Safe House

Hoe lang is het geleden dat Denzel Washington nog
eens meespeelde in een film die je écht gezien moest hebben? Dus
niet zo eentje waarvan je zegt: “goh ja, ik pik hem misschien eens
mee als ze ‘m op tv spelen, er wordt slechtere shit gemaakt”, maar
écht een must-see? Wij moesten er ook even over nadenken,
maar uiteindelijk zijn we aanbeland bij ‘American Gangster’, toch
al een prent van 2007. Voor het grootste deel lijkt Washington zich
de laatste jaren tevreden te stellen met voorspelbare rollen in
actiethrillers van Tony Scott, die doorgaans net een tikkel te
professioneel gemaakt zijn om volledig af te schrijven. ‘Deja Vu’,
‘The Taking of Pelham 123’, ‘Unstoppable’… Zijn dat
slechte films? Mwaaa… nee, niet echt, veronderstel ik.
Maar ze zijn wel allemaal onderling inwisselbaar en ze vergen van
een acteur als Washington nog geen tiende van zijn capaciteiten.
Hij mag cool in de camera kijken, één wenkbrauw opheffen en af en
toe zijn onderlip een centimeter vooruit steken om de gepaste
emotie te evoceren, en daar blijft het dan ook wel bij. ‘Safe
House’ past in hetzelfde rijtje. In plaats van één van de
gebroeders Scott, zat ditmaal Daniel Espinosa in de regiestoel,
maar het eindresultaat is krèk hetzelfde: een glossy
actiefilmpje waarin het scenario schijnbaar een onhandig
neveneffect is van het onblusbare verlangen om toch maar zo veel
mogelijk chase scenes in beeld te brengen.

Washington speelt Tobin Frost, een ex-CIA agent die
enkele jaren geleden besloot om voor eigen rekening te gaan werken
als marchant van staatsgeheimen. Bijgevolg is hij sindsdien
uitgegroeid tot landverrader nummer één. Wanneer hij in Kaapstad
wat al te dicht op de hielen gezeten wordt door mannen met grote
geweren (risico van het vak), vlucht hij een Amerikaanse ambassade
in om zichzelf aan te geven. Hij wordt voor ondervraging
overgebracht naar een safe house, dat geleid wordt door
rookie-agent Matt Weston (Ryan Reynolds, niet zo irritant
als je zou denken). Verrassing: voor je het weet, staan de mannen
met grote geweren voor de deur van het safe house, en is
het aan Weston om Frost levend en wel aan de autoriteiten af te
leveren.

De trailer suggereert nog een soort mentaal kat- en
muisspelletje tussen de goeie en de slechte CIA-agent. “You’re
not gonna get inside my head,”
horen we Ryan Reynolds zeggen.
Waarop Washington: “I’m already in your head.” Maar wie
zat te hopen op subtiele machtswisselingen, scherpe dialogen of
zelfs maar iets dat van veraf lijkt op intelligentie, kan zijn
verwachtingen maar beter bijstellen. ‘Safe House’ is een actiefilm
pur sang, die sporadisch tot leven komt wanneer er auto’s
mogen crashen, geweren mogen knallen en er spullen mogen
ontploffen, maar die daarvoor en daarna bitter weinig te melden
heeft.

Telkens wanneer de personages even ophouden met
vechten, rennen, springen en exploderen (wat gelukkig niet zo heel
vaak is), voel je de mechanismen van de plot met veel tegenzin en
gekraak op gang komen. Tijdens de eerste vijf minuten krijgen we te
zien dat Weston een (uiteraard goed van oren en poten voorzien)
vriendinnetje heeft, maar zoals dat hoort, krijgt die absoluut geen
bal te doen, behalve een hele film lang keurig op de achtergrond te
blijven wachten. Zo eens om het half uur belt Weston haar nog eens
op, om het publiek er aan te herinneren dat ze bestaat en dat we
bijgevolg met hem moeten meeleven (want ocharme, de sukkelaar wil
eigenlijk gewoon bij zijn lief zitten). Scenarist David Guggenheim
heeft blijkbaar ook ooit ergens in een boekje gelezen dat in een
goed script de hoofdpersonages geleidelijk naar elkaar toe moeten
groeien. Bijgevolg komt de film zo’n drie à vier keer met gierende
remmen tot stilstand om een dialoogscène tussen Reynolds en
Washington in te lassen waarin ze nadrukkelijk met elkaar mogen
bonden. Niets van dit alles is ook maar van veraf
geloofwaardig of spontaan. Het zijn obligate nummertjes die er
worden ingestopt omdat het nu eenmaal zo wordt verwacht van een
actiefilm.

Nog geestiger wordt het wanneer de achtergrond van
bepaalde personages duidelijk moet worden gemaakt. CIA-baas David
Barlow (gespeeld door Brendan Gleeson, voor wie dit het filmische
equivalent is van een tripje naar de geldautomaat), zegt tegen één
van zijn onderlingen: “Vertel me alles wat je weet over Tobin
Frost.” En hopla, daar komt al die informatie netjes verpakt in een
enkele monoloog naar buiten gerold. Elegant kan je ’t niet noemen,
maar je weet wat je moet weten. En dan klagen we voor het gemak
maar niet over de pijnlijke voorspelbaarheid van de plot: de
identiteit van een mol in de CIA is zo voor de hand liggend, dat ze
hem net zo goed met een fluorescerende pijl hadden kunnen
aanduiden, telkens hij in beeld is.

De film is beter wanneer Espinoza en co ophouden
met te doen alsof ze iets te vertellen hebben en zich gewoon op de
achtervolgingen smijten. De actie wordt in beeld gebracht op een
ersatz-Tony Scott manier, met een schokkerige camera, een lichte
korrel in het beeld en overwegend groene en blauwe tinten. Niets
wereldschokkends, maar het gaat vooruit en het gebruik van de
shaky cam is nét goed genoeg gedoseerd om niet tot
zeeziekte te leiden.

De acteurs doen hun ding, maar doen dat duidelijk
op automatische piloot. Denzel Washington trekt zijn meest
badass-kop, maar zoals steeds wanneer hij een slechterik
speelt, blijft het er wel één voor wie je respect kunt opbrengen.
Want hey, het blijft wel Denzel Washington. Ryan Reynolds, op zijn
beurt, is oké als straight arrow, maar is er voorlopig nog
lang de acteur niet naar om méér naar een rol te brengen dan wat er
in het script staat. En in het script staat in dit geval bitter
weinig. Brendan Gleeson en Vera Farmiga komen ook voorbij, en zij
gaan netjes op hun plaats staan, zeggen hun teksten, proberen niet
on camera te geeuwen van verveling en gaan daarna thuis
hun centen tellen.

‘Safe House’ is Hollywood in cynische
blockbuster-modus: professioneel gemaakt, ja, dat wel, maar zo
conventioneel, zodanig volgens de regeltjes gemaakt, zo
inspiratieloos dat niemand die meer dan drie films op een jaar ziet
hier iets aan zal hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in