Syndrome :: Now And Forever

Syndrome was niet zomaar een tussendoortje voor gitarist Mathieu Vandekerckhove. Het zou een in beweging blijvend project worden, iets om naar terug te grijpen zodra er de kans toe was. Floating Veins (2011) zou bovendien opgevolgd worden door meerdere platen, waarvan de eerste snel zou volgen. Vanderkerckhove houdt woord (en hoe!) door amper een jaar later al op de proppen te komen met Now And Forever, die laat horen dat de voorganger geen toevalstreffer was.

Opvallend is meteen dat de volledige plaat wordt opgedragen aan Wolf, Vandekerckhoves zoon, die ook al vereeuwigd werd met een song op Floating Veins. Erg verrassend is dat dan weer niet, aangezien de bloedverwantschap voor alle leden van de Church of Ra zowat het hoogste goed lijkt. Als de projecten van de Amenra-leden iets gemeen hebben — en dat is iets dat over het hoofd kan worden gezien bij de soms brute, cathartische uitbarstingen — dan is het wel dat het bestaan van de bands, de onderwerpen van de songs en de gerelateerde kunst vaak in het teken staan van een spirituele zoektocht, en dan meer bepaald die naar de rol van het individu in zijn/haar omgeving. Het is vooral een introspectieve reis die doorgaans leidt tot muziek die de luisteraar dwingt tot het opzoeken van een parallel denkspoor.

Leidde het op Floating Veins tot een plaat die bij momenten behoorlijk stevig uit de hoek kwam, met heavy drones en minimalisme die op knappe wijze werden samengesmolten, dan wordt op Now And Forever gekozen voor een genuanceerdere aanpak, waarbij het geduld, de eb & vloedtactiek en het spelen met textuur nog meer centraal staan. Heel knap is het om te horen hoe Vandekerckhove aan de slag gaat met loops en pedalen. Vernieuwend is hij daar niet mee, maar dat is ook niet zijn bekommernis. Hij slaagt erin om uitdrukking te geven aan z’n creativiteit zonder daarom met massief versmachtende en beklemmende resultaten op de proppen te komen, ook al zijn er een paar intense climaxmomenten.

Er zijn een paar verschillende secties in het doorlopende stuk te ontwaren, maar ze zijn zo sterk met elkaar verbonden dat het inderdaad een beter idee is om ze niet te scheiden en organisch in elkaar over te laten vloeien. Vaak gebeurt het allemaal cumulatief: gitaarlijn wordt op gitaarlijn op gitaarlijn gestapeld, er wordt herhaald, gewerkt naar een climax en vervolgens weer afgebouwd en in open momenten werk gemaakt van een nieuwe beweging. Het resultaat is een bezwerende, hypnotiserende reis die vooral schuilt in melancholische uithoeken, waar schaduwachtige, soms delicate pulsen voor richting zorgen. Vandekerckhove had ooit aangegeven dat de kans klein zou zijn dat hij ooit z’n stem zou gebruiken, maar dat doet hij toch, al gebruikt hij z’n lage semibrom vooral om tekstflarden veeleer monotoon te prevelen.

Je kan het bezwaarlijk "zang" noemen, maar de statige uitvoering ervan past perfect bij de muziek die haast een rootstwist krijgt en prachtig wordt aangevuld door achtergrondzang van bloedbroeder Colin van Eeckhout, die hier een van z’n meest breekbare zangpartijen laat horen. De climax die daarop volgt, vooral een kwestie van steeds toenemende densiteit, dreigt de compositie even volledig op te blazen, maar luidt uiteindelijk ook weer een overgang naar het laatste deel in, waarin steeds intensifiërende tremelopartijen een rol spelen en een laatste drone vanuit de ondergrond doen opstijgen. Het resultaat is opnieuw een verschuiving van geïsoleerde, nagalmende gitaarklanken naar steeds meer bewogenheid, openheid en impact.

Het is in die laatste minuten, als de verfijning en ascese van Now And Forever hand in hand gaan met een loodzware ondergrond en contouren glashelder opduiken om uiteindelijk samen te smelten in een massieve draaikolk, dat deze suite piekt op magistrale wijze, want het is minstens even episch, onwrikbaar en emotioneel als het meest efficiënte van Amenra. En bovendien een bloedmooi einde voor een prachtplaat. Dat Vandekerckhove meer kon dan zomaar prullen met een gitaar en machinetjes, dat wisten we al, maar dat het ook tot dit kon leiden, daar hadden we eigenlijk geen rekening mee gehouden. En dan zwijgen we nog van het indrukwekkende artwork (Matthieu Ronsse/Tine Guns), de subtiele bijdrage van Josh Graham (piano/moog) en de sound (van oudgediende Hein Devos), die allemaal op dezelfde lijn als de muziek zitten. Now And Forever is er eentje om te koesteren. Hopelijk gaat Wolf mettertijd ook beseffen wat een bijzonder geschenk dit is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in