Textures :: Dualism

Vergeet Mastodon: het beste metalalbum van het jaar komt uit Nederland.

Zet voor je deze recensie leest eerst even een hoofdtelefoon op en klik op deze link. Zo. Nu kunnen we praten.

Waarom die link? Omdat je gewoon zelf moet horen voor welke soort van metal Textures precies staat. Want hun sound omvattend beschrijven lukt gewoon niet, zelfs al vermeld je dat ze duidelijk geluisterd hebben naar Meshuggah (die "Bleed"-riff ergens halverwege "Sketches From A Motionless Statue" bijvoorbeeld: daarop zitten ze in Zweden vast nog steeds te wachten tot Textures ’m komt terugbrengen), en dat ze dezelfde loepzuivere zin voor melodie hebben als Devin Townsend en de epische grandeur van Opeth, en dat ze grooven als Pantera en Lamb Of God. Het lijstje zou nog een paar pagina’s verder kunnen gaan, maar dat zou de leesbaarheid van dit stukje niet ten goede komen. Daarom dus die link.

Dat nummer, "Singularity", werd als eerste vrijgegeven vóór de release van Dualism en loste de verwachtingen ruimschoots in. Want Textures bleek nog steeds te staan voor de kwaliteit die het voordien al leverde met de sterke tweede Drawing Circles uit 2006 en het nog sterkere Silhouettes (2008), twee albums die een eigenwijze band toonden met een even herkenbaar als eclectisch geluid.

Op Dualism geeft Textures zichzelf wat meer ademruimte. De gitaartandem Jochem Jacobs-Bart Hennephof heeft zich, tussen het schrijven van zijn kenmerkende polyritmische riffs door, toegelegd op het bijeenschrijven van in galm en echo gedrenkte klankpatronen à la The Edge. Het resultaat is een album dat al eens even achterover gaat zitten en dat het meer van sfeerschepping moet hebben dan zijn voorganger. Maar dat dat allerminst een verarming hoeft te zijn, bewijst het poppy "Reaching Home", waarin Textures zo goed als volledig inzet op één enkel gitaarmotiefje dat je nadien met geen stokken meer uit je hoofd krijgt. Zo’n nummer moet je als metalband durven maken (de lauwe reacties op de Facebookpagina hadden ze ongetwijfeld vooraf ingecalculeerd), en Textures doet het gewoon. Met succes.

Maar vergis je niet: de core business van Textures blijft metal. Vettige, retestrakke en vaak onweerstaanbaar groovende progmetal met snedige tempowissels waar een stel gespierde stembanden breeduit epische verhalen overheen brult over parallelle werkelijkheden, abstracte concepten en andere intelligente theorieën (dat denken we tenminste), met nu eens gruizige grunts en dan weer pompeuze melodielijnen. Toegegeven, het klinkt allemaal heel fout, maar het zit allemaal zo uitgekiend op z’n plaats dat het nooit goedkoop gaat aanvoelen.

Straf, zeker als je weet dat Textures niet alleen z’n keyboardspeler Richard Rietdijk zag vertrekken, maar, nog belangrijker, met de uiterst veelzijdige Eric Kalsbeek ook het gezicht van de band. Het waren sterkhouders wiens vertrek de achterblijvers ongetwijfeld flink pijn moet gedaan hebben, maar je hoort het eigenlijk niet. Nieuwbakken zanger Daniel de Jongh klinkt dan wel anders dan Kalsbeek, maar hij laat met z’n solide en geïnspireerde zanglijnen meteen horen dat hij meer is dan "de vervanger van". Die plotse bluesy uithalen halverwege "Consonant Hemispheres" komen onverwacht, maar ze wèrken in het bredere plaatje van het nummer.

Dualism is een album van zo’n zeldzame kwaliteit dat het bijna fout voelt om er als onafhankelijke recensent zo lovend over te moeten schrijven. Het zit ’m in het avontuur, de savoir-faire en dat gevoel voor stijl dat uit de muziek spreekt en dat je bijna nergens anders in het metalwereldje vindt, of het zou bij Tool of Mastodon moeten zijn. Textures is de naam, mensen. Beter wordt het niet.

Textures staat op 19 november in het Antwerpse Trix.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in