Rachael Yamagata

Bij enola hebben we allemaal onze artiesten voor wiens doorbraak
wij hevig ijveren, maar waarbij de wereld ons maar niet lijkt te
willen volgen. We laten ze graag over de cafétafel rollen, plaatsen
ze op de mixtapes die we uit nostalgie blijven maken en rammen ze
willens nillens in de oorschelpen van ieder die op bezoek komt.
Voor de vrienden van deze jongen is Rachael Yamagata geen
onbekende, voor de rest van België nog al te zeer. Drie jaar
geleden leek de toekomst nochtans rooskleurig. Via wat
soundtrackbijdrages voor onder meer The OC werden enkele van haar
songs opgepikt, wat tot een goed gevulde mondiale clubtour leidde.
Anno 2012 heeft het zes maand geduurd alvorens haar derde
langspeler ‘Chesapeake’ in Europa uitgebracht werd en stond ze
vrijdag in een matig gevulde AB Club, waarvan de helft dan nog
afgezakt was om het voorprogramma Oh Burgundy een
hart onder de riem te steken bij hun eerste optreden ooit. Moge
deze twee Vlaamse kerels trouwens groot succes toekomen, hun
atmosferische tweestemmige indiefolk lag zijdezacht in het oor. Het
duo valt nog het best te omschrijven als een ingetogenere,
duisterdere versie van Isbells en met het succes van
laatstgenoemden indachte zou het ons niet verbazen als we
binnenkort nog veel van hen gaan horen.

Yamagata zelf sloop even later quasi ongemerkt het
podium op om met ‘Even if I don’t’ meteen te illustreren waarom zij
eigenlijk een volgepakte benedenzaal verdient. Met fonkelende ogen
lanceerde ze de misleidend vrolijke melodie terwijl haar rauwe stem
van een verse portie hartepijn getuigde. Doorheen haar oeuvre heeft
ze van amoureuze weemoed haar handelsmerk gemaakt. Zowel in de
instrumentatie als in de verwoording daarvan weet ze opgezwollen
pathetiek en mierzoete meligheid te omzeilen en net daarom is het
zo gemakkelijk om erin te verdrinken. Al vroeg in de set slorpte
‘Elephants’ je volledig op, een bloedstollend mooie vingerwijzing
jegens een geest uit het verleden die opnieuw opduikt. Op plaat het
grootste kippenvelmoment dat ze ons tot op de dag van vandaag
bezorgde en ook live nog steeds een stevige krop in de keel.

Hier en daar hoorde je een vrolijke noot in de set (het rustig
kabbelende soulnummer ‘Saturday Morning’ bijvoorbeeld). Hier en
daar mocht ook de gitaar al eens steviger aangehaald worden, zoals
voor de lichtvoetige rocker ‘Worn me down’. Deze nummers brachten
weliswaar wat vaart en afwisseling, maar niettemin zijn het de
minimalistische pianoballades die blijven plakken. Het
ijzingwekkende ‘You won’t let me’ was al één van de hoogtepunten op
haar laatste langspeler, maar is op het podium duidelijk nog verder
gerijpt en vormde één van de doorleefde hoogtepunten van de avond.
Voor wie daarbij nog geen rillingen gevoeld had, stond in de
bisronde nog een uitgebeende versie van ‘The Reason why’ klaar, een
opeenstapeling van clichés die echter zo eerlijk en broos
opgebiecht wordt dat je niet anders kan dan de inherente waarheid
ervan te voelen.

Op gitaar valt Yamagata nu en dan ten prooi aan triviale
oer-Amerikaans radiorock (‘The Way It Seems to Go’), maar van zodra
ze de piano beroert, is ze één en al overgave – elke vezel in haar
lichaam lijkt onder spanning te staan terwijl haar stem belijdt,
raspt en breekt. Tussen de nummers door hoor je echter geen
melancholie, maar heel wat zelfrelativering en humor. En spijtig
genoeg liet Rachael zich daar vrijdag ook stevig in gaan. De
pogingen tot bindteksten in het Frans en de anekdotes over het
tourleven ontlokten meermaals een glimlach, maar sleepten te lang
aan om goed te zijn. Altijd fijn om een artiest iets beter te leren
kennen, maar uiteindelijk waren we niet naar Brussel afgezakt om
wat bij te praten met haar. Als we de bindteksten uit de
herinnering wissen, samen met de flarden Dandy Warhols die bij
momenten tussen de stille passages opdoken, blijven we over met een
vrijwel foutloos concert dat aanhoudend charmeerde met mooie kleine
liedjes die nooit ambiëren tot meer uit te groeien. Ook de rest van
de club zag dat het goed was. Laat hen de blijde boodschap verder
verkondigen en laten we Rachael Yamagata hopelijk snel nog eens
terugzien met een verhoogde populariteit en een gereduceerde
praatvaardigheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − een =