Patrick Watson :: “Ik zou wel de soundtrack van een thriller kunnen schrijven”

Met zijn typerende pet op het hoofd en een sigaret in de hand.
Patrick Watson stond tussen de interviews door op het terras van de
Botanique, om even een luchtje te scheppen en tegelijk met genot
van zijn sigaret te lurken. Het lijkt alsof hij er niet zo veel om
geeft, het hele gedoe met journalisten, interviews en het
beantwoorden van een opeenvolging van gelijkaardige vragen. Als we
een kwartiertje later aan tafel schuiven, vertelt Watson echter met
zichtbaar genoegen over het familieleven, zijn laatste nieuwe album
‘Adventures In Your Own Backyard’ en zijn overduidelijke interesse
in films en het Europese continent.

In de achtertuin

enola: De titel van het nieuwe album is ‘Adventures In Your Own
Backyard’. Wat versta je daar precies onder?

Je hoeft dat zeker niet al te letterlijk op te nemen. Het heeft
eerder betrekking op mijn leven, mijn gezin en ook de hele ervaring
van kinderen krijgen en die zien opgroeien. Samen onder één dak
leven, dingen met elkaar delen en ook gewoon de kleine dingen die
plaatsvinden. Die hele ervaring om een gezin op te bouwen heeft in
ieder geval een aanzienlijke impact op mijn leven gehad. Ik zou het
dus niet tot een locatie of zelfs mijn thuis beperken, maar eerder
als een metafoor voor mijn leven beschouwen.

enola: Nochtans heb je voor het eerst wel gekozen om een album
volledig thuis op te nemen, in je achtertuin om het zo te zeggen.
Vanwaar dan toch die aanpassing?

Het is niet meer zo makkelijk om rond te trekken, ik begin er meer
en meer belang aan te hechten om mij ergens thuis te voelen en daar
mijn leven te leiden. Ik heb recent een soort home studio
gebouwd, met alles erop en eraan, zodat ik helemaal mijn eigen ding
kan doen (gniffelt). Dat zorgt nu natuurlijk voor een
volstrekt andere manier van werken: je blijft constant bezig met
muziek, al kun je tijdens het schrijven of opnemen door wat
rondlopen en zo toch geregeld eens wat afstand nemen. Het is ook
gemakkelijker voor mijn gezin: ik kan elke dag op de kinderen
passen of ze gewoon naar school brengen en terug ophalen. Hoewel je
dus niet meer zo regelmatig werkt, blijf je meer bij het hele
proces betrokken.

enola: Heeft die nieuwe werkwijze invloed gehad op de muziek
zelf?

Ik zou zeggen van niet, of toch zeker geen rechtstreekse invloed.
Of misschien heeft het gezinsleven wel een effect op mijn kijk op
de wereld. Een gezin stichten, kinderen hebben die zich over de
kleinste dingen kunnen verwonderen, het is sowieso iets wat je een
minder cynische mens maakt – al ben ik dat ook daarvoor nooit echt
geweest. Je raakt bijvoorbeeld enthousiast over heel kleine dingen.
Toen mijn tweede zoon net op de wereld kwam, was ik zo in de wolken
dat ik over alles super enthousiast was. Zelfs toen ik gewoon een
brandweerwagen in de straat zag, moest ik spontaan lachen
(glimlacht). Dat lijkt iets voor peuters, die zich over
alles in de wereld verwonderen, maar ik vind het een fantastisch
gevoel. Dat zijn dingen die zowel je leven als je muziek op een
onrechtstreekse manier beïnvloeden.

enola: Er zijn dus vooral voordelen verbonden aan het thuis
werken?

Ja zeker. Het geeft me daarnaast ook de gelegenheid om te blijven
prutsen aan een aantal kleine details, tot het resultaat helemaal
is wat ik zoek. Op dat vlak ben ik wel redelijk perfectionistisch
ingesteld. Als ik een idee heb, dan wil ik het ook graag zo tot
uitvoering brengen. Met minder dan dat neem ik geen genoegen. Bij
Wooden Arms
waren er bijvoorbeeld nog een aantal dingen die ik graag anders had
gezien, maar niet meer kon wijzigen. Hoewel ik tevreden ben met het
resultaat, vind ik het toch fijner om nu alles zelf te doen. Met
‘Adventures In Your Own Backyard’ had ik dus alles volledig zelf in
de hand en kon ik ook meer experimenteren met ideeën en geluiden.
Iets waar ik graag mee bezig was, was de manier waarop microfoons
konden gebruikt worden om de klank van de muziek te bepalen.

enola: Dat doet mij enigszins denken aan een landgenoot van je,
Colin
Stet
son,
die met microfoons in zijn saxofoon een heel apart geluid creëert.
Dat hebben jullie in ieder geval gemeen.

