David Whitehouse :: Bed

Stel dat je op een dag besluit niet langer je bed uit te komen en je ondertussen vol laat proppen met eten. Stel nu ook dat je het al zevenduizendvierhonderddrieëntachtig dagen lang volhoudt zonder iemand ooit te zeggen waarom, wat zou er dan in je hoofd omgaan en in dat van je omgeving? Zou iemand geloven dat je het uit liefde doet?

Zevenduizendvierhonderddrieëntachtig dagen is het aantal dagen dat Malcolm ‘Mal’ Ede, broer van de naamloze verteller, etend in bed doorbrengt wanneer het laatste hoofdstuk aanbreekt. In de pagina’s ervoor is hij al evenzeer aanwezig zelfs wanneer hij zijn ‘bedstaking’ nog niet houdt. Mal is dan ook een excentrieke figuur die volgens zijn eigen regels leeft en alleen zijn innerlijk moreel kompas lijkt te volgen. Zo heeft hij de (onhebbelijke) gewoonte naakt rond te lopen tot ergernis en schaamte van zijn ouders en wil hij in alles de eerste zijn, los van de potentiële gevaren die er aan verbonden zijn. Maar Mal doet niet zo omdat hij wil opvallen, hij zit gewoon zo in elkaar.

Misschien is dat wel de reden dat iedereen Mal bewondert en liefheeft, de reden dat zijn overbezorgde moeder hem alles vergeeft en zijn afwezige vader hem ondanks alles niet bestraft, maar ook de reden dat het meisje Lou op hem verliefd wordt en niet op zijn jongere broer die bij zowat iedereen vooral bekend is als ‘de broer van Mal’ en daarom als een naamloze verteller naar voren treedt. Het is door zijn ogen dat we horen en zien hoe Mal een leven lijkt op te bouwen met Lou maar opeens besluit zich terug te trekken uit het leven door in zijn bed te blijven liggen en monsterachtig veel te eten.

Wat Mal die dag bezielt en waarom hij een boek lang niets anders doet dan zich volproppen en zijn lichaam verwoesten, blijft lang een raadsel (slechts in het voorlaatste hoofdstuk fluistert hij zijn broer zijn beweegredenen in), maar die vraag beheerst het boek niet. Want uiteindelijk draait het niet om Mal maar om zijn broer en hoe die als chroniqueur en getuige alles beleeft en hoe hij ondanks alles niet onder de schaduw van zijn broer uit durft te komen, ook al denkt hij van wel. Zelfs wanneer hij met Lou naar Amerika vlucht, slaagt geen van beiden erin het verleden achter zich te laten. In die optiek verschillen ze niet van hun ouders die net zo goed een verlies en trauma meedragen dat ze maar niet los kunnen laten, hoe hard ze ook willen.

Het is een gedurfd uitgangspunt waarmee David Whitehouse in zijn debuut uitpakt, maar het werkt wel. De reden waarom is haast te eenvoudig om te vermelden: Whitehouse vertrekt vanuit het verhaal en dat van zijn personages. De redenen waarom Mal is wie hij is, liggen evenzeer bij zijn omgeving als bij hemzelf. Het grand guignolgehalte van zijn dik-zijn weegt niet op tegen de onderliggende droefenis en hoop die bij de verschillende personages aanwezig is. In het bijzonder de verhouding tussen de twee broers en de onuitgesproken en onbedoelde rivaliteit tussen hen vormt een niet onbelangrijk deel van het verhaal. Whitehouse vertrekt weliswaar van een vreemde premisse maar de onderstroom is veeleer klassiek te noemen.

Uiteraard zitten er in het boek, zoals in de meeste debuten, nog enkele schoonheidsfoutjes en zit het verhaaltechnisch nog niet helemaal snor. Maar dat zijn kanttekeningen die finaal niet ter zake doen, daarvoor is te meeslepend en mooi opgebouwd. Whitehouse weet perfect te balanceren tussen oprechte emotie, zwarte humor en voorzichtige maatschappijkritiek zonder dat dit zijn verhaal of het leesplezier in de weg zitten. Bed is een debuut dat meer dan zomaar beloftevol is, het is een roman die op zich staat en de lezer uitnodigt zelf even stil te staan bij wat hij of zij diep van binnen zelf ook weet maar nauwelijks durft uit te spreken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in