Bon Iver :: 27 oktober 2011, AB

Het gevoel van opkomende tranen wanneer Justin Vernon met een krop in de keel “Re:Stacks” aanzet. Koude rillingen worden stelselmatig krachtiger en de brede glimlach die de onwennigheid van de band op de bühne oproept, zorgen voor verkramping. Bon Iver werd in een overvolle Ancienne Belgique onthaald als de Justin Bieber van de alternatieve muziek. De breekbare Justin Vernon van debuut For Emma, Forever Ago is niet meer, hij is een man geworden. Of eerder: een halfgod.

Justin Vernon valt op zijn schuchterheid na niet meer te vergelijken met de singer-songwriter die zichzelf maandenlang in een blokhut opsloot. Bon Iver, dat afgelopen herfst verscheen, is een tropisch paradijs in vergelijking met For Emma, Forver Ago, vol brede arrangementen met hier en daar zweverige synthlijnen, alsof Justin Vernon plots het licht heeft gezien. Maar het wérkt: zijn tweede, titelloze plaat is voer voor de eindejaarslijstjes, en dag na dag palmt hij een nieuw stukje van de wereld in. Mede dankzij een achtkoppige band die zich als een klein legioen achter Vernon plaatst. Van blazers naar een klarinettist tot de drummer die ook keyboard voor zijn rekening neemt: stuk voor stuk topmuzikanten.

Opener “Perth” teert op de basis van Bon Iver’s debuut. De typische falsetstem fungeert als ruggengraat, alleen wordt het plaatje deze keer niet in zwarte verf ondergedompeld, maar kleurt Justin Vernon zijn tekening zorgvuldig in. Bon Iver lééft in tegenstelling tot zijn voorganger. Waar de composities ons op plaat niet meteen bij het nekvel grepen, pakt de bezieling van de band op de planken wél . Nu en dan betoverend (“Holocene”), dan weer verscheurend als in rocksong “Blood Bank”, die uit het niets alle registers open trekt.

Bij momenten neigt Bon Iver echter te veel naar een free podium voor jazzmuzikanten. Zo transporteert Colin Stetson ons naar een plaatselijk jazzcafé, waar een wedstrijd voor meest zenuwslopende saxofoonsolo op poten is gezet. Een brug te ver, hoewel ruwe parel “Flume” en het huppelende riffje in “Towers” de overbodigheden in de set al snel verdoezelen. Justin Vernon trekt voornamelijk de kaart van de nieuwe nummers. “Hinnom, TX” doet het met een gecomputeriseerde zanglijn, terwijl “Wash” een breekpunt is. Zelden een piano met die tederheid gehoord, zelden het gevoel gehad dat een stem zo’n mooi instrument kan zijn.

De Ancienne Belgique houdt de adem inbij “Creature Fear” en Vernon’s solomoment, “Re:Stacks”.Het zijn songs die in schril contrast staan met het kleurenpalet van Bon Iver, maar er op miraculeuze wijze toch perfect hand in hand mee gaan. Met als buitenbeentje in de set “Beth/Rest”, het nummer waarin tegen alle regels wordt ingegaan. Alsof Bruce Hornsby een dag lang joints heeft gerookt en zich vervolgens op de coke heeft gestort; een aardige soundtrack voor een melige eightiesfilm.

Dan toch liever de puurheid van For Emma, Forever Ago. “The Wolves (Act I and II)”, “Skinny Love” en “For Emma” zorgen voor het meest efficiënte slotoffensief in jaren. Letter per letter weerklinkt tot boven in de tribunes, de ene laat een traan vloeien en de andere trekt zijn trui terug aan om het kippenvel tegen te gaan. Álle lichaamsdelen werden vanavond door Bon Iver in vervoering gebracht. Justin Vernon kroonde zich in de Ancienne Belgique even tot God. Eén die autotune gebruikt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in