Piet Verbist :: Zygomatik

Jazzbassisten, daarvan beweert men wel eens dat het droogstoppels zijn die niet liever doen dan spelen in dienst van… en verder vooral met rust gelaten willen worden. Een beeld dat blijft leven en niet snel ontkracht zal worden (laten we Mingus’ XL-persoonlijkheid dan even negeren), al laat verder onderzoek horen dat er een heus leger flamboyante jazzbassisten is dat ook als leider mooie dingen laat horen. Dat geldt ook voor Piet Verbist, die nu pas op de voorgrond treedt als aanvoerder van een eigen band.

Wat die bassisten betreft, zijn er trouwens heel wat die zowel als begeleider en leider mooie dingen lieten horen, denk maar aan William Parker, Dave Holland, Peter Kowald of Avishai Cohen. En Esperanza Spalding slaagt er zowaar in om de staande bas weer een beetje sexy te maken bij een breder publiek. Bij Verbist draait het echter allemaal om de muziek, want ook niet verwonderlijk is als je ’s mans cv – met jarenlange ervaring als lid van het Jef Neve Trio en samenwerkingen met goed volk als Ben Sluijs, Nathalie Loriers en Bart Defoort – eens naleest. Je hebt dan ook maar een halve beluistering van Zygomatik nodig om te horen waarom Verbist op zo veel fronten actief was.

Hij beheerst de kunst om z’n stempel op een compositie te drukken, zowel binnen luchtige, ultramelodieuze brokken zomerjazz als in broeierige, exotische stukken, krachtig trekkend met de vingers of ronkend met de strijkstok. Het is de sound van iemand die z’n instrument door en door kent, maar nergens de behoefte voelt om uit te pakken met hol stuntwerk en gewoon de muziek voor zich laat spreken, organisch en soulvol, waardoor het album die naturel al snel gaat overnemen. De composities zijn doorgaans erg ontspannen, soms wat gezapig, dan weer dansbaar of mysterieus.

“PMS Alert (Piet’s Manic Scream Alert!)” en “Zygomaticus Major”, die de plaat openen en afronden, zijn mooie voorbeelden van zijn ongedwongen stijl, waarin het al even functionele drumspel van Herman Pardon mooi ingebed ligt. Verbist heeft een mooie band rond zich vergaard, met daarin ook nog toetsenist Bram Weijters (hier op Fender Rhodes), tenorsaxofonisten Fred Delplancq en Matt Renzi (elk vier stukken) en Brazzavilleblazer Vincent Brijs (baritonsax) op drie van de stukken. In de twee vermelde composities levert dat erg geslaagde wisselwerkingen op, al is Brijs’ hunkerende solo in het rustiger “Above & Beyond” ook een van dé momenten op de plaat.

Weijters’ spel is ook erg bepalend voor de sfeer van de plaat, die door de nadruk op zwoele ritmes en ontspannen melodieën soms een laidback seventies vibe krijgt. Zo zit “La Filosofia Del Jamon” soms ergens tussen het werk van Lalo Schifrin en die prachtige Deluxe-plaat van Chris Lightcap, waar je ook al zo’n combinatie van sax, Fender Rhodes en meeslepende ritmes te horen kreeg. Een andere track die hier goed scoort, is “Rushd ed-Dunyâ (Le Sens Universel)”, die naar het Midden-Oosten lijkt te lonken, met bezwerend blaaswerk van Renzi en een catchy baslijn van Verbist, maar vooral Weijters de kans geeft om te schitteren.

Bij de door dansbare ritmes aangedreven composities als “Pulse” en “Cut The Crab” (kan het überhaupt verkeerd gaan met zo’n titel?) zaten we aanvankelijk tevergeefs te wachten op nog meer vlammend vuurwerk, maar het is misschien verstandig dat de band ook hier koos voor tranceachtige souplesse in plaats van opzwepend gebeuk dat een breuk met het voorgaande zou kunnen veroorzaken. Zygomatik is dan ook een album geworden met een heel coherente visie en een prima songvolgorde. Verbist & co. gaan zich nooit te buiten aan experimenteerdrift of makkelijk scoren, waardoor dit bovenal een aanstekelijke, erg muzikale en met vakmanschap in elkaar gestoken plaat is die met gemak bewijst dat Verbist ook zelf aan het roer kan staan. Beter laat dan nooit, dus.

De releaseconcerten vinden plaats op 14/4 (Jazz Station, Brussel) en 15/4 (Arenberg, Antwerpen).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in