Cactus Truck + The Thing :: 9 november 2011, De Kreun

In 1985 bracht The Ex Pokkeherrie uit, een album met een even gepaste als visionaire titel. 26 jaar later mag stichtend lid Terrie Ex laten horen dat hij nog steeds als geen ander kabaal kan maken, dit keer in het bijzijn van het trio Cactus Truck. Spetterende punk, al is het niet opgewassen tegen het onvermurwbare Scandinavische trio The Thing.

Nochtans een fijne band, die Cactus Truck, met een sound die zo hard is als die van Little Women en zo vrij als die van Lean Left, al draait het hier meer om de viscerale aanpak. Op zich valt het gekletter en gerammel van drummer Onno Govaert en de nog maar 22-jarige gitarist/bassist Jasper Stadhouders mee maar zet de Amerikaanse tenorsaxofonist John Dikeman erbij en het lijkt wel alsof de intensiteit van de band plotsklaps verdrievoudigd wordt. Bovendien worden ze voor dit concert ook nog eens bijgestaan door Terrie Ex en Dave Rempis, een van de voortrekkers van de jongere generatie improvisatiemuzikanten uit Chicago. Ooit nog een sterkhouder bij Vandermark 5 maar intussen op het punt beland om zelf een referentie te worden.

Echt schitteren doet Rempis nooit. Daar leende het concert zich niet toe. Het gaspedaal wordt van meet af aan ingedrukt en het wordt een festijn van dissonant gitaargefriemel, schijnbaar chaotische percussie en gierende saxpartijen. Dikeman zet het naar goede gewoonte op een onhoudbaar headbangen, voortdurend achterover en opnieuw vooroverbuigend, alsof de infernale herrie die uit z’n hoorn vloeit zo nog bruter zal worden. En bruut, dat was het wel, want het duurt bijna een half uur voor het kwintet even naar adem hapt. Het tweede stuk gaat kalmer van start, trappelt even ook wat ter plaatse, en belandt uiteindelijk bij een vergelijkbare finale.

De band doet er met andere woorden goed aan om resoluut te kiezen voor powerplay (en het blijft bovendien een plezier om Terrie als een onnozelaar heen en weer te zien springen en rotzooien met een drumstok), want dat zorgt er voor dat het energiepeil hoog blijft. Rempis toont zich ook al een bevlogen en energiek muzikant, al krijg je het gevoel dat hij niet helemaal z’n ei kwijt kan binnen de band. Al bij al is dit echter helemaal wat je van punk verwacht: ziedend, opruiend, confronterend vanuit de onderbuik. Wie kan daar iets op tegen hebben?

The Thing, een van de meest opwindende trio’s uit de moderne jazz, is heel andere koek. Ze kiezen om niet meteen in een lawaaierige tegenaanval te gaan, maar bouwen een set op waarvan lekker beukende free jazz het hoofdbestanddeel is. Deze keer dus geen geklooi met elektronica en rockcovers, geen schrille toonexperimentjes op fluteophone of lange sudderpassages, maar weinig rond de pot draaiende turbojazz van het soort dat een constante is doorheen hun intussen indrukwekkende oeuvre. Mats Gustafsson hanteert de tenor- en baritonsax naar goede gewoonte met een ongedwongen lichamelijkheid, terwijl de ondersteuning van bassist Ingebrigt Haker-Flaten en drummonster Paal Nilssen-Love onwrikbaar als altijd is.

Opmerkelijk ook met hoe veel geduld Gustafsson soleert, vaak met breed uitgesmeerde bluesy growls zonder meteen te vervallen in zijn ‘stervende olifant’-modus. Lieten ze vroeger soms de teugels vieren om naar de vrije improvisatie te neigen, dan zat het nu allemaal opvallend strak, door het aanhoudende snarengetrek van Haker-Flaten soms dicht tegen de rock aanleunend. En opnieuw valt op hoe die Nilssen-Love behendig rond een ritme weet te boksen zonder de groove uit het oog te verliezen. Als je ‘m bezig hoort, dan lijkt het een en al roffelwaanzin, en toch sta je daar oncontroleerbaar met je gat en kop te schudden. Het mag geen wonder heten dat dergelijke muziek zo’n opmars lijkt te maken, ook binnen de rockclubs.

Er passeert nog wat oud werk, een magnifiek uitgebeende versie van 54 Nude Honeys’ “Drop The Gun” (op Bag It! ook al garant voor een moment van koppige stomende Ramonesjazz), maar pieken wordt gedaan met afsluiter “Viking”, de opener van het recent verschenen Mono. Weinig jazzgroepen durven zich beperken tot zo’n schrale structuur en weten er dan zo’n creatieve dingen mee te doen. Terwijl de bassist hardnekkig bij dat ene idee blijft en de drummer het zootje bij elkaar mept, laat Gustafsson horen nog altijd een van de strafste rietblazers van het moment te zijn. Zeker als we het hebben over jazz met kloten, want laat een ding duidelijk zijn: de opwindendste punk wordt dezer dagen gespeeld door de herriejazzers.

The Thing fungeert op 12 november als afsluiter van het Follow The Sound festival. Ze spelen een set Sun Ra-materiaal, bijgestaan door Ken Vandermark en Lasse Marhaug.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in