Paranormal Activity 3

Onder het motto ‘things that go ker-ching in the night’
laten de mannen van ‘Paranormal Activity’ het derde deel van de
lucratiefste horrorfranchise van het moment op ons los. Drie jaar
nadat regisseur-producer Oren Peli een sleeperhit scoorde met zijn
gehypte found footage-thriller draait de ‘Paranormal
Activity’-machine op volle toeren. De sadisten van ‘Saw’ zijn
eindelijk uitgemarteld (lees: verwacht binnen tien jaar een
reboot/sequel/remake) en de genreliefhebbers hebben beslist dat
torture porn (even) helemaal passé is en klopgeesten terug
in zijn. Fans van de reeks kunnen alvast enthousiast achter het
dekentje wegkruipen, want ondanks de sleet op de formule blijft ook
deze derde ‘Paranormal Activity’ als een spookhuis overeind.

In tegenstelling tot de eerste twee films waagt deel drie, een
prequel, zich aan een verklaring van de beruchte paranormale
activiteit. Na een korte proloog flitst deze aflevering namelijk
terug naar 1988, het jaar waarin de twee zusjes Kristi en Katie (de
protagonisten van deel één en twee) voor het eerst kennis maken met
de spooky fenomenen waar ze op latere leeftijd nog flink
last van zullen krijgen. Het huis wordt geplaagd door vreemde
geluiden en daarbovenop heeft het jongste zusje ook nog eens een
ingebeeld vriendje. Shi-it. Veel meer heeft Dennis, het
lief van Katie en Kristi’s moeder, niet nodig om overal camera’s
neer te poten om te achterhalen wat er precies aan de hand is.

De reden waarom de ‘Paranormal Activity’-reeks op een korte tijd
enorm populair is geworden bij het (doel)publiek, is omdat de
makers verdomd goed weten waarom we graag naar enge films kijken:
veeleer dan gore beelden te zien, willen we gewoon schrik
aangejaagd worden. Ja, we willen het in ons broek doen van pure
angst en ja, we willen spastisch zitten wriemelen in de zetel,
terwijl we tussen onze vingers gluren. Zolang je maar genoeg
openstaat voor het suggestieve universum (het zit in onze
verbeelding, niet op het scherm), zijn dit geslaagde scary
movies
die eigenlijk veel beter hun doel bereiken dan een
dozijn torture porns samen.

Uiteraard grijpt ‘Paranormal Activity 3’ terug naar de
succesformule van het origineel. Een lange, tergend trage opbouw
die voor de ongeduldige kijker als ‘saai’ zal ervaren worden.
Check. Gebruik van op vaste statieven gemonteerde amateurcamera’s.
Check. Subtiele en minder subtiele visuele en geluidseffecten die
je toch minstens twee keer doen opspringen met de harteklop in de
keel. Check. Tonnen geld verdienen met een eenvoudige, maar
geslaagde gimmick. Dubbel check.

Maar er worden ook een paar nieuwe elementen geïntroduceerd.
Niks wereldschokkends, maar voor een filmreeks die zich gerust
minimalistisch mag noemen, zijn het frisse toevoegingen die het
afgezwakte verrassingseffect compenseren. Vormelijk krijgen we voor
het eerst een bewegende registratiecamera (gemonteerd op een van
links naar rechts bewegende ventilator). Belachelijk eenvoudig,
maar het wordt clever gebruikt om een aantal heerlijke
suspensescènes aan op te hangen. Check maar eens wat ze doen als de
babysitter ‘spookje’ speelt en het spookje begint mee te spelen.
Henry Joost en Ariel Schulman (bekend van ‘Catfish’, een
intrigerende ‘is het vals of echt’-docu over de gevaren van
facebook) gaan trouwens iets speelser en zelfbewuster om met de
reeks. Er zit meer humor in (een paar valse scares doen je
letterlijk met de gebalde vuist naar het scherm foeteren) en er
valt zowaar een plot uit de kast. Een riskante zet die nu nog
werkt, maar waarmee ze zich in de volgende episode wel eens klem
zouden kunnen rijden.

Maar ook al staat het gebruik van een plot haaks op de illusie
van de ‘het is allemaal echt!’- found footage, dan nog
werkt ‘Paranormal Activity 3’ beter dan je zou denken. De
kindacteurs vallen niet door de mand, er zitten een handvol
spannende scènes in (driemaal Bloody Mary zeggen in de spiegel,
licht uitdoen en wachten tot de magie begint, goe bezig
pipo’s
) en de derde akte zorgt voor een niet geheel
verrassende, maar toch behoorlijk intense twist die bij de fans
wellicht op evenveel goedkeuring als awoerten onthaald zal
worden.

Ja hoor, er zit wel degelijk nog wat leven in deze weinig
memorabele, maar dodelijk efficiënte ‘Paranormal
Activity’-franchise. Door de combinatie van de vertrouwde found
footage
-formule en de aanzet tot een mysterieuze
backstory is ‘Paranormal Activity 3’ bovendien een tikkel
beter dan zijn voorganger. Joost en Shulman bouwen de spanning
traag, maar goed op en ontketenen de scares op de juiste
momenten om anderhalf uur met de voeten en zenuwen van de kijker te
spelen. Niks meer, maar zeker ook niks minder. Wedden dat de makers
van ‘The Blair Witch Project’ al aan het solliciteren zijn om deel
vier in te blikken?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in