten, denk ik. Bij ons is er ook veel om naar te kijken,
ook al hebben we geen show in de letterlijke zin, het is geen
spektakel. We brengen gewoon onze muziek, maar er gebeurt wel veel
op podium: veel dynamiek, veel momenten dat er maar één of twee
mensen spelen en anderen invallen.

Kunst en inspiratie

enola: Nu je zelf over het visuele aspect van jullie shows
begint: heb je nooit overwogen om lichteffecten of projecties te
gebruiken zoals The Velvet Underground en Pink Floyd destijds
deden?

We hebben het tot nu toe al één keer gedaan: bij de release van de
eerste plaat ‘Wild Eyes’. Dat was een aangename ervaring, maar ik
was toch niet helemaal overtuigd over de wisselwerking tussen de
twee. Ik wil het nog wel proberen, maar dan moet het écht goed
zijn: bij de meeste groepen die ik al heb gezien met visuals, krijg
je vooral beelden die afleiden van de energie van wat er
ondertussen gebeurt op het podium. Met mijn andere groep Dans Dans (die
overigens eerder dit jaar ook al een prima debuut uitbracht,
red)
hebben we daar al meer mee geëxperimenteerd: daarbij is
dat ook makkelijker omdat het instrumentale muziek is en we ook
geen concrete songs hebben. Verder vind ik dat tekst heel moeilijk
te combineren is met visuals, want ik probeer op die manier al
beelden op te roepen. En dan krijg je vaak beelden die elkaar
tegenspreken of het er dubbel opleggen.
Maar belichting is wel heel belangrijk is voor mij. We hebben geen
vaste lichtman omdat we er geen budget voor hebben, maar ik praat
aan het begin van elk optreden met de lokale lichtman om
aanwijzingen te geven, want dat help wel heel hard om een bepaalde
sfeer te creëren. Ik hou van belichting die ver afstaat van het
typische rockconcert: donker en zo weinig mogelijk beweging; meer
als een theaterstuk.

enola: Je werkt ook op regelmatige basis aan theater,
nietwaar?

Ja, en ik zou dat ook graag meer doen, muziek maken voor film en
theater – ik zeg dat in elk interview in de hoop dat regisseurs het
lezen (lacht). Ik heb wel al aan filmsoundtracks
meegewerkt als gitarist, maar nooit volledig kunnen componeren, wel
voor theater.

enola: Welke regisseur zou jou morgen mogen opbellen met de
vraag om een soundtrack te schrijven?

Goh, de eersten waar ik aan denk zijn allemaal dood, maar onlangs
heb ik een Russische film gezien die ik fantastisch vond: ‘Elena‘ van …
(denkt even na) Zvyagintsev. Hij heeft tot zover drie
films gemaakt: ‘The return’ – zijn bekendste, ‘The Banishment’ en
dus ‘Elena’. Die gast maakt ongelofelijk straffe films met niet te
veel muziek, maar als er is, is ze echt goed gebruikt. Voor hem zou
ik héél graag werken. Maar er zijn er nog minstens 20 anderen, ik
ben een ongelofelijke cinemafreak.

enola: Roman Polanski misschien, met de knipoog
‘Ghostwriter’?

Niet meteen een knipoog, maar er is wel een link. Ik heb het woord
en het concept leren kennen door die film, het idee dat iemand
achter de schermen in andermans plaats schrijft heeft me
geïnspireerd tot de tekst van het nummer. Maar ik ben wel een groot
Polanski-fan.

enola: Geheel terecht. Dat filmische is iets wat ook altijd in
jouw muziek naar voren komt. Ben je daar ook al mee bezig als je
een nieuwe song schrijft? Een bepaalde sfeer van een beeld dat je
voor ogen hebt?

Vaak wel, maar het is allemaal heel intuïtief. Ik denk veel na over
mijn teksten, terwijl de muziek vanzelf komt. Ik heb altijd wel
ideeën voor songs en arrangementen, maar teksten zijn altijd hard
werken, hoewel de eerste en belangrijkste stukken altijd spontaan
komen. Maar dan is het de kunst om het uit te werken en dat kan
heel lang duren. Vaak zijn het gewoon beelden in mijn hoofd die ik
wil omschrijven, maar evengoed kunnen het gevoelens of ideeën zijn.
Ik ben ook nogal geïnteresseerd in poëzie en literatuur, al lees ik
de laatste jaren heel weinig, maar er zijn schrijvers die ik zo
goed vind dat ze voor mijzelf een drempel blijven.

enola: Omdat je vreest dat je hen toch niet zou kunnen
overtreffen?

