Nader Sadek :: In the Flesh

Season Of Mist, 2011

Dit is een album dat aan elkaar hangt van de doordachte
concepten. Om te beginnen is de bezieler ervan een visuele artiest
die zijn naam aan de band leende. Nader Sadek is een Egyptische
inwoner van New York die zijn kunst al door enkele groten uit de
extreme muziek gebruikt zag worden. Onder andere Mayhem en Sunn O))) deden een
verzoek op hem voor stage props en dergelijke. De
kunstenaar blijkt dus wel degelijk voeling te hebben met de muziek,
in die mate zelfs dat het begon te kriebelen om zelf een lekker
extreem plaatje in elkaar te boksen.

Binnen dit project neemt hij de rol van ‘artistiek leider’ op,
het werkelijke schrijven en spelen van de muziek die hij in
gedachten had werd overgelaten aan een band met enkel ronkende
namen. Steve Tucker grolde en speelde bas bij Morbid Angel, toen
die het zonder David Vincent moesten stellen. Hij blijkt een van de
voornaamste songschrijvers op ‘In the Flesh’ en de invloed van
Morbid Angel is erg hoorbaar. Doorheen de meeste nummers zweemt een
krachtige, maar toch lichtjes chaotische groove die we herkennen
van zijn voormalige broodheren in betere dagen.

Vind je het gitaarwerk soms nogal ijselijk en complex klinken,
dan komt dat waarschijnlijk omdat Rune Eriksen, aka Blasphemer, de
voormalige snarenplukker van Mayhem hiervoor verantwoordelijk is.
Die scheurt zich hier een weg door een reeks hyperstrakke
technische riffs en sterke solo’s die het recente werk van Trey
Azagthoth verschroeiend wegblazen. Dat is niet alles, de
sporadische melodieuze elementen, zoals in ‘Soulless’ laten zelfs
gevoel horen en de korte instrumentale passages geven met hun
lichte oosterse tinten een occulte sfeer aan het geheel.

Heb je nog niet genoeg starpower? Dan smijten we er nog
één van de strakste en meest inventieve drummers uit de deathmetal
erbij: Flo Mounier van Cryptopsy. De man beukt en roffelt zoals we
dat gewend zijn, maar is minstens evenveel als Tucker
verantwoordelijk voor die onmiskenbare groove die het album
voortsleurt, zelfs in de chaotische stukken of die aan nekbrekende
snelheid.

Voor wie een beetje vertrouwd is met al die namen, kan de
recensie hier eigenlijk stoppen. ‘In The Flesh’ klinkt net zo fris
en vertrouwd, zo strak, zo bruut en zo begeesterend als die
teamopstelling suggereert. Verschillende van deze muzikanten hadden
bovendien iets te bewijzen aan het wereldje en dat heeft hen zeker
voortgedreven. De band is ook geen louter studioproject en dat hoor
je wel. Er zit een zekere naturel in de klank en het spel die aan
een podium in een klein donker zaaltje doen denken.

De muziek zelf is dus overwegend snelle death metal, duidelijk
geïnspireerd door de kenmerkende sound uit Florida van
begin jaren negentig. Toch overstijgt het dat, voornamelijk omdat
er zoveel ideeën in de songs zitten die misschien niet echt gewaagd
zijn, maar toch een tikje onverwacht. Een minuscuul streepje
toetsen, snelle tempowisselingen, solo’s die dan eens erg
melodieus, dan weer erg chaotisch zijn. Het schuift allemaal
efficiënt in elkaar. Of het rijmen van al die invloeden nu het werk
was van Nader Sadek zelf of een eerder een gelukje, is niet meteen
duidelijk.

Het is sowieso niet erg duidelijk wat de concrete bijdrage van
dhr. Sadek was buiten het concept, dat trouwens ook wel de moeite
waard is. Het album draait namelijk rond hoe de mens afhankelijk is
van olie. De lugubere, kunstige videoclip die gemaakt werd voor
instrumentale afsluiter ‘Nigredo In Necromance’ past ook perfect in
dit kader. Blijkbaar bestaat er zelfs het plan om voor alle nummers
een clip op te nemen. Lijkt wel haalbaar, want uiteindelijk blijft
het album nipt onder het half uur en zitten er nog een paar
intermezzi tussen het gebeuk. Kortom voor wie in deze tijd van
reünies en heruitgaven in het deathmetal compartiment nog op zoek
is naar een sterke nieuwe band met een verhaal: blind
aanschaffen.

http://www.nadersadek.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in