The Rapture :: In The Grace Of Our Love

Alle splits zijn schijn, maar sommige zijn dat meer dan andere. Nauwelijks drie maanden nadat hij op een businessmeeting uit The Rapture stapte, was Luke Jenner, gelouterd, alweer aan boord van The Rapture. Het resultaat is — zes jaar na Pieces Of The People We Love — op zijn minst wisselvallig te noemen.

Wat hadden we acht jaar geleden allemaal de mond vol van “punkfunk”. Maar wat schiet er na bijna een decennium nog van over van alle mediagekte, nu het stof is gaan liggen? LCD Soundsystem heeft er het bijltje bij neergelegd, !!! schoot met het recente Strange Weather, Isn’t It? wat onder de radar, en waar zaten sterkhouders The Rapture de laatste vijf jaar eigenlijk?

Antwoord: in limbo. Nadat opvolger Pieces Of The People We Love lauw was onthaald, en ook de groep er niet helemaal gelukkig mee was, sloop de twijfel binnen. Eerst was er het bericht dat frontman Luke Jenner er mee kapte, en toen die, gelouterd na het zien van een Friends-aflevering — we kid you not — op zijn stappen terugkeerde, besloot bassist en medezanger Matt Safer er écht de brui aan te geven.

Om maar te zeggen: we hadden niet gedacht nog iets van The Rapture te horen. Maar zie, de wonderen zijn de wereld niet uit: vandaag ligt In The Grace Of Our Love in de winkel en kunt u hier ons oordeel daarover lezen. Te beginnen met de vaststelling dat zes jaar een lange tijd is, en dat er gelukkig ook niet wordt gedaan alsof dat niet zo is. De draad wordt dus niet opgepikt waar die na Pieces Of the People We Love was neergevallen, maar met een set vers garen en wat overschotjes van de punkfunk van vroeger, wordt onder leiding van producer Philip Zdar (Cassius, Phoenix) een hip nieuw truitje gebreid.

Het is dan ook een herboren Luke Jenner die het voortouw neemt. Om zijn hoofd op orde te krijgen in de turbulente tijden sinds 2006 (zijn moeder pleegde zelfmoord terwijl hij op tour was), zong hij onder andere bij een kerkkoor. En dat hoor je. Op In The Grace Of Our Love zijn de invloeden van soul en gospel niet van de lucht. Luister alleen al naar opener “Sail Away”, waarin Jenner van bij de eerste noot alle focus op zijn stem legt.

Maar er zijn nog aanwijzingen dat dit niet het Rapture van Echoes is. De manier waarop deze plaat alle richtingen uitschiet bijvoorbeeld. Was het debuut nog één lange trip, dan hort en stoot het hier soms van de accordeondubtechno van “Come Back To Me” naar de minimalere vibe van de titeltrack: vintage The Rapture, maar dan vloeibaarder dan het vroeger ooit was. “Miss You” klinkt met zijn kenschetsende stuiterende baslijn en handclaps dan weer als een outtake van Pieces Of The People We Love. Allemaal anders, maar niettemin minstens lichtjes feest op een dansvloer.

Dat is niet overal zo. Om onze breimetafoor van daarnet nog even uit te werken; af en toe laten Jenner en co ook steken vallen. Dan is “Blue Bird” van het soort trippy rammelpsychedelica dat ze beter aan de vroege Mercury Rev hadden overgelaten, of “Rollercoaster” een misbegrepen zeurderige trage; een faux pas die de groep ook op vorige albums al eens durfde te begaan. Dat de productie van Zdar ook veel te clean is, en het rauwe van pakweg “House Of Jealous Lovers” schuwt, helpt er niet veel aan. Gelukkig is er dan de eightiespop van “Children” om ons opnieuw bij de les te krijgen.

Het beste wordt bijna tot het gaatje opgespaard. Net voor “It Takes Time To Be A Man” even miserabel mag afsluiten als zijn prekerige titel belooft, is het single “How Deep Is Your Love” die het echte prijsbeest van deze wisselvallige plaat mag zijn. Een aanstekelijke housepiano zorgt voor vertier, de baslijn rolt stuwend daaronder, een hobbelend ritme beweegt naar de uitgang. En dan mag er in de outro ook nog even een sax van eightiesmodus naar full on Lost Highway-geschetter gaan. Eindelijk krijgen we nog eens vierkant zin om de dichtstbijzijnde dansvloer (Dancing Carina wat verder op de steenweg, geloven we) op te zoeken.

Een slotsom dan maar, zo na goed vijftig minuten? Dat In The Grace Of Our Love een welkome comeback is, maar ook niet meer dan dat. Over Pocket Revolution sprak Tom Barman ooit de gevleugelde woorden dat de belangrijkste verdienste van die plaat was dat ze gemaakt was. Veel kans dat The Rapture binnen drie jaar ook zo op deze terugkijkt. Dat mag, als dat wil zeggen dat de groep nu opnieuw gelanceerd is, en we straks sterker werk mogen verwachten. En ondertussen dansen we nog wel eens op “How Deep Is Your Love”. Wie gaat er mee naar de Carina?

The Rapture nodigt u uit ten dans op 14 november in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in