Ja, bij het schrijven van teksten ben ik heel onzeker en bovendien
maakt het Engels het voor mij ook niet gemakkelijker. Maar achteraf
gezien kan ik wel teksten schrijven waar ik vrede mee kan hebben,
ook al zijn ze niet van literair hoogstaand niveau. Maar ze zijn
wel eerlijk, al zijn ze niet al te makkelijk te verstaan.

enola: Ze zijn natuurlijk ook heel cryptisch, en jouw
fluitsterachtige zang binnen die hele meeslepende atmosfeer maakt
het er ook niet makkelijker op om ze te begrijpen.

Ik heb lang getwijfeld om de tekst erbij te zetten, maar heb toch
beslist om het niet te doen omdat dat teveel de aandacht van de
plaat zelf afleidt. Met voldoende concentratie en een beetje kennis
van het Engels zijn ze wel te ontcijferen denk ik. En de mensen die
écht geïnteresseerd zijn, zullen die extra inspanning wel doen.

De twee polen in mij

Ondertussen heeft de oprukkende avondkoelte ons van het
terrasje van de Ploeg naar binnen verdreven en zetten we ons
gesprek verder tegen een achtergrond van biljardbalgekletter en
klassieke jazz. Dockx, begenadigd jazzgitarist, geniet tussendoor
duidelijk van de muziekkeuze van de barman.

enola: Als je zegt dat je teksten altijd eerlijk zijn, mag ik
dan stellen dat je een nogal negatief beeld van de mensheid hebt?
Teksten als “We share in silence the same cold hearted, two bit,
dirty black soul” uit ‘Road’ en “There’s too much love” uit de
openingstrack laten weinig aan de verbeelding
over.
Ik denk het wel, dat zal gedeeltelijk mijn
natuur zijn. Maar ik probeer om in de toekomst meer licht toe te
laten in mijn muziek. Al wou ik dat ook al bij deze plaat, maar is
dat niet zo goed gelukt (lacht).
Ik hou van donkere, melancholische muziek – en van ook vele andere
soorten- maar wat meer humor zou wel welkom zijn. Voorlopig lukt
dat niet, hoewel ik in het dagelijkse leven ondanks mijn relatief
zwaar gemoed zeker niet continu depressief rondloop of zo. Maar als
ik teksten begin te schrijven, komen om een of andere reden de
donkere dingen altijd boven. Het kan heftig klinken, maar diep
vanbinnen ben ik heel onrustig en ik heb altijd veel moeite gehad
met veel aspecten van het leven. Dat zijn de twee polen in mij:
enerzijds de onvrede over mezelf en anderzijds over de wereld
rondom mij. En dat is ook zo in de nummers: ‘Road’ is meer naar
buiten, ‘t.m.l.’ meer naar binnen. Hoewel elke tekst een combinatie
is, zoals iedereen als persoon binnen een maatschappij. Voor ik met
Flying Horseman bezig was, had ik anders geantwoord op deze vraag,
toen was ik echt wel een zwartkijker.

enola: Op welke manier is jouw visie dan
veranderd?

Het is een uitlaatklep en tegelijk een paradox: donkere muziek die
ervoor zorgt dat ik in het dagelijkse leven lichter ben geworden.
Muziek maken is voor mij van jongs af aan iets waar ik me goed in
voel, waar ik rust kan in vinden. Als ik te lang geen optredens
speel, kan ik niet functioneren. Ik hoop ook dat mensen aanvoelen
dat het echt geen pose is.

enola: Dus het is eigenlijk een manier om jouw frustratie
tegenover de wereld van je af te laten vloeien?

