Real Estate + The War on Drugs

De hipsters van Real Estate zijn zo’n beetje de
communiezieltjes van de indierock: met hun afgeborstelde kapsels en
flanellen hemdjes zien ze er ongeveer even rock-‘n-roll uit als
Buddy Holly destijds. Maar wie die laatste ook een beetje kent,
weet: schijn bedriegt! Oké, de fluweelzachte melodieën die van
Days‘ zo’n
te koesteren meesterwerkje maakten, zijn er niet op gebrand om de
pacemaker van uw bomma te testen, maar toch: hoe de gitaarlijnen
elkaar liefdevol omzwachtelen, bas en drums zich schalks binnen die
paringsdans wringen en uiteindelijk élk klein muzikaal elementje
wondermooi op zijn plaats terechtkomt… Dat kunnen alleen Grote
Muzikanten. Na hun appetijtelijke passage in Parijs, waar ze voor
net iéts te veel volk speelden, was het ook gisteravond in Trix
weer knalboempatat erop. De geluidsmix was af en toe niet helemaal
je dat, maar dat weerhield het viertal er niet van om ons nog maar
eens te betoveren, van het voorzichtige begin over een
woestijnrockerig nieuw nummer tot het psychedelische slotakkoord.
Laat u door hun lieve voorkomen en rustige muziek niks wijsmaken:
Real Estate barst uit z’n voegen van de rock-‘n-roll.

Adam Granduciel, zanger van The War on Drugs, zag
er daarna zo’n beetje uit als de ongewassen oudere broer van Real
Estate: het type dat hen af en toe eens goed uitkaffert omdat ze
nog nooit naar Fugazi hebben geluisterd. Live ontvouwde de sound
van War on Drugs zich als de classic rock-variant op Real Estates
vinnige gitaarpop: rauwer, tomelozer, luider en minder binnen de
lijntjes. Zelf blijven we meer fan van die eersten – hoe een
lo-figroepje zo’n geweldig strak in elkaar klikkende melodieën weet
te knutselen: fenomenaal! – maar het mag gezegd: War on Drugs stond
ook als een huis. Met een fles whisky die tussen de groepsleden
werd rondgedeeld, een mondharmonica die na elke gebruiksbeurt tegen
de grond werd geflikkerd en heerlijk onverstaanbare Australische
bindteksten zat de sfeer er goed in. War on Drugs’ optreden werd
bij momenten een héél klein beetje stuurloos, maar dat maakte het
kwartet meer dan goed met puike riffs, blind samenspel en een stel
beresterke songs (vooral uit het geweldige ‘Slave Ambien’).

U merkt dat wij enthousiast zijn, en wij kunnen u naar huis sturen
met nog één goede raad: als u ooit uw pa nog eens mee naar een
optreden wil nemen en My Morning Jacket speelt niet in de buurt, ga
dan gerust voor Real Estate of War on Drugs. En neem ineens uw
vrienden, nonkels, tantes, neven, nichten, collega’s en/of jonge
spruiten ook mee. Keep on rockin’!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in