Yellowstock 2011

Regen of geen regen, enola trotseerde voor u de grijze wolken
van afgelopen weekend en trok naar Geel om de vijfde editie van
Yellowstock bij te wonen, het stonerrockfestival dat al jaren
liefhebbers van psychedelica en het betere riffwerk aantrekt van
ver buiten de Kempense grenzen. Een subjectieve selectie van de 5
beste optredens, waarbij Gentleman’s Pistol, Zone Six en RotoR net
uit de boot vielen.

5. Hypnos 69

Zeer graag hadden we deze naam enkele plaatsen hoger in de
ranking gezien: we keken er immers zelf halsreikend uit naar om een
van de beste, maar helaas zo miskende, Belgische bands voor de
eerste keer aan het werk te zien. Maar Hypnos 69 kwam nu eenmaal
echt wel te traag uit haar startblokken met het nochtans machtige
‘An Aerial Architect’ (King Crimson is nooit veraf) en een slechts
matig klinkend nieuw nummer genaamd ‘Abracadabra’, die beiden nogal
afwezig overkwamen. Gelukkig wisten ze zich spectaculair te
herpakken met een ronduit fantastisch ‘My Journey to the Stars’,
hypnotiserend en melodieus, om zo net nog hun plaats in de top te
behouden.

4. Creature with the Atom Brain

Ja, we hadden hun ‘Transylvania’ waarschijnlijk wel al eens op
StuBru gehoord en we kenden hun groepsnaam als het nummer van Roky
Erickson, maar veel meer zal het toch niet zijn geweest. Maar wat
het Antwerpse viertal afgelopen weekend in Geel op ons los liet,
heeft een diepe indruk gemaakt: al vanaf de eerste minuten van
opener ‘The Lonesome Whistle’ was onze interesse gewekt, en toen
moesten ‘I Rise the Moon’ en ‘Spinnin’ the Black Hole’ nog
passeren! Geen overdreven lang optreden, maar wanneer men een groep
met zoveel bezieling en energie ziet spelen, moet dat ook niet
altijd. Toen we achteraf dan ook nog te weten kwamen dat deze band
in het verleden reeds samenwerkte met Mark Lanegan, kon het niet
anders of ons ontzag groeide nog verder. Voor ondertekende dé
ontdekking van Yellowstock 2011!

3. Radio Moscow

Best memorabel, kijken hoe zanger Parker Griggs tussen de
vingervlugge blueslicks door probeert zijn lange haarlokken uit de
snaren van zijn gitaar te houden, terwijl er achter de band een
waas van kleurige olievlekken wordt geprojecteerd, onder de
starende ogen van de beschilderde actiepoppen die waren opgehangen
aan het plafond van jeugdhuis De Bogaard. Maar bovenal was het
gewoonweg een dynamiek, steengoed optreden dat we zullen onthouden.
Het psychedelisch bluesrocktrio uit Iowa gaf al snel een grote
groef vrij met ‘Broke Down’, maar legde zo de lat meteen hoog
genoeg voor de rest van het optreden: al snel volgde ook ‘I Don’t
Know’, de persoonlijke favoriet ‘250 Miles’ en sloten ze af met het
geweldig aanstekelijke ‘No Good Woman’ – we hoorden nog een uurlang
volk op de weide “I’m getting so tired of waiting on you” nazingen.
Lichte anticlimax toen ze ons in de bisronde een vrij matig nummer
presenteerden dat zou gaan verschijnen op hun derde plaat, maar
toch hadden ze zich daarvoor al meer dan genoeg bewezen om de
bronzen medaille in de wacht te slepen.

2. Karma to Burn

Een ronkende gitaar aangesloten op een manshoge
Marshallversterker, rauwe bastonen die waarschijnlijk werden
opgepikt in het dichtstbijzijnde seismologische centrum en een
halfnaakt, grijsharig beest van een drummer die Animal moeiteloos
overklast: meer hadden de mannen van Karma to Burn niet nodig om
een aandenken (lees: perforatie) te maken in onze trommelvliezen.
Niet zo lang geleden maakten ze de Gentse Charlatan nog onveilig,
nu stonden de Amerikaanse stonermastodonten klaar om Geel in te
palmen, hun begroeting “‘Let’s kick this place in the nuts” bleken
geen loze woorden. Vraag ons alstublieft de exacte volgorde van de
gespeelde nummers niet – onze felicitaties indien u wél spontaan
het onderscheid kon maken tussen 8, 34, 30 en 20 – maar weet gewoon
dat dit hardrock pur sang was zoals het gespeeld zou moeten worden:
no bullshit en geen gelul, met enkel ademruimtes tussen de
loeiharde maar catchy riffs wanneer de bandleden een sigaret of een
slok Jack Daniels nodig hadden.

1. Colour Haze:

“Ve got stuck in a gaz station because thze computer did not
work!” Menig gefronste wenkbrauw toen het drietal van Colour Haze
een poging ondernam om de festivalgangers uit te leggen waarom ze
een goed uur te laat begonnen te soundchecken. Toen we achteraf ons
oor te luister gingen leggen bij gitarist en zanger Stefan Koglek,
bleek dat hun tourbusje stil stond te midden van een file voor een
gecrashte benzinepomp. Weeral iets wijzer geworden, feliciteerden
we hem vervolgens met het voorafgaande optreden. Want het concert
mag dan niet van een leien dakje zijn gelopen (overmaat feedback
tijdens ‘Aquamaria’, iemand?), eenmaal de Duitsers hun apparatuur
goed hadden afgesteld, kon niets hen nog weerhouden om de hele
weide plat te spelen. Het ronduit schitterend gebrachte ‘Moon’
zorgde voor melodieuze trip die tegen het einde afgebroken werd met
salvo’s slopende stonerriffs, en dan hadden ‘Peace, Brothers and
Sisters!’ nog niet gehad, dat zich gedurende 22 minuten ergens
tussen een psych-epos en een net niet ontaardende jamsessie hield.
De finale was ten slotte voorbehouden voor een magistraal ‘Tempel’.
Colour Haze verveelde geen moment en had gerust nog een uur mogen
doorspelen – bij voorkeur werk uit hun laatste (en overigens
gewéldige) plaat ‘All’ – maar op de set die ze dit weekend
neerzetten in Geel was bijzonder weinig aan te merken: hét
hoogtepunt van deze uiterst geslaagde vijfde verjaardagseditie van
Yellowstock!

http://www.yellowstock.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in