Ja, Colin is een toffe kerel. Hij speelt zelfs op dit album
mee.

enola: Echt? Dat bevestigt enigszins de impressie dat alle
Canadese muzikanten elkaar kennen.

Haha, Colin is gewoon met zo veel dingen tegelijk bezig. Ik vind
het zelf ongelooflijk hoe dedicated hij met zijn vak bezig
is. Net als de andere bandleden, was het ook een plezier om hem er
bij te hebben en ideeën uit te wisselen.

enola: Over de band gesproken, op ‘Wooden Arms’ was er een
duidelijke keuze voor een meer orkestrale insteek. Hoe zit dat bij
het nieuwe album?

We hebben dat grotendeels gelaten voor wat het is. Ik denk dat er
slechts een drietal nummers zijn waar je echt van een orkestrale
aanpak kan spreken. Het mag zeker ook niet te veel overdaad worden:
de juiste balans behouden vind ik heel belangrijk. Uiteindelijk wou
ik met dit album ook veel meer voor een rechtstreekse aanpak gaan
en ik denk dat dat goed gelukt is.

enola: ‘Adventures In Your Own Backyard’ is ontegensprekelijk
weer een album dat jouw stempel draagt. Heb je zelf het gevoel dat
je muziek maakt die telkens iets nieuws brengt maar tegelijk ook
herkenbaar blijft klinken?

(twijfelt)
Als ik naar een album van John Coltrane luister,
dan herken ik Coltrane onmiddellijk. Hetzelfde geldt voor Miles
Davis. Dus ik vermoed dat zoiets wel goed is, dat mensen direct
weten wie je bent en wat je doet. Het maakt je toch enigszins uniek
in wat je doet. Maar voor mezelf is het moeilijk om te zeggen of
dat het geval is.

Laten we het daar niet over hebben

enola: Ik wil het graag ook nog over je ouder werk hebben.
Misschien beginnen met ‘Just Another Ordinary Day’, je
debuutalbum.

Oh nee, wordt dat echt nog beluisterd? (lacht) Laten we
het daar gewoon niet over hebben, dat album bestaat niet.
(overtuigend) Nee, ik moet zeggen dat ik moeite heb om
daar nog naar te luisteren. Het is op een moment gemaakt dat je nog
op zoek bent naar het geluid dat je wilt brengen. In dat opzicht
staat het toch redelijk ver af van wat ik nu doe. Ik zou het nu
helemaal anders aanpakken.

enola: Je hebt het album zelf uitgebracht, zonder hulp van een
label. Had je niet het gevoel hiermee een risico te
nemen?

Ik was me toen eerlijk gezegd helemaal niet bewust van wat dat
allemaal inhield, een album uitbrengen. Eigenlijk was de muziek
zelf het enige wat me kon boeien, de rest kon me weinig schelen. Ik
heb het eigenlijk gewoon gedaan, zonder er al te veel bij stil te
staan. Soms is dat wel nodig. Als het niet was gelukt, dan moet je
een andere uitweg zoeken. Gaan werken bijvoorbeeld. Dus ik ben toch
blij dat ik die keuze gemaakt hebt en dat het allemaal is goed
gekomen.

enola: Het valt me wel op dat je live niets meer van het
debuutalbum speelt?

Het enige nummer dat we soms nog eens spelen is ‘Shame’, maar voor
de rest vergeet ik het album liever zo snel mogelijk.
(lacht)

enola: ‘Close
to Paradise
‘ was daarentegen wel een groot succes. Hou je daar
goeie herinneringen aan over?

Het album werd uitgebracht bij Secret City Records, waar ik vanaf
het eerste moment eigenlijk al een goed contact had met Justin
West, een van de oprichters van het label. Het was dus zeker een
grote stap vooruit.

enola: Ik moet toegeven dat ‘Close to Paradise’ nog steeds mijn
favoriete album is. Vooral de rijkdom aan fantasie in de teksten en
de wonderlijke droomwereld die je schept, is heel kenmerkend op het
album. Hoe komen die ideeën tot stand?

Gewoon door rond te kijken en de ogen open te houden. Niet meer dan
dat. Ik lees ook wel, bekijk allerlei dingen en pik daardoor wat
ideeën op. Maar het meeste is gewoon door volop te leven, met
mensen te praten en ja, een beetje te dromen. Ik heb dus niet echt
één bron van inspiratie waar ik uit put, tenzij je gewoon het leven
zelf zou bedoelen.

enola: Het leukste moment in het schrijfproces, is dat het
moment waarop je een goed idee krijgt?

Ja, zonder twijfel. Er zit plots een droom in je hoofd en die
klinkt zo perfect dat je er onmiddellijk mee wilt aan de slag gaan.
Je wilt het uitwerken en verfijnen tot een goed nummer, maar
tegelijk moet het ook die oorspronkelijke droom benaderen. Dat is
best een moeilijke opdracht, want het klinkt zelden zo perfect als
die eerste keer dat het plots in je gedachten verscheen. Het
schrijven kan soms wel eens gepaard gaan met dat soort van
frustraties.

enola: Met de release van ‘Wooden Arms’ kwam ook de
aankondiging dat voortaan de begeleidingsband diezelfde naam zou
overnemen. Is daar nog steeds sprake van, of is de groep deze keer
minder nadrukkelijk aanwezig?

Ja, dat is ooit gezegd geweest maar dat stelt niet zo veel voor.
(lacht) Het is tenslotte maar een naam. Uiteindelijk zijn
ze ook altijd een beetje de Patrick Watson Band gebleven.
(lacht) Al spelen de muzikanten stuk voor stuk wel een
belangrijke rol in het maken en het uitvoeren van de muziek.

enola: Zijn ze actief in het schrijfproces
betrokken?

Natuurlijk, dat kan ook niet anders. Om een voorbeeld te geven:
Robbie (Kuster, nvdr.) is een fantastische drummer die ongelooflijk
veel ervaring in zijn domein heeft. Ik kan moeilijk zeggen hoe hij
moet spelen, omdat ik dat zelf ook niet exact weet of toch zeker
niet zo goed als hij zelf. Nee, er is veel ruimte om samen te
werken en dat is iets wat ook bij ieder album gebeurt.

Een thuis is meer dan een fijne plaats

enola: Een kant die we minder van je kennen, is die van
filmcomponist. Kun je daar iets meer over vertellen?

Daar hoef je je niet al te veel bij voor te stellen, dat waren
vooral kleinere onafhankelijke projecten zonder echte
internationale faam. Geen grote kaskrakers dus. (lacht) Ik
vind het wel heel leuk om te doen, omdat het toch een volledige
andere ervaring is dan een muziekalbum maken. Een soundtrack moet
perfect bij een film passen – fouten zijn onvergeeflijk – en daarom
heb ik het gevoel dat je bij zo’n opdracht een veel grotere
verantwoordelijkheid draagt. Het minste dat verkeerd zit bij een
film, betekent dat de droom waarin je je bevindt, doorprikt
wordt.

enola: Is dat ook niet het geval bij muziek? Daar kun je
meermaals luisteren en krijg je de kans om zulke fouten bloot te
leggen?

Dat gevoel heb ik minder. Als een acteur slecht acteert, er klopt
iets niet in de weergave, of er is maar een valse noot in de
soundtrack, dan is de illusie van het beeld onmiddellijk voorbij.
Bij een album kun je nog sneller een nummer skippen als
het je niet bevalt. Een film staat of valt volledig met de kleinste
details en dus mag daar eigenlijk weinig of niets fout mee
gaan.

enola: Zijn er films waarvan je denkt: daar had ik toch graag
de soundtrack van geschreven?

(zonder nadenken)
‘Where the Wild Things Are’! Great
movie
. En ik hou ook wel van ‘Donnie Darko’, ‘Eternal Sunshine
of the Spotless Mind’ en ‘There Will Be Blood’. Dat zijn allemaal
steengoede films waar een perfecte soundtrack niet mag ontbreken.
Het valt mij dan telkens op hoe belangrijk muziek in films is.
Eigenlijk weet ik niet of ik veel zou kunnen veranderen of
verbeteren aan de originele muziek. Die past al perfect bij wat er
zich op het beeld afspeelt. Ik denk wel dat het een film zou moeten
zijn die in het verlengde van de sfeer van mijn albums ligt.

enola: Een thriller van Stephen King zit er niet onmiddellijk
in?

Ik zou dat wel kunnen hoor! (lacht) Het zou mij
ongetwijfeld lukken om daar bijpassende muziek voor te schrijven.
Ik heb een klassieke muzikale vorming gehad, wat bij zo’n films
altijd wel goed uitkomt. Misschien gebeurt het ooit nog wel
eens.

enola: Laten we hopen dat het lukt. Als filmcomponist ben je
(nog) niet zo bekend, maar heel wat mensen kennen je wel als een
van de leadzangers op het laatste album van The Cinematic
Orchestra.

Ja, in 2007 heb ik een aantal nummers ingezongen voor het album ‘Ma
Fleur’. Heel fijne mensen om mee samen te werken, met name
bandleider Jason (Swanscoe, nvdr.) is een interessante kerel om
ideeën mee uit te wisselen. Eigenlijk weet ik nog altijd niet zo
goed hoe dat allemaal is gebeurd. Ik heb in eerste instantie gewoon
een eenvoudig pianonummer geschreven, zonder al te veel franjes,
waarvan ik dacht dat ze er nog dingen aan zouden toevoegen. Blijkt
dan dat ‘To Build A Home’ het openingsnummer van het album is en
ook als single wordt uitgestuurd. Zonder iets aan te passen en
gewoon mijn versie op het album. Was dat een verrassing!

enola: Ik zou denken: hier zit nog toekomstmuziek
in?

Nee, het zal toch bij die ene keer blijven. Ik heb mijn eigen band
en The Cinematic Orchestra kun je ook als vast collectief
beschouwen. Het zou niet zo goed rijmen als ik plots met hen zou
optreden of zelfs samen muziek zou schrijven. Ik ben ook helemaal
niet zo vertrouwd met heel wat van de dingen die ze spelen (The
Cinematic Orchestra maakt vooral nu-jazz, nvdr.). Hoewel ik het kan
appreciëren, beperk ik mij liever tot mijn eigen muziek.

enola: Je bent nu in Europa om een aantal concerten te spelen,
ter promotie van het nieuwe album. Wat vind je eigenlijk van het
continent? Is het een plaats waar je zou kunnen wonen – en heb je
iets concreet in gedachten?

Ik kom hier heel graag, zowel Brussel, Amsterdam als heel wat
andere steden. België doet mij ook wel wat denken aan Québec,
enerzijds door de tweetaligheid maar anderzijds ook door de
progressieve houding van de mensen hier. Voorts houd ik ook wel van
Portugal, wat nochtans een heel ander land is dan Canada. Het is
echt ongelooflijk om het te bezoeken. Iedereen lijkt naar Spanje te
gaan, terwijl je in Portugal ook dezelfde dingen vindt, alleen nog
mooier. Vooral Porto en Lissabon zijn fijn: daar heb je zo veel
cafés bij elkaar in de buurt, dat je gewoon direct van de ene in de
andere tent kunt stappen. Maar algemeen hou ik ook wel van de
gebouwen, de architectuur en de sfeer in de meeste Europese
steden.
Ik zie mezelf echter niet meer zo snel verhuizen, want een thuis is
nu eenmaal veel meer dan een stad die je fijn vindt en graag
bezoekt. Een thuis is een plaats waar je mensen kent, of waar je
leuke stekjes hebt waar je steeds naar toe kunt. Als ik
zou verhuizen, dan zou het wel naar een kleine(re) stad
zijn, zeker geen grote Europese metropool. Londen en Parijs zijn
dan uitgesloten, al zijn dat wel fantastische muzieksteden.
Misschien zou ik me wel iets meer thuis voelen in Berlijn, waar
toch een iets gezelligere sfeer hangt. Of in Portugal of IJsland
zou ik ook wel kunnen leven.

enola: Het is nooit te laat om nog andere oorden op te zoeken!
Bedankt voor het gesprek.

http://www.adventuresinyourownbackyard.com/

Patrick Watson stelt op 29 april 2012 zijn nieuwe album
‘Adventures in Your Own Backyard’ voor in de Botanique
(Brussel).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in