Dat zit er voor een deel zeker in. Maar het is, hoe donker ook, een
ode aan het leven, omdat ik geloof dat muziek maken, delen en
luisteren voor mij een van de schoonste dingen is die je kan doen.
Het is iets dat ondanks alles overblijft en betekenis geeft.

enola: Amen to that.
Maar om terug te komen op ‘Road’: ik vind het persoonlijk niet een
van mijn beste teksten, maar hij is wel heel oprecht. (is
ondertussen even afgeleid door de jazzsaxofoon op de
achtergrond).
Het is het oudste nummer van de plaat en er zit
in zekere zin maatschappijkritiek in, vooral elementen van wat
later nog veel meer in de actualiteit is gekomen met de financiële
crisis en het hele economische systeem waar ik geen vertrouwen in
heb. Maar er zit een shift in de tekst: terwijl het in het begin
meer een preek is, gaat het na het instrumentaal stuk over een
bepaalde ik-persoon. Al ben ik er nog altijd niet uit wie dat
personage is: er zitten stukken van mij in, maar het kan ook een
rebel, revolutionair of terrorist zijn – die dingen liggen voor mij
nooit ver van elkaar. Dat zat voor mij ook in ‘Bitter Storm’
(van op de vorige plaat Wild Eyes, red): het probleem van
dingen te zien in de maatschappij waar je niet mee akkoord bent,
maar het gevoel te hebben dat je er machteloos tegenover staat,
alsof de kleine steentjes toch niet bijdragen. Mijn steentje is het
schrijven van nummers, maar het is moeilijk om actie te ondernemen
om dingen te veranderen en ik voel mij daar schuldig over.

enola: Vind je dat ook de taak van de artiest, om
maatschappelijke wanpraktijken aan te
kaarten?
(onmiddellijk) Van elke
mens, niet alleen van de muzikant. Het feit dat er zoveel dingen
volledig mislopen, terwijl er concrete oplossingen voor zijn, is
voor mij de schuld van iedereen. In de jaren zestig had je nog de
protest songs en die algemene positieve instelling,
terwijl we nu het idee hebben dat we er niets kunnen aan doen omdat
alles al fucked up is. Ik geloof dat het anders kan als we
maar samenwerken.

Twist als levensvisie

enola: Laatst hoorde ik je zeggen in een interview dat ‘Wheels’
voor jou het grootste groeinummer op ‘Twist’ is. Waarom net dat
nummer?

Ik had van in het begin het gevoel dat het elementen had die nieuw
zijn voor ons. Technisch gezien: het jazzachtige akkoordenschema,
maar ook een complexere harmonie: meer variatie, minder monotoon en
drony. Het is ook een donkere tekst, maar toch een van de
lichtere van de plaat: het is eigenlijk een heel verliefd nummer.
In dat nummer zit ook de invloed van Talk Talk denk ik.

enola: Hun latere werk zoals ‘Spirit of Eden’, neem ik
aan?

Ja, maar nog meer de daaropvolgende plaat, ‘Laughing Stock’. Ik
kende ze nog niet zo lang en ik luisterde er veel naar terwijl ik
dat nummer schreef. Ik hoor hun invloed op andere plaatsen in de
plaat, maar heel specifiek in ‘Wheels’. Het is voor mij een iets
zachter, minder negatief nummer. Het heeft ook nog iets anders wat
ik in de toekomst meer zou willen doen: de percussie. Het is een
heel percussief nummer (doet het ritme na) en ook
dansbaarder – maar niet in de negatieve, commerciële zin van het
woord. Ik wil vooral meer grooves en ritmische patronen
uit Afrikaanse en andere volksmuziek. Dat is nu ook al een invloed
geweest in ‘Wheels’, ‘Twist’ en ‘Memorial’. Er zitten ook veel
vreemde maatsoorten in de plaat, maar het komt denk ik niet over
als heel moeilijk of geforceerd. Ik wil daar verder in gaan, alweer
een bewijs dat we meer en meer een band zijn aan het worden: ik wil
meer vertrekken uit ritmes en klanken om mijn teksten te schrijven
in plaats van te vertrekken van mezelf en mijn gitaar.
‘Twist’ is voor mij het grootste groepsnummer van de plaat, omdat
ik het merendeel van de andere nummers voor zestig à zeventig
percent thuis heb geschreven. De groepsleden waren aan het
improviseren: eerst die drum, dan begon de bassist erover te spelen
en de Milan er noise (zoemt) over te zetten. Ik
heb het opgenomen en mee naar huis gepakt, en het is een
wisselwerking geweest met de teksten. Dat nummer was voor ons het
bewijs dat we aan het evolueren zijn als band.

enola: Is dat daarom misschien onbewust de titeltrack
geworden?

Grappig dat je het zegt, want nu begin ik er ook net bij stil te
staan. Misschien wel, want voor mij is het speciale aan ‘Twist’ dat
het meer een groepsplaat is, maar dan toch onbewust. Ik had het
vooral gekozen omdat ik het de beste albumtitel vond, door de
passende associaties die je met het woord kan maken.

enola: Maar er is dus geen directe betekenis of centraal
thema?

Niet echt, twist is een beweging, ronddraaien (draait
ondertussen zijn lege glas groene thee over de tafel)
en ik
ben altijd benieuwd wat er achter de dingen ligt. Hoewel je dan
vaak nog meer vragen krijgt. Het is misschien filosofisch, maar dat
is hoe ik het leven vaak ervaar: telkens wanneer je denkt een
oplossing of een antwoord te hebben gevonden, blijkt het een opstap
naar meer vragen te zijn. Heel vermoeiend (lacht). Maar
het is voor mij de enige manier, ik snap niet hoe mensen zich
kunnen vastzetten in een bepaalde religieuze of politieke visie.
Het leven is vluchtig en voor mij is op een podium staan iets dat
mij zoveel voldoening geeft, nog veel meer dan het maken van een
plaat. Onze manager zegt ook altijd wat een enorm verschil er
bestaat tussen de persoon die ik ben voor en na een optreden:
ervoor ben ik opgedraaid en onrustig, nadien praat en gedraag ik
mij anders. Het is echt een soort van drug.

Groeien zonder artistieke compromissen

enola: Ondertussen heeft de nieuwe plaat bijna uitsluitend lovende kritieken gehad en ook al een stuk meer media-aandacht: Humo is op de kar gesprongen, je was te gast in Select en binnenkort ook weer in Duyster op Stubru. De kans is dus groter dat jullie binnenkort een breder publiek zouden kunnen bereiken. Is zogeheten commercieel succes voor jou belangrijk?
Ja, maar op twee manieren. Allereerst niet om op de voorpagina van de Humo te staan, maar om iets waardevols te kunnen creëren dat de moeite is om te bestaan, want we leven in een maatschappij waarin dingen gemaakt worden om zo snel mogelijk kapot te gaan en er veel geld aan te verdienen. Ik vind dat een heel absurd aspect van ons systeem.

enola: Je lijkt een beetje van dat thema bezeten.
Voor mij is dat een politiek statement: om dat soort kunst te maken. Maar dat kan ook iets anders zijn: een fantastisch brood, …

enola: (Lacht)
(bevlogen) Nee, ik meen het! Of een stoel die écht goed gemaakt is. Een soort vakmanschap. Ik wil niet te conservatief overkomen en ik ben zeker niet tegen technologische evolutie maar, … (denkt na)

enola: Toch een zekere nostalgie?
Ik heb schrik van dat woord, want veel dingen zijn nu beter dan vroeger, maar met dat aspect heb ik het heel moeilijk, die wegwerpconsumptiemaatschappij die nu al uit zijn voegen aan het barsten is. Mijn muziek is daar gedeeltelijk een reactie tegen. Communiceren met een publiek -dat mag intuïtief zijn, mensen moeten mijn teksten niet analyseren of mijn ideeën niet overnemen- of een moment, een ritueel te creëren om mensen aan te spreken in een plek die de maatschappij niet stimuleert.

enola: Denk je niet dat je muziek iets te ‘moeilijk’ of te ontoegankelijk is om op die manier het gros van de mensen aan te spreken?
Nee, ik wil geen miljoenenpubliek: ik heb liever minder mensen die dan helemaal mee zijn, maar het is belangrijk voor mij om het publiek uit te breiden. Ik denk dat de muziek eigenlijk niet zo moeilijk is en dat heel veel mensen het wel kunnen appreciëren.

enola: Ik denk wel dat ze live stukken makkelijker aanslaat dan op plaat.
Zeker. Soms spelen we voor een publiek waarvan ik denk dat ze ons niet zullen snappen, maar we hebben eigenlijk nog maar één keer voor een groep gestaan waarvan we dachten: deze mensen zijn dood voor wat wij doen. Normaal is er minstens een deel van het publiek dat heel enthousiast reageert en ook achteraf de plaat koopt, waarbij je voelt dat ze terug zullen komen.
En om op het tweede deel van je vraag te antwoorden (waarom commercieel succes belangrijk is, red): omdat ik al van op de middelbare school volledig bezeten ben van het idee dat ik wil kunnen leven van mijn muziek. Maar ik wil ze daarom niet aanpassen, want ik zou ook niet gelukkig zijn wanneer ik artistieke compromissen begin te maken om een groter publiek te bereiken. En langzaamaan is dat aan het lukken.

enola: Je voelt dus niet alsof je beperkt bent tot een nichepubliek?
Nee, en ik geloof ook niet in dat concept, dat is een pure opdeling van de industrie. Maar zelfs als je niet op de radio gedraaid wordt, is het mogelijk om een breder publiek te krijgen. In vergelijking met Lady Gaga zullen we altijd niche zijn (lacht), maar dat wilt niet zeggen dat we geen trouw publiek kunnen opbouwen om een AB of zo te vullen. Mensen worden heel hard geïndoctrineerd door de media om niet te veel vragen te stellen en krijgen de kans niet om stil te staan bij de belangrijke dingen omdat ze geld moeten verdienen en andere dingen aan hun hoofd hebben.

enola: Maar een deel van de mensen zijn toch simpelweg tevreden met wat op de radio speelt? Die hebben geen nood aan meer?
Sommigen, maar er zijn er velen die alleen maar luisteren naar de dingen die hen de hele tijd vlot worden aangereikt, die in de juiste omstandigheden zouden beseffen dat het anders kan. Zeker live zie ik veel enthousiasme van mensen van wie ik het op het eerste zicht niet zou verwachten. Maar we zullen wel zien.

enola: Waar zien jullie zichzelf dan binnen pakweg vijf jaar?
Gewoon een stapje verder, met al mijn projecten: Flying Horseman, Dans Dans en alle andere. Ik doe gewoon mijn ding en ik zie dat het geapprecieerd wordt door een weliswaar klein publiek , maar ik voel het wel groeien. En ik hoop dat het blijft groeien. Maar ja, voor het zelfde geld loop ik hier straks onder een auto.

enola: Laten we hopen van niet. Bedankt voor het interview!

Daarna praten we nog even wat verder over de muziekindustrie, de media en gedeelde liefdes voor Townes Van Zandt en oude blueslegenden als Skip James, Blind Lemon Jefferson en Mississippi John Hurt. Na Bert Dockx nog een laatste maal gefeliciteerd te hebben met de plaat, trek ik naar de balzaal voor de cd-voorstelling. Eerst staat de getalenteerde jazzpercussionist Eric Thielemans nog op het programma, die met zijn complexe grooves en bezwerende vibrafoonresonanties een welgeplaatste sferische voorbode blijkt.

Als de lichten opnieuw dimmen en het vertrek wordt ondergedompeld in een blauwe, spookachtige schijn, weten we hoe laat het eindelijk is. Geen seconde verbreekt de magische betovering die Flying Horseman over het publiek uitspreekt met ‘t.m.l’ en aanhoudt tot afsluiter ‘Animals’: ronkende bas, hypnotiserende drumritmes, minimalistische synths en alles tussen gitaarnoise, postrockescapades en semi-akoestische fingerpicking vormen de fundamenten van een atmosferische roes die nog versterkt wordt door de mysterieuze, hoge achtergrondzangen, terwijl een vurige Dockx bij momenten preekt alsof de duivel op hem in de backstage staat te wachten.

Het concert in de vooruit was het laatste releaseconcert rond ‘Twist’, voor de setlist kan u er dus gewoon de albumhoes op nalezen, maar de inhoud ervan werd live alleszins moeiteloos overklast. Indrukwekkende speelprecisie, spontane interactie en gepaste improvisatie, maar bovenal de overweldigende intensiteit van de band grepen ons bij het nekvel, of het nu om de waanzinnige, stompende climax van ‘Twist’ of een uiterst breekbaar, ingetogen ‘Tied’ ging. De vraag van het publiek dat na ‘Animals’ uit haar roes was ontwaakt was dan ook unaniem: méér. En dat kregen we gelukkig, met alweer verdomd sterk gebrachte parels uit de vorige plaat (‘Bitter Storm’ en ‘Landmark/Lament’) maar ook de fragiele, wondermooie tris ‘Amerika is Dead’.

Geen idee of Bert Dockx in de Vooruit aan het preken was voor de parochie, maar we hopen eigenlijk van niet: want in dat geval heeft Flying Horseman die avond ongetwijfeld een paar zwaar verdiende zielen gewonnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in