Wu-Tang Clan :: Legendary Weapons

De doortocht van de legendarische Wu-Tang Clan in de Vooruit juni jongstleden maakte meer dan duidelijk dat het hiphopcollectief uit New York nog steeds een zaal in lichterlaaie weet te zetten. Dat daarbij vooral uit het eerste album, alweer uit 1993, gepuurd werd, zou een teken aan de wand kunnen zijn, ware het niet dat het in 2007 verschenen 8 Diagrams overwegend positief onthaald werd.

Jammer genoeg heeft de clan zich de voorbije jaren opnieuw verloren in zwakke releases en niet ter zake doende terzijdes. Natuurlijk waren er de releases van Raekwon en Ghostface Killah die de eer hoog hielden (elk met niet minder dan twee albums sinds 2007), maar veel meer viel er niet te rapen in “Shaolin land”. Zelfs de op papier indrukwekkend ogende clash tussen Method Man, Raekwon en Ghostface Killah (Wu-Massacre) bleef uiteindelijk maar een holle bedoening. Dat Legendary Weapons als een Wu Tang (zonder Clan)-album naar voor geschoven wordt, is veelzeggend.

Net als het in 2009 verschenen Chamber Music geldt de reductie tot “Wu-Tang” als een stempel van goedkeuring die de clan nergens als geheel verbindt tot engagementen die ze op de clanalbums wel aangaan. Of eenvoudiger gezegd: als de clansnaam niet voluit op de hoes staat, dan weet je al dat het geen hoogvlieger zal worden. Zo spreekt het boekdelen dat het brein achter de groep, RZA, slechts als executive producer optreedt en de beathonneurs overlaat aan Revelations. Dat die laatste net zoals de andere Wu-discipelen netjes de trucs en tips van meester RZA uit het hoofd geleerd heeft, valt uit elke song af te leiden.

Zo zijn er doorheen de plaat verschillende kung fusamples te horen en behoren de blazers, droge beats en piano’s ook tot het vintage RZA-idioom. Het is een stap terug na het rijke en door sommigen als hippiemuziek omschreven 8 Diagrams, niet het minst omdat het ondanks de nergens minderwaardige productie en degelijke raps nergens de kracht en dreiging van de reguliere Wu-Tang Clanalbums herbergt. Zo weet “Diesel Fluid” een goedkeurend meeknikken te ontlokken maar kan zelfs de inbreng van een zoals steeds charismatische Method Man niet verbergen dat het nummer te veel als een goedbedoelde hommage klinkt.

Het ontbreken van een eigen stempel wordt nog duidelijker in het op Blaxploitation-soundtracks steunende “The Black Diamonds”, dat ondanks alle aanrollende pianoaanslagen en opgefokte rhymes niet meer dan een perfect uitgevoerde driloefening is. Dat op bijna alle nummers wel een of ander clanlid opduikt, verandert niets aan het gevoel dat niemand het album echt serieus opnam. Het is zelfs pijnlijk om vast te stellen dat RZA in “Only The Rugged Survive” de duimen moet leggen voor Killa Sin die “Drunk Tongue” alleen weet te dragen.

Op “2225 Rounds” neemt RZA gelukkig wraak, samen met U-God , Cappadonna en Tre Williams. Een hoogvlieger is de song nog altijd niet maar de mc’s hebben er duidelijk schik in, terwijl de beat hen steeds verder drijft. Ook “Laced Sheeba”, met naast Ghostface Killah Roc Marciano en Killa Sin, weet nog enigszins te begeesteren, al hoeft de loftrompet nog niet meteen bovengehaald te worden. De nummers blijven immers nog steeds schimmen van hetgene waartoe de Wu-Tang Clan in staat is, wanneer hij er zin in heeft.

Het verleent aan Legendary Weapons het vreemde gevoel te luisteren naar een Wu-album met watten in de oren, herkenbaar uit de duizend maar zonder de initiële scherpte. Er wordt warm gelopen op de plaat en hier en daar worden wat schijnbewegingen uitgevoerd maar meer dan een occasionele en onbedoelde rake klap valt hier niet te rapen. De Legendary Weapons waar de titel naar verwijst blijken uiteindelijk niet meer te zijn dan wat houten zwaarden. Ideaal voor een vriendelijke oefenmatch maar verre van geschikt voor het slagveld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in