Viva Riva

Vierentwintig jaar na het swingende La Vie Est Belle van Mweze en Lamy blaast regisseur Djo Tunga Wa Munga de Congolese cinema nieuw leven in. Viva Riva neemt ons andermaal mee naar de Afrikaanse metropool Kinshasa waar geld de menselijke verhoudingen dicteert.

Centraal staat de met een zorgeloze flair gezegende Riva die na een clandestiene maar lucratieve oliedeal terugkeert naar zijn geboortestad. Zijn plots verworven rijkdom brengt hem in een extatische toestand die zijn hoogtepunt kent wanneer hij de bloedmooie Nora tegen het lijf loopt, tevens het liefje van de gangsterkoning van Kinshasa. Wanneer de rechtmatige eigenaars van de olie — een bende sluw uitziende Angolezen — hem opjagen komt Riva terecht in een spiraal van meedogenloos geweld. Wat volgt is een zinderende tocht naar de onderwereld van Kinshasa, waar hoererij en bedrog het leven van alledag bepalen.

Munga schotelt de kijker een obsceen Kinshasa voor waar een leven minder waard is dan de groene briefjes die men voor een vat olie krijgt. Ondanks de realistische weergave van het hardvochtige leven in Congo bevat Viva Riva geen politieke boodschap. Munga’s geboortestad vormt eerder het decor van een klassieke actiefilm waarin goed en kwaad het tegen elkaar opnemen dan van een j’accuse over armoede. Bovendien kennen we niet veel maatschappijkritische films waarin het geweld zo gratuit wordt weergegeven en waarin de seksscènes zo vaak voorkomen. Tegelijkertijd is het net de wervelende opeenvolging van seks en geweld die de film een opwindende sfeer geeft.

Hoewel de energie van het scherm spat en de soundtrack het opzwepende ritme van Viva Riva minutieus begeleidt, is het verhaal te dunnetjes om te overtuigen. Na de zoveelste zijsprong in het scenario begint de aandacht te verslappen en lijken zelfs de vrouwelijke personages meer om het lijf te hebben dan het script. Munga heeft daarenboven duidelijk leentjebuur gespeeld bij de film noirs van weleer waarin de femme fatale het leven van de antiheld een fatale wending geeft.

Toch mag het een wonder heten dat Munga — gezien de weinige middelen die in Congo voorhanden zijn — al met al een film heeft gemaakt die wereldwijd op heel wat lovende kritieken kan rekenen. Ondanks de occasioneel klungelige cameravoering slaagt de regisseur erin een enerverend portret aan te reiken van Kinshasa en zijn inwoners. Met een flinke dosis humor sleurt hij de kijker mee in de chaos van een stad waar hopelijk een volgende lichting Congolese regisseurs staat te wachten om hun ding te doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in