Moholy-Nagy :: Like Mirage

Vreemd eigenlijk, dat concerttickets en platen van titanen als Tangerine Dream en Klaus Schulze nog zo goed als enkel gekocht worden door nostalgische ouwe zakken die de muziek uit hun jeugd willen herbeleven, terwijl artiesten die vandaag muziek in dezelfde lijn maken een veel breder publiek weten aan te spreken. Neem nu onze eigen Belgische Köhn, wiens muziek bijzonder schatplichtig is aan de kosmische krautrock van voorgenoemde pioniers, maar toch op een heel andere manier behandeld wordt door publiek en pers.

Hetzelfde gaat wellicht op voor Moholy-Nagy, het recentste van de vele zijprojecten van de Amerikaanse postrockgroep Tarentel (de band bestaat overigens ook gewoon uit de drie Tarentel-leden Jeffre Cantu-Ledesma, Danny Grody en Trevor Montgomery), dat op haar debuutplaat Like Mirage een totaal verschillend geluid laat horen dan dat van de moederband en volledig inzet op kosmische synths, hypnotiserende baslijnen en wervelende effecten, en net aan de juiste kant van de scheidslijn tussen kitscherige new age (overigens omschrijven ze zichzelf gewoon als new age op hun bandcamp) en kwalitatieve synthmuziek balanceert (toegegeven, voor sommigen kan die scheidslijn elders liggen en zal dit wel kitsch zijn).

Dat kosmische krautrock een grote invloed was op de muziek die Jeffre Cantu-Ledesma solo en Danny Grody met The Drift maakten, wisten we al langer, maar nog nooit eerder toonden de heren die invloed zo duidelijk. Debuut Like Mirage kan namelijk zonder problemen staan tussen de platen die Tangerine Dream maakte in de tweede helft van de jaren zeventig, wanneer niet enkel meer geëxperimenteerd werd met al die nieuwe synths maar er ook songs geschreven mochten worden, met herkenbare melodielijnen en ritmes.

Al zijn hier ook wat nummers te horen die meer naar niet enkel op synths gebaseerde stromingen binnen de krautrock refereren. In “Brute Neighbours” mag er bijvoorbeeld een echte drum aanrukken en worden de verschillende onder effecten bedolven gitaren voortgestuwd door een drum die zo weggelopen lijkt uit een plaat van Can of Neu! Het merendeel van de nummers op Like Mirage valt echter meer te typeren als rustig en voortkabbelend op z’n Tangerine Dreams (maar dus niet de eigenlijk erg spannende en onvoorspelbare vroege releases), en hevige ritmes zijn dan ook bijna uit den boze.

Daardoor is het een erg rustgevende plaat, waarbij de door stabiele basloopjes ondersteunde effect- en synthgolven ongetwijfeld ideaal materiaal zijn voor wanneer u nog eens een ruimtetrip wilt ondernemen met behulp van bepaalde niet nader genoemde middelen. Klein nadeel op dat vlak: de relatief korte lengte van de meeste tracks zorgt enerzijds voor genoeg variatie om de boel interessant te houden, maar weerhoudt anderzijds de luisteraar wel om volledig op te kunnen gaan in de klankwereld.

Een uitzonderlijke plaat kan deze eersteling van Moholy-Nagy allerminst genoemd worden, en het mag duidelijk zijn dat dit gerief is dat voor maar weinig mensen een revelatie zal betekenen en dat anderen zelfs gewoon zullen afdoen als “saai”. Desondanks kan je er niet omheen dat dit gemaakt is door getalenteerde muzikanten en je kan ook absoluut niet stellen dat er sprake is van ideeënarmoede. Wie kosmische krautrock hoog in het vaandel draagt of een toegewijde fan is van alles wat met Tarentel te maken heeft, zal aan Like Mirage dus wel wat luisterplezier kunnen beleven.

Moholy-Nagy heeft nog geen directe tourplannen; Danny Grody daarentegen stond op 18 en 19 november als voorprogramma van Explosions in the Sky in een uitverkochte Muziekodroom en De Kreun